Comeback

En ineens was het 2010 en werd het stil op dit weblog. Geen zin om te schrijven, geen zin om veel woorden te spenderen aan zaken die ik ook al via Twitter het web opslingerde. Zoveel gemakkelijker, sneller, actueler, met meer interactie. Maar ook vluchtiger. Vandaar het voornemen om alhier de draad toch maar weer op te pikken. Voor de zoveelste keer.
Te beginnen met hetgeen me in de eerste helft van januari op muzikaal gebied bezig hield. Twee belangrijke releases bijvoorbeeld. Vampire Weekend met de moeilijke tweede en Delphic met een zeer overtuigend debuut. De eerste kan me nog steeds niet volledig boeien en haalt het bij lange na niet bij zijn overdonderende voorganger, de tweede is nu al kanshebber voor mijn volgende eindejaarslijst en schroeft de verwachtingen voor de aanstaande concerten nog meer op.
Begin van de maand realiseerde ik me ook dat het dit jaar 35 jaar geleden is dat ik als een blok viel voor Queen. Als gevolg van de legendarische kerstshow die Mercury en co voor The Old & Grey Whistle Test in 1975 gaven in de Londense Hammersmith Odeon, die onlangs werd heruitgezonden op BBC 4. Verplichte kost voor alle Top 2000 luisteraars die bij het horen van de bandnaam die Burt Reynolds snor voor zich zien. En over die beschamende schertsvertoning met Paul Rodgers hebben we het na het zien van deze beelden helemaal NOOIT meer.
Verder was er nog de aankondiging van een aanstaande Suede-reünie die mijn hart sneller deed kloppen en beleeft ‘No Distance Left To Run’, de groots opgezette docu over de Blur-reünie van afgelopen jaar, komende dinsdag haar première in tal van Europese bioscopen. Uiteraard met uitzondering van de Nederlandse want verder dan ‘Wonderwall’ is men alhier nooit gekomen qua Britpop.
Oh ja, het The XX kwartje is eindelijk en definitief gevallen (topband!), ik moet met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik deze week pas We Were Promised Jetpacks ontdekte en de Spijker Op Zijn Kop Trofee van 2010 wordt nu al overhandigd aan Nico Dijkshoorn die het tekstuele gezemel van Bløf in OOR fijntjes omschreef als "letterstront". Bloemen voor die man.
En mag ik jullie tenslotte nog even te attenderen op deze interessante en rake Noorderslagpresentatie van Erwin Blom over de kracht van de sociale media?
Tot zover mijn eigen letterpoep. Wordt wellicht vervolgd…

Plaatjes kijken

Albumhoezen hebben altijd een aantrekkingskracht op me uitgeoefend, al lang voordat ik me zelf in de grafische wereld zou gaan begeven. Er kwamen hier al wat bizarre en bijzondere varianten voorbij en de lijstjes op internet zijn eindeloos (mijn eigen favorieten vind je hier samen met die van de ASP crew). Tussen de 100 Obscure And Remarkable CD-covers van Smashing Magazine staan echter heel wat exemplaren die ik nog niet eerder tegenkwam, alsmede veel recent materiaal. Waarmee maar weer eens wordt bewezen dat ook in dit digitale tijdperk de cover art nog lang niet dood is.

Want more? Ter lering en vermaak zette Noise Addicts onlangs de dertig Most Controversial Album Covers op een rij en die zijn lang niet zo spraakmakend dan je op basis van die titel zou vermoeden. Geen enkele hoes is zo schokkend als de reden waarom ze in de ban is gedaan. Jammer dat dit getekende broekje en deze *kuch* subtiele ingreep overmeld zijn gebleven. Bij deze dan.

Rotonde

Zodra een Head Music favoriet een Europese tournee aankondigt wordt alhier eerst gecheckt of de band in kwestie ook het Keulse Gebäude 9 dan wel de Luxor (voorheen Prime Club) of de Brusselse Botanique in haar schema heeft opgenomen. Wegens sfeervol, intiem, relatief dichtbij en relaxt publiek. Betreffende de Botanique gaat de voorkeur dan ook nog eens uit naar de Rotonde, het schattige zaaltje waar band en de maximaal 250 aanwezigen geregeld één worden, al was het maar omdat er van een podium nauwelijks sprake is.

Het zal wel toeval zijn, maar vrijwel alle bands die ondergetekende in de Rotonde aan het werk zag braken snel daarna door naar het grote publiek en de bijbehorende galmbakken. Da’s leuk voor de bands en hun managers maar minder leuk voor ons, want de Palladium‘s en Vorst Nationaal‘s van deze wereld zijn niet bepaald ons kopje thee. Maar goed; Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs, The Kooks en Arctic Monkeys zal het worst wezen. Aanstaande zaterdag is het de beurt aan White Lies om aan bovenstaand rijtje te worden toegevoegd, want in de Rotonde én met Head Music in de zaal. En als we dit live-verslag van OOR mogen geloven zal het ook deze keer weer raak zijn: "Het zou me niets verbazen als de heren met hun volgende headlinetour in de Heineken Music Hall staan."

Dat zal dan helaas zonder mij zijn. Maar ach, volgend jaar is er wel weer een nieuwe White Lies.

Uitgefeest

De feestneus is weer opgeborgen, de laatste confetti uit het haar geveegd, de hoempapa kan weer voor een jaar de kast in en dus gaan we over tot de orde van de dag. Blur gaat niet op de Greatest Hits toer maar komt straks zowaar met nieuw materiaal op de proppen. Precies op tijd weer bij elkaar om menige festivalkas leeg te trekken: Faith No More. Multimillionair en wereldreiziger Bono heeft het zwaar maar wil nog niet dood. Bestel nu je eigen Ozzy. Robert Smith slams Radiohead. De gemeente Sittard is straks een voetbalclub armer maar kan wel mooi pronken met Kurt Cobain’s zelfmoordzolder. Why bother with lyrics when everyone can hear you scream? Wat hebben we verder nog? Een geinig Abbey Road filmpje dat me heel bekend voorkomt, een foto van heel bijzonder optreden enkele uren geleden in Londen en de nieuwe single van Pete D die ik per draaibeurt aangenamer vind klinken. Ziezo, we zijn weer bij.

Prison Sex

Daar zit je dan. Inspiratieloos achter je iMac omdat je na vier dagen toch weer eens iets de blogosfeer in wil smijten. Tuurlijk zijn er altijd rare lijstjes, leuke acties en deel 325 in de Blur-soap, maar om alweer weg te vluchten in een link-dump is ook weer zoiets. Dan komt plots ‘Prison Sex’ van Tool voorbij op de radio, die meteen een paar streepjes harder gaat. Ineens realiseer ik me weer hoe blij ik ben binnen het bereik van Studio Brussel te wonen en dat 2008 geheel Tool-loos was, terwijl ik nog zo had gehoopt op een DVD van hun waanzinnige 10.000 Days tour. 2009 dan maar? Voorlopig hebben we in ieder geval hun bijzondere clips nog.

Pinksternapret

Omdat ie zo mooi is, bovenstaande foto die Dur Bube afgelopen zondag schoot in Landgraaf. Zelf heb ik voor de gelegenheid zowaar mijn Flickr-account nieuw leven ingeblazen om mijn eigen plaatjes van Rosj en Fish te delen. Wellicht dat daar later meer live-prentjes gaan verschijnen. Rest me nog jullie even te attenderen op de filmpjes van bovengenoemde reaguurder en een Pinkpop Classic-verslag uit OOR waar ik me grotendeels in kan vinden. Verder lijkt het journaille het afgelopen weekend de grote afwezige te zijn geweest op Megaland, of zouden ze enkel backstage in de zon hebben gelegen?

Dumpstore

Als er één artiest is die de gemoederen in 2007 heeft bezig gehouden is het wel mevrouw Winehouse en dat het daarbij meestal niet over haar muzikale prestaties ging bewijst deze lugubere poll. De winnaar ontvangt een iPod en er is zelfs een pre-condoleanceregister. Mijn gok? In ieder geval na 14 september 2010, want een beetje rocker sterft op zijn (of haar) zevenentwinitgste. Een aantal leden van The Twenty Seven Club komt trouwens aan bod in de prachtige BBC reeks Seven Ages Of Rock, die vanaf 3 januari eindelijk te zien is bij de NPS. Da’s in ieder geval een mooi begin van het nieuwe jaar, dat voor de Engelse festivalgangers nu al legendarisch dreigt te worden. Ik stel voor dat Chokri Mahassine per direct richting Engeland vliegt om de heren ook voor zijn feestje te strikken. In de tussentijd tijd amuseer ik me met de vele lijstjes die over ons worden uitgestort. Bijvoorbeeld Pitchfork’s 20 Worst Album Covers Of 2007. Persoonlijke favoriet: Ted Nugent’s ‘Love Grenade‘ wegens Spinal Tap in het kwadraat. Lijkt me trouwens een lekker plaatje voor onder de kerstboom.