Men at work

Omdat mijn oude faalhost weblog.nl (fuck you lutsers!) de handdoek definitief in de ring gooit, migreert het Head Music archief naar WordPress. Het volledig omzetten naar de vertrouwde lay-out vergt enige tijd. Het kan er dus een beetje vreemd en troosteloos uitzien de komende periode. Alle foto’s dienen handmatig te worden toegevoegd maar ik weet eerlijk gezegd niet of ik daar nog zin in heb. Head Music 2 doet het inmiddels nog gewoon. Zonder verspringingen en met plaatjes. En dan is er natuurlijk De Afgrond voor meer dan alleen muziek.

Groeten,

Marco

Verhuisbericht

Wegens aanhoudende ellende bij Weblog heeft Head Music de pleiterik gemaakt en onderdak gevonden bij Tumblr.
Head Music 2 vind je hier. Het archief blijft bereikbaar op de oude stek en voor de actualia is en blijft Head Music actief op Twitter.

See you in the next life…

Gail

Ineens is ze er niet meer. Die oude studievriendin met wie ik vele jaren onafscheidelijk was. Samen stappen tot ‘s ochtends vroeg. Samen slapen op een verlaten station in afwachting van de eerste trein richting Limburg. Samen verkeersborden jatten omdat die zo mooi stonden in haar slaapkamer. Urenlange praatsessies onder het genot van een fles Jack Daniel’s. Eindeloze briefwisselingen.

En muziek. Veel muziek. Zeer veel muziek. Luide muziek. Zeer luide muziek.

Haar overlijdensbericht voert me in gedachten terug naar mijn zwaarmetalen jaren. Daar waar de eighties overgingen in de nineties. Toen er nog minimaal eens per maand een oorverdovend concert in de agenda stond. Biohazard, Megadeth, Obituary, Entombed… Van die dingen. Toen alles nog koek en ei was en Sepultura gewoon om de hoek in Brunssum optrad. Lang voor de ruzies, de verwijten, de verontwaardiging, de vele vragen…

Totdat onze wegen elkaar een tijdje terug kruisten op MySpace. Niet veel later keken we elkaar voor het eerst in zestien jaar weer in de ogen. De tijd heelde vele wonden maar sloeg nog meer nieuwe. Ze was ziek. Ernstig ziek. Voor de tweede keer al. Maar deze keer had ze besloten om zich niet meer te laten behandelen. Het hoefde allemaal niet meer voor haar. Teleurgesteld in het leven. Lichamelijk gesloopt door twee vreselijke ziektes. Geestelijk geveld door een overdaad aan sociale betrokkenheid die blijkbaar niet gedijt in een wrede onrechtvaardige wereld. Moe.

“Ik heb het hier wel gezien” vertelde ze toen ik de laatste keer naast haar bed zat. Gewoon om ouderwets te ouwehoeren over van alles en nog wat maar vooral over muziek. De gezamenlijke passie die ons ooit bij elkaar bracht. Twee gelijkgestemde zielen op de Katholieke Lerarenopleiding die ooit een reisgenoot zochten voor een concert van Slayer. Geen zielig gedoe verder. Grinniken om vroeger. Ze was alweer een paar jaar helemaal into grime. Een scene die op een of andere manier goed bij haar leek te passen.

Vanochtend stond ze in de krant. Overleden op 40 jarige leeftijd. Veel te jong. Het afscheid heeft al plaatsgevonden in kleine kring. In stilte. Stilte. Een woord dat ik nooit eerder met haar associeerde. In geen enkel opzicht.

Ik wil geen stilte. Ik wil haar herdenken met een bak herrie. Zo’n bak beton waarbij ik haar voor me zie met een halve liter bier in de hand en een grijns van oor tot oor op haar gezicht. Zo’n portie lawaai waar haar luide en unieke schaterlach ooit moeiteloos doorheen wist te breken.

Ineens is ze er niet meer. Weg. Dood. Godverdomme!

Gail, deze is voor jou.

Space age

Vandaag precies veertig jaar geleden zette Neil Armstrong als eerste mens voet op de maan en dat zullen we weten ook. Interactive Apollo Experience hier, opgepoetste filmpjes hier, Chriet en Apollo Henkie hier en de bijbehorende soundtrack gewoon hier in Head Music’s Space top 5. All engines running, commit, liftoff…

1. Set The Controls For The Heart Of The Sun – Pink Floyd
2. Space Truckin’ – Deep Purple
3. Planet Caravan – Black Sabbath
4. Starship Trooper – Yes
5. Space Is Deep – Hawkwind

Girls & Boys

Op het moment dat ik dit schrijf liep ik precies een week geleden met Blog Party onder een stralende zomerzon richting Hyde Park. Nu smacht ik na een week werken naar het weekend terwijl het buiten pijpenstelen regent. Daarom nog één keer een terugblik op Blur in the park. Bovendien vond ik het zonde om dit prima klinkende en ogende filmpje ongebruikt te laten, ook omdat het de sfeer zo goed weergeeft en ik er nog steeds kippenvel van krijg. Bij deze dus. En dan kan de blik nu weer voorwaarts. Richting het Belgische Herk om precies te zijn. Horrors, Hadouken, Rascals, Teenagers en Autokratz… here we come!

Michael Jackson

Michael Jackson is dood. Wat moet ik daar nu over kwijt? Dat dit erg is voor fans, familie en vrienden? Dat het altijd jammer is als een kleurrijk figuur het loodje legt? Dat zijn muzikale nalatenschap groot is? Dat ikzelf helemaal niets met zijn muziek had maar wel veel waardering kon opbrengen voor de wijze waarop hij zwarte muziek aan de blanke man wist te brengen? Dat hij zo gek als een deur was maar dat normale mensen doodsaai zijn? Dat ik er niet aan moet denken dat tijdens mijn doodstrijd helicopters met continu draaiende en onbeschaamd inzoomende camera’s boven het hospitaal cirkelen? Dat de hele wereld ineens massaal zijn voor vele miljoenen afgekochte zedenzaken lijkt te zijn vergeten? Dat hij al 22 jaar creatief droogstond maar dat er als icoon al lang niet meer toe deed? Dat een icoon altijd zal voortleven? Dat hij de eerste grote celebrity was die op Twitter het loodje legde? Dat ie inmiddels op een voetstuk is geplaatst waar ie bij leven nooit op had kunnen klimmen? Dat ik niet kan begrijpen waarom mensen ineens een plaat van een artiest kopen als die de pijp uit is? Dat er binnenkort wel een snel ineengeflanst verzamelceedeetje alsmede een luxe box zal verschijnen met zijn bekendste hits? Dat deze zieke kant van de muziekbizz juist de reden is dat het olijke negerknaapje van weleer kon uitgroeien tot de verknipte gebleekte freak zoals we ons hem allemaal herinneren?

Michael Jackson is dood. Hij was de man van ‘Thriller’. Hét ultieme succesalbum uit de eighties dat me gestolen kon (en kan) worden. Het blijft altijd het album van mijn vijf jaar jongere broertje die zijn eerste schreden op het muzikale pad zette terwijl ik in 1982 luisterde naar ‘Black Metal’ en ‘Ship Arriving To Late To Save A Drowning Witch’. Toch is de Jackson uit die periode altijd in mijn achterhoofd blijven hangen en kan ik de nummers van dat album stiekem nog steeds meezingen als ze op de radio voorbijkomen. Omdat ‘Thriller’ en haar vele hitsingles zo’n duidelijk stempel drukten op een tijdperk. Het tijdperk van mijn jeugd. Toen we nog jongens waren, iets waar Jackson zelf enkel van kon dromen. Jackson is nooit een jongetje geweest. Is nooit kind hunnen zijn. Hoezeer hij de schade later krampachtig en met hilarische gevolgen probeerde in te halen. Michael Jackson overleed op 25 juni 2009 maar werd al vermoord in 1964.

Triest.

1967

Da’s lekker. Kiezen de jongelui van Apply Some Pressure het eigen geboortejaar als uitgangspunt voor de maandelijkse crewlijstjes. Dan val je als vroege veertiger dus ineens een behoorlijke slag op. Aan de andere kant is het ook wel weer een jackpot voor ondergetekende, alleen al vanwege de onvermijdelijke nummer 1: de single der singles met de dubbele A-kant. De rest volgt op gepaste afstand. Zelf opgelegde beperking: Eén entry per band. De overige medewerkerslijsten vind je hier. Enjoy!

1. The Beatles – Penny Lane / Strawberry Fields Forever
2. Pink Floyd – See Emily Play
3. The Doors – Light My Fire
4. Jimi Hendrix Experience – Purple Haze
5. Jefferson Airplane – White Rabbit
6. The Kinks – Waterloo Sunset
7. The Mothers Of Invention – Why Don’tcha Do Me Right?
8. The Rolling Stones – She’s A Rainbow
9. The Turtles – Happy Together
10. Procol Harum – A Whiter Shade Of Pale