Concert for Chile

Meestal worden de persberichten die ik in de Head Music mailbox aantref na één keer lezen verwijderd maar voor sommige goede doelen maak ik graag een uitzondering. En al helemaal als er een zingende vamp op de planken staat die hier om de hoek is geboren.

Drie rockgodinnen voor Chili op 24 maart in de Melkweg
Anneke van Giersbergen (ex-Gathering), Simone Simons (Epica) en Sharon den Adel (Within Temptation) proberen samen zoveel mogelijk geld op de halen voor Chili. Naast deze drie rockvriendinnen bestaat de line-up van dit benefiet concert uit: Miss Montreal, Janne Schra (voorheen Room Eleven), Freek de Jonge, Benjamin Herman, Bertolf, KLERKX & the secret, Krause, Simone Simons (Epica), Charlie Dée, The Secret Love Parade, Arthur Adam en een Mystery Guest. De avond wordt afgesloten met een dj-set van C-Mon & Kypski.


Meer info: Agua De Annique of voor kaartverkoop: Ticketmaster.

Comeback

En ineens was het 2010 en werd het stil op dit weblog. Geen zin om te schrijven, geen zin om veel woorden te spenderen aan zaken die ik ook al via Twitter het web opslingerde. Zoveel gemakkelijker, sneller, actueler, met meer interactie. Maar ook vluchtiger. Vandaar het voornemen om alhier de draad toch maar weer op te pikken. Voor de zoveelste keer.
Te beginnen met hetgeen me in de eerste helft van januari op muzikaal gebied bezig hield. Twee belangrijke releases bijvoorbeeld. Vampire Weekend met de moeilijke tweede en Delphic met een zeer overtuigend debuut. De eerste kan me nog steeds niet volledig boeien en haalt het bij lange na niet bij zijn overdonderende voorganger, de tweede is nu al kanshebber voor mijn volgende eindejaarslijst en schroeft de verwachtingen voor de aanstaande concerten nog meer op.
Begin van de maand realiseerde ik me ook dat het dit jaar 35 jaar geleden is dat ik als een blok viel voor Queen. Als gevolg van de legendarische kerstshow die Mercury en co voor The Old & Grey Whistle Test in 1975 gaven in de Londense Hammersmith Odeon, die onlangs werd heruitgezonden op BBC 4. Verplichte kost voor alle Top 2000 luisteraars die bij het horen van de bandnaam die Burt Reynolds snor voor zich zien. En over die beschamende schertsvertoning met Paul Rodgers hebben we het na het zien van deze beelden helemaal NOOIT meer.
Verder was er nog de aankondiging van een aanstaande Suede-reünie die mijn hart sneller deed kloppen en beleeft ‘No Distance Left To Run’, de groots opgezette docu over de Blur-reünie van afgelopen jaar, komende dinsdag haar première in tal van Europese bioscopen. Uiteraard met uitzondering van de Nederlandse want verder dan ‘Wonderwall’ is men alhier nooit gekomen qua Britpop.
Oh ja, het The XX kwartje is eindelijk en definitief gevallen (topband!), ik moet met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik deze week pas We Were Promised Jetpacks ontdekte en de Spijker Op Zijn Kop Trofee van 2010 wordt nu al overhandigd aan Nico Dijkshoorn die het tekstuele gezemel van Bløf in OOR fijntjes omschreef als "letterstront". Bloemen voor die man.
En mag ik jullie tenslotte nog even te attenderen op deze interessante en rake Noorderslagpresentatie van Erwin Blom over de kracht van de sociale media?
Tot zover mijn eigen letterpoep. Wordt wellicht vervolgd…

Buma draait bij (maar nog niet helemaal)

"Buma/Stemra komt internetgebruikers tegemoet." Volgens eigen zeggen dan, want wij zeggen gewoon FAIL! Maar nog niet epic want er zitten uiteraard nog heel wat adders onder het gras. Check Alternative Blog, Retecool en 3VOOR12. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Update 10/10: Rechtszaken, valse bewijzen, flaters, sommaties, nieuwe tarieven, protesten, Kamervragen. Webwereld over de vijf miskleunen van de muziekindustrie.

Buma draait door

Ooit, heel lang geleden voerde Buma/Stemra een lachwekkend achterhoedegevecht tegen de compact cassette. Hometaping Is Killing Music was destijds de leus, alsof een ruisend, op den duur slippend en onhandig te bedienen plastic prul ooit een boterham uit de mond van Freddie Mercury of Mick Jagger had kunnen stoten. In tegendeel, het waren veelal de plaatkopende muziekliefhebbers die record en play gelijktijdig waagden in te drukken, omdat ze even geen geld hadden voor alwéér zo’n dure plak vinyl, omdat ze de kat eerst even uit de boom wilden kijken, omdat ze het gebodene niet goed genoeg vonden voor directe aanschaf of om een ander te laten delen in de vreugde van en te enthousiasmeren voor een geliefd stuk muziek.

De populariteit van de compact cassette had dan ook louter voordelen. De consument kwam gemakkelijker in aanraking met nieuwe en andere muziek en kon er overal, waar en wanneer hij wilde, van genieten. De artiesten bereikten een groter publiek omdat hun muziek werd verspreid onder mensen die daar normaliter nooit mee in aanraking zouden zijn gekomen en waarvan een deel op den duur ook eens een concert bezocht, daar soms een t-shirtje kocht en misschien zelfs het originele album zou aanschaffen. De detailhandel had er met de voorbespeelde cassette ineens een extra geluidsdrager bij, verkocht voor een godsvermogen aan walkmans en ghetto blasters alsmede de bijbehorende lege bandjes. En het werd nog mooier want, omdat de levensduur van de cassettes kort was en de kwaliteit per draaibeurt iets verslechterde, kocht de hometaper van weleer in de jaren ’80 en ’90 naast zijn vinylplaten ook zijn oude bandjes keurig op cd. En dan hebben we het niet eens over de daaropvolgende remasters die grotendeels werden gesleten aan juist de liefhebbers die vroeger met hun cassetterecordertje in de weer waren maar inmiddels wel al twee keer of veel vaker hadden betaald voor hetzelfde stuk muziek.

Inmiddels schrijven we 2009. Buma/Stemra spreekt nog steeds over "grammofoonwinkels" maar geeft wél een persconferentie over heffing op "embedded content". Alsof een onscherp, matig klinkend clipje op postzegelformaat ooit een boterham uit de mond van Bono of Madonna zal stoten. Integendeel, popmuziek is vandaag de dag populairder dan ooit. Concerten en festivals verkopen in een mum van tijd uit, bands worden rijk van de merchandise en een hele lichting muzikanten brak door dankzij de nieuwe media. Arctic Monkeys en Lily Allen groeiden dankzij web 2.0 uit tot supersterren met een miljoenenomzet. Aan de andere kant zijn er talloze kleinere bandjes en muzikanten die ineens een publiek bereiken en profiteren van het zegt-het-voort-mechanisme en The Long Tail.

De mogelijkheden van het muzikale internet bieden dan ook louter voordelen. De consument komt gemakkelijker in aanraking met nieuwe en andere muziek en kan er overal, waar en wanneer hij wil, van genieten. De artiesten bereiken een groter publiek omdat hun muziek wordt verspreid onder mensen die daar normaliter nooit mee in aanraking zullen komen en waarvan een deel op den duur ook eens een concert bezoekt, daar soms een t-shirtje koopt en misschien zelfs de originele cd aanschaft. De detailhandel verkoopt voor een godsvermogen aan iPods, geluidsdragende GSM’s, multimedia pc’s, alsmede de bijbehorende accessoires. En dan hebben we het niet eens over de re-remasters en limited-editions die grotendeels worden gesleten aan juist de liefhebbers die datzelfde album als eerste illegaal van het net plukten omdat ze niet konden wachten op de officiële release maar uiteindelijk wel al twee keer of veel vaker hebben betaald voor hetzelfde stuk muziek.

De geschiedenis herhaalt zich. In de vroege jaren ’80 had deze arme scholier geen geld om elke maand een stapel vinyl aan te schaffen. Dus kocht hij wat hij niet kon laten liggen samen met een vriend waarna van elke lp een kopie werd gemaakt. De rest werd bij elkaar gekopieerd uit de lokale fonotheek. Inmiddels staat vrijwel de volledige vinyl- als cassettecollectie uit die tijd braaf op cd in de kast. Alleen al die ene illegale kopie van ‘The Man From Utopia‘ resulteerde in een kleine meter legale Zappa. Zowel hier als een kilometer verderop bij mijn voormalige partner in crime. Sterker nog; zonder mijn illegale bezigheden had ik waarschijnlijk een andere hobby gehad en mijn geld niet bij de platenboer achtergelaten.

Van zowel de fonotheekkosten, de onbespeelde tapes, het vinyl, de her-aanschaf op cd, de remasters en de lege schijfjes waarop ik nu nog wel eens wat deuntjes verspreid ging en gaat een deel naar Buma/Stemra, dat desondanks al zolang ik me kan herinneren steen en been klaagt en van wie ik straks geen clipjes meer op mijn site mag plaatsen tenzij ik daar een zeer onredelijk bedrag voor op tafel wil leggen, terwijl ik eigenlijk geld zou moeten kríjgen voor elk bandje dat ik hier aanprijs en reclameruimte schenk. De wereld op zijn kop.

Bijna 40 jaar na de opkomst van de compact cassette gaat Buma/Stemra (samen met haar achterlijk neefje BREIN) nog altijd volledig aan de realiteit voorbij en lijkt het enkel nog geïnteresseerd in het spekken van de eigen kas. Deze keer krijgen naast de muziekliefhebbers die al jaren betalen voor het designmeubilair in Hoofddorp ook de onschuldige bloggertjes en Hyves kids de rekening gepresenteerd. De jeugd mag opdraaien voor Buma’s geschutter op de beurs (2005 en 2008) middels een regeling (pdf) die van geen enkel belang is voor de artiest.

In een land waar op de radio tussen de slappe meuk door vooral wordt geluld, op TV niet één noemenswaardig serieus muziekprogramma bestaat en hét toonaangevende tijdschrift al jaren té ver achter de muziek aanhobbelt, zijn niet-mainstream bands en hun publiek vrijwel volledig afhankelijk van het internet. Sites als 3VOOR12 en al die honderden muziekblogs houden het zaakje hier nog in leven. Maar daar hebben ze in Hoofddorp geen weet van. Daar zwengelen ze de koffergrammofoon nog eens aan terwijl de tools om de Hyvestax te omzeilen al over het net vliegen. Hoezo achterhoedegevecht?

Buma/Stemra Is Killing Music of doet op zijn minst een poging daartoe en ik ben heel benieuwd hoe artiesten, songschrijvers en uitgevers hier op gaan reageren. Voorlopig is het angstvallig stil in het toch al zieltogende Nederland Muziekland.

Meer info bij Eerste Hulp Bij Plaatopnamen, 3VOOR12 en Alternative Blog. Geen Stijl betrapt Buma. Teken de petitie hier.

Graaicultuur

Dus als ik het goed begrijp moet ik straks een heffing op mijn nieuwe iPod betalen om daar vervolgens mijn legaal gekochte cd’s en downloads mee te kunnen afspelen? Of mijnheer Head Music maar even twee keer voor hetzelfde wil dokken… Beste zeurpieten, zeikberen, salonsocialisten en armlastige talentloze prutsers (alsof ik ooit ook maar één nummer van jullie door mijn hoofdtelefoon zou willen jagen), het is of het één of het ander. Afspeelapparatuur is namelijk ook (en meestal nog veel goedkoper) in het buitenland te koop en als ik dan daadwerkelijk jullie boterham moet beleggen via mijn hardware kan ik daarna op legio plaatsen terecht voor mijn gratis muziek. In deze schatkamer bijvoorbeeld. Gratis toepasselijke downloadtip hier.

Update: En of we ook maar meteen even wat centen willen schuiven in de richting van de dagbladen die jarenlang hebben zitten slapen en de digitale boot misten omdat ze het te druk hadden met roepen dat "de lezer" altijd een stuk dode boom boven het beeldscherm zal verkiezen. En ook daar mogen wij voor opdraaien, trouwe abonnee of niet. Kan het nog gekker? Ja dat kan!

Pinkpop

Pang! En toen spatte de Pinkpop-luchtballon met een luide klap uit elkaar in Paradiso.
Terwijl aanvankelijk de ene na de ander grote en soms ook nog interessante naam uitlekte (Bruce Springsteen, The Killers, Franz Ferdinand, Depeche Mode, Placebo, The Kooks, Madness en recentelijk Snow Patrol, u kent ze wel) en het geruchtencircuit werd gevoed door spannende uitspraken van de Pinkpopkabouter zelf om de hype gaande te houden, bleef het de laatste weken angstvallig stil rondom het Landgraafse festival. De aanvankelijke euforie sloeg om in een snel groeiende gedachte dat al het lekkers reeds op tafel lag om de buzz te voeden en dat de rest van het affiche nog slechts zou worden opgevuld met niemendalletjes, vullertjes en wat er links en rechts nog al dan niet via koppelverkoop op het podium moet worden gekwakt.
En helaas, zo bleek vanmiddag in Paradiso, hadden de doemdenkers gelijk. Brave pop en ‘punk’ voor brave jongens en meisjes, wat vluchtige 3FM favorieten en meer van zulk soort daar-val-je-geen-buil-aan meuk, aangevoerd door de heren van Keane en (godbetert) Cris Cornell, ooit groots met Soundgarden en tegenwoordig vroegrijp voor Sky Radio.
Gelukkig schijnen er nog een stuk of acht bands bij te komen (waaronder een "stevige dans-act") die als peper in de Pinkpopreet kunnen fungeren maar van een festivalbaas die over een "grote stadionact" en "toefje op de feesttaart" spreekt als hij de door Giel Beelen persoonlijk over het paard getilde kapsoneskraai Anouk bedoelt, verwacht ik eerlijk gezegd niet al te veel.
En dus wordt het weer gewoon een rustig Pinksterweekend met veel tijd voor barbezoekjes en sociale contacten. Zo is het al jaren en zo zal het waarschijnlijk altijd blijven. En voor de muziek gaan we straks weer gewoon naar Pukkelpop.

Het voorlopige Head Music spoorboekje: The Killers, Bruce Springsteen (zaterdag). Kyteman’s HipHop Orkest, White Lies, Madness, Placebo, Depeche Mode (zondag). De Jeugd Van Tegenwoordig, The Kooks, Franz Ferdinand (maandag). En uiteraard die stevige dance-act…

Heaven And Hell

Enkele maanden geleden luchtte ik mijn hart over een aantal halfbakken reünies maar dit gezelschap is natuurlijk gewoon Black Sabbath. En ja, dat kan ook heel goed zonder Ozzy. Het bewijs werd geleverd in de vroege jaren ’80 toen met ‘Heaven And Hell’ en ‘The Mob Rules’ twee van de beste Sabbath-albums ooit het daglicht zagen. Oké, tien jaar later ging het even goed fout maar anno 2009 is de tijd rijp voor een herkansing. Ik ben heel benieuwd waarmee de oudjes op de proppen komen. De songtitels zijn in ieder geval behoorlijk old-skool.

Uitgefeest

De feestneus is weer opgeborgen, de laatste confetti uit het haar geveegd, de hoempapa kan weer voor een jaar de kast in en dus gaan we over tot de orde van de dag. Blur gaat niet op de Greatest Hits toer maar komt straks zowaar met nieuw materiaal op de proppen. Precies op tijd weer bij elkaar om menige festivalkas leeg te trekken: Faith No More. Multimillionair en wereldreiziger Bono heeft het zwaar maar wil nog niet dood. Bestel nu je eigen Ozzy. Robert Smith slams Radiohead. De gemeente Sittard is straks een voetbalclub armer maar kan wel mooi pronken met Kurt Cobain’s zelfmoordzolder. Why bother with lyrics when everyone can hear you scream? Wat hebben we verder nog? Een geinig Abbey Road filmpje dat me heel bekend voorkomt, een foto van heel bijzonder optreden enkele uren geleden in Londen en de nieuwe single van Pete D die ik per draaibeurt aangenamer vind klinken. Ziezo, we zijn weer bij.

Bijlmer Rock City

Eindelijk krijgt Amsterdam haar zo gewenste concerthal. Een eigen Ahoy, waarin de Nederlandse "muziekliefhebber" straks met zestienduizend collega 3FM-luisteraars door de muziek kan kletsen en met bier mag gooien. De hal zal een "intieme sfeer" krijgen en luistert dan ook naar de sfeervolle naam Ziggo Dome. De Bijlmer Beeldbuis zal verrijzen op een steenworp afstand van zowel de Bijlmer Bierhal als de Bijlmer Galmbak en voor de programmering is een contract gesloten met Mojo Concerts Live Nation, dat eerder al pleitte voor een middelgrote 013-achtige zaal in dezelfde buurt.
Nog even en er is buiten Amsterdam Zuidoost dus geen band van formaat meer te zien en als het bijbehorende hotel zijn deuren heeft geopend kunnen eindelijk ook de luidruchtige provincialen uit het centrum worden geweerd. Nadat jaren geleden het Nederlandse voetbal al naar de bedrijventerreinen werd verbannen, volgt nu de popmuziek. Op veilige afstand, voorzien van "hoogwaardige horeca" voor ongetwijfeld hoogwaardige prijzen, uiteraard geheel geluidsdicht én met de mogelijkheid tot bedrijfscongres.
Ajax speelt tegenwoordig in een (citaat Youp van het Hek) "multifunctioneel theater waarin ook gevoetbald zou kunnen worden" en de Lenny Kravitzen van deze wereld spelen straks in een grote zwarte doos waarin je (citaat directeur Dammam) "met een mobiel zwembad zo het WK zwemmen kan organiseren.” Het zal me niet verbazen als binnen tien jaar ook de bezoekers van Paradiso en de Melkweg richting Mojo City worden gedirigeerd voor een avondje in de Hema Heaven waarna de Amsterdamse binnenstad zonder hoerenbuurt, coffeeshops, kroegen en rock & roll definitief de status van openluchtmuseum kan aanvragen; Pickwick Paradise, geopend van negen tot vijf. Head Music prijst zich wederom gelukkig dat zijn HQ precies tussen Keulen en Brussel is gehuisvest. Via.

I Travel

Na Pinkpop heeft ook Pinkpop Classic haar headliner bekendgemaakt. Op zaterdag 15 augustus a.s. zal het Schotse Simple Minds, 26 jaar nadat ze in Geleen op het échte Pinkpop stond, haar 3oste verjaardag vieren op Megaland. Mij zal het allemaal worst wezen, want als er één band is die na het eerste succes niet wist hoe snel ze haar ziel moest verkopen aan de Sky Radio’s van deze wereld is het Simple Minds wel. Ooit werd ze in één adem genoemd met U2, nu scharrelt ze alweer een jaar of tien rond in het Night Of The Proms- dan wel Golden Oldie Una Paloma Blanca-circuit. En dat terwijl het ooit zo mooi begon, onder andere met bovenstaande prachtsingle uit 1980. Als ze beloven het op Pinkpop Classic te spelen zal ik misschien wat langer blijven maar pin me er a.u.b. niet op vast.