Comeback

En ineens was het 2010 en werd het stil op dit weblog. Geen zin om te schrijven, geen zin om veel woorden te spenderen aan zaken die ik ook al via Twitter het web opslingerde. Zoveel gemakkelijker, sneller, actueler, met meer interactie. Maar ook vluchtiger. Vandaar het voornemen om alhier de draad toch maar weer op te pikken. Voor de zoveelste keer.
Te beginnen met hetgeen me in de eerste helft van januari op muzikaal gebied bezig hield. Twee belangrijke releases bijvoorbeeld. Vampire Weekend met de moeilijke tweede en Delphic met een zeer overtuigend debuut. De eerste kan me nog steeds niet volledig boeien en haalt het bij lange na niet bij zijn overdonderende voorganger, de tweede is nu al kanshebber voor mijn volgende eindejaarslijst en schroeft de verwachtingen voor de aanstaande concerten nog meer op.
Begin van de maand realiseerde ik me ook dat het dit jaar 35 jaar geleden is dat ik als een blok viel voor Queen. Als gevolg van de legendarische kerstshow die Mercury en co voor The Old & Grey Whistle Test in 1975 gaven in de Londense Hammersmith Odeon, die onlangs werd heruitgezonden op BBC 4. Verplichte kost voor alle Top 2000 luisteraars die bij het horen van de bandnaam die Burt Reynolds snor voor zich zien. En over die beschamende schertsvertoning met Paul Rodgers hebben we het na het zien van deze beelden helemaal NOOIT meer.
Verder was er nog de aankondiging van een aanstaande Suede-reünie die mijn hart sneller deed kloppen en beleeft ‘No Distance Left To Run’, de groots opgezette docu over de Blur-reünie van afgelopen jaar, komende dinsdag haar première in tal van Europese bioscopen. Uiteraard met uitzondering van de Nederlandse want verder dan ‘Wonderwall’ is men alhier nooit gekomen qua Britpop.
Oh ja, het The XX kwartje is eindelijk en definitief gevallen (topband!), ik moet met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik deze week pas We Were Promised Jetpacks ontdekte en de Spijker Op Zijn Kop Trofee van 2010 wordt nu al overhandigd aan Nico Dijkshoorn die het tekstuele gezemel van Bløf in OOR fijntjes omschreef als "letterstront". Bloemen voor die man.
En mag ik jullie tenslotte nog even te attenderen op deze interessante en rake Noorderslagpresentatie van Erwin Blom over de kracht van de sociale media?
Tot zover mijn eigen letterpoep. Wordt wellicht vervolgd…

Dark Night Of The Soul

Danger Mouse + Sparklehorse + Flaming Lips + Gruff Rhys + Iggy Pop + Suzanne Vega + Black Francis + Vic Chesnutt + Julian Casablancas + Jason Lyttle + Nina Persson + James Mercer x David Lynch = Dark Night of the Soul. Komende zomer in de winkel maar vanaf vandaag te beluisteren via de box.net player op deze site. Het klinkt zoals verwacht: donker, vreemd, spannend en erg lekker. Ik ben dan ook heel benieuwd naar de visuals van de grootmeester zelve. Via.

Mercury

Toen ik Bloc Party in de zomer van 2004 voor het eerst zag optreden bliezen ze me bijna (dankzij een hels volume zelfs letterlijk) omver. De vanwege een pittige eerste EP en het waanzinnige ‘Banquet’ hoog opgeschroefde verwachtingen werden dan ook meer dan ingelost. Er volgden nog een handvol puike singles en het debuutalbum ‘Silent Alarm’, dat behoort tot het allerbeste dat deze eeuw vanuit Engeland tot ons kwam. Helaas werd ook Bloc Party vervolgens geveld door een sophomore slump waardoor het zouteloze ‘A Weekend In The City’ na een drietal draaibeurten enkel nog stof heeft staan vangen in de Head Music platenkast. Maar er is hoop. Waar ik eerder al aangenaam werd verrast door het dansbare electro-based ‘Flux’, werd gisteren de aanstaande single ‘Mercury’ gepresenteerd, die zowaar nog een stapje verder gaat. Kijk, zo krijg ik  ineens toch opvallend veel zin in Bloc Party’s aanstaande Pukkelpop-optreden. Via.

Robot Rock

Heel lang geleden waren er opeens deze Duitse, euh, heren en dit dit Franse duo trad succesvol in hun voetsporen. Muzikale nerds in gekke pakken met een voorliefde voor de Commodore 64 en ‘2001: A Space, Odyssey’ én met een stel onweerstaanbare electronica- en danceklassiekers in hun discografie. Maar nu is het 2008 en zijn daar ineens The Trons. Geen mannen, geen gekke pakken en geen electronica maar volledig door robots gespeelde Velvet Underground-achtige garage uit Nieuw Zeeland. Mocht je in de buurt zijn, The Trons spelen zaterdag live (?) in de Flow bar te Hamilton. Via.

The Thaw Session

"The track is driven along by a Lalo Schifrin-esque bassline, with Nick McCabe’s atmospherics augmented by a single treated guitar note that hangs in the background throughout and Richard Ashcroft repeating the line "in the end/all I’ve got is love…", mantra-like, over the top. At 03.25, McCabe introduces an e-Bow guitar line, and the drums almost shift into waltz time, while at 11 minutes in there are backwards guitars, all the while underpinned by shuffling bass and drums that could almost have been culled from Miles Davis’ ‘Bitches Brew’…"
Kortom: The Verve is weer helemaal terug en de eerste veertien minuten van haar eerste studiosessie sinds 8,5 jaar zijn hier gratis te downloaden. "No rehearsal, no fine tuning, no limits: just Richard Ashcroft, Nick McCabe, Simon Jones and Pete Salisbury back together in a room, making music." Freak out!

Radiohead

Als een Alkmaarse voetbalclub onder aanvoering van Dirk Scheringa de samenwerking met de collegaclubs wil opzeggen inzake de uitzendrechten, en daarmee de solidariteitsgedachte van de NV Eredivisie willens en wetens opblaast, schreeuwt heel voetbalminnend Nederland moord en brand. Als Radiohead in muziekland min of meer hetzelfde flikt lijkt enkel sympathie haar deel. Uiteraard is het grappig om te zien dat eindelijk eens een dikke vinger wordt opgestoken naar de platenbonzen die de branche veel te lang veel te veel hebben uitgemolken en natuurlijk is het moedig om nieuwe eigentijdse paden te bewandelen en grenzen te verleggen. Aan de andere kant hebben we het hier wel over een band die tot de rijksten der aarde behoort en op deze wijze vanuit een extreem comfortabele positie kans ziet de poen nog sneller op te scheppen. Zo werd vanochtend bekend dat ‘In Rainbows’ op dat moment al 4,8 miljoen Engelse ponden (zo’n slordige 7 miljoen euro) richting York en Co heeft geschoven, een bedrag dat de komende tijd waarschijnlijk zal verveelvoudigen, zeker als de tastbare editie á 75 Euro in de handel komt, omdat de echte liefhebber straks toch gewoon ook een fysieke versie met een fraai stukje artwork in handen wil hebben. Da’s op zich heel slim gedaan en tot op zekere hoogte lovenswaardig maar de keerzijde is wel dat men middels dit staaltje platenbaaspesten ook de detailhandel buitenspel zet (zeker nu onder anderen Oasis en Jamiroquai dit voorbeeld zeggen te gaan volgen) en op de lange termijn ook collega-muzikanten, die de luxe van een Dagobert Duck pakhuis niet kennen, ernstig benadeelt. De meeste bands zijn namelijk nog gewoon afhankelijk van aanbeveling, instore promotie, analoge verkoop en dito distributie. En zo heb ik toch een heel dubbel gevoel bij deze an sich geweldige stunt. Gelukkig kunnen de bandjes uit de eerste divisie altijd nog terecht bij ome Dirk. Retteketet Radiohead!

Losers

"Picture a twin headed beast of Liam Howlett and Soulwax Nite Versions taking Teenage Badgirl Up the arse at SebastiAn’s house, while Kissy Sellout watches and wanks furiously in a Phones T-shirt, simultaneously on a mobile phone conference call with Justice and Pendulum."

The Cooper Temple Clause is alweer een tijdje dood en begraven (helaas) maar muzikale duizendpoot Tom Bellamy heeft gelukkig een nieuwe nuttige vrijetijdsbesteding gevonden nu hij samen met Xfm Jock Eddy Temple-Morris heeft besloten dat hij een loser is. Onder de eerste bands die al ten prooi zijn gevallen aan het tweekoppige monster bevinden zich The Gossip, Rage Against The Machine en Gallows. De eerste twee zijn inmiddels verkrijgbaar op 12" vinyl en die laatste kan me het meest bekoren. Volgend jaar in de Dance Hall op Pukkelpop please.

She is the new thing

Zou ik in alle drukte bijna vergeten om te schrijven over één van de meest opwindende albums van de afgelopen maanden: ‘Strange House’ van The Horrors. Twaalf sterke staaltjes Gothic Garage, inclusief de opzienbarende singles ‘Count In Fives’, ‘Gloves’, ‘Sheena Is A Parasite’, ‘Death At The Chapel’ en lijflied ‘Jack The Ripper’. Denk aan The Cramps en The Eighties Matchbox B-Line Disaster samen met Velvet Underground, Captain Beefheart, Bauhaus en Siouxsie Sioux in een aftands spookhuis. Het rammelt, het knarst, het hakt, het kraakt, het schreeuwt en wordt op wonderbaarlijke wijze bijeengehouden door een immer gierende Vox Continental. Oftewel: "Psychotic sounds for freaks and weirdo’s" zoals de ondertitel van het album luidt. En om het feest compleet te maken is mijn favoriete albumtrack tot single gebombardeerd: ‘She Is The New Thing’. "She’s a special girl you know, the kind I’d hope to see, hanging on a wall…" Bruut!