Moby / Fun Lovin' Criminals – Festival Mundial, Tilburg (19-6-2011)

P1020721
Nadat Moby’s clubconcert in de Brusselse Botanique uitverkocht voor we op “bestel” konden klikken, bood Festival Mundial ineens een fraaie herkansing. Het multi-cultifestival dat het  Tilburgse Leijpark jaarlijks twee dagen laat swingen, chillen en smullen, plaatste en passant ook nog Fun Lovin’ Criminals op de bill. Voor ondergetekende een fraai voorprogramma, want de rest van het festival liet ik wegens een allergie voor Afrikaanse trommeltjes (de voornaamste reden om het jaarlijkste bevrijdingsfestival te mijden) en bijbehorende poespas voor wat het was. Bovendien nodigde het weer ook niet bepaald uit tot een dagje in het park en was Buienradar het festival pas na de middag gunstig gezind.

Fun Lovin’ Criminals deed wat er van het trio werd verwacht: Uiterst relaí funken, jazzen, rocken, rappen en grappen met de eeuwige grijns op het gezicht van de permanent stonede Huey Morgan. Altijd amusant, cooler dan cool, nooit teleurstellend doch inmiddels wel wat voorspelbaar. Maar ach, de zon brak door, de Jupiler was koud en zowel op de bühne als in de wei rouleerden de pretsigaretjes. De hoofdsponsor van het festival was Canna. Hoeveel mellower wil je het hebben?

Een uur later was het gedaan met de rust. Mijnheer Moby had namelijk besloten dat een festival als Mundial diende te worden afgesloten met een knalfeest voor 30.000 danslustigen en zo geschiedde. Geen werk van het recente donkere ‘Destroyedof ander moeilijk gedoe maar een verzameling nummers waarvan menigeen hoopte dat ie ze zou spelen: ‘Porcelain’, ‘Bodyrock’, ‘Honey’, ‘Natural Blues’ you name it. Vaak in de vorm zoals gewend, soms in een steviger jasje of juist ongegeneerd in de disco-modus. De opvallend energieke New Yorker had er duidelijk zin in, raasde vanaf opener ‘In My Heart’ als een bezetene van links naar rechts over het podium, zocht continu het publiek op, ontpopte zich als een fanatieke volksmenner en leefde zich veelvuldig uit op zijn Gibson SG.

Vocaal werd de show gestolen door soul- en gospelkoningin Joy Malcolm die o.a. ‘Why Does My Heart Feels So Bad’ naar een hoger plan tilde. Johnny Cash kreeg een eerbetoon in de vorm van ‘Ring Of Fire’ (het enige rustpunt in de set, waarbij het publiek de trompetsolo voor haar rekening mocht nemen) en de tijdloze clubklassieker ‘Go’ werd opgedragen aan Eddy de Clercq. Moby en zijn vrijwel geheel vrouwelijke band denderden voort tot sluitingstijd en op het moment dat ik me afvroeg of hij aan zo’n festijn nog een climax zou kunnen breien volgde er met ‘Feeling So Real’ een vet stuiterende rave die de klok even 17 jaar terugdraaide.

“Beste concert ooit!”, toeterde mijn reisgenote en die hard Mobyfan cq -follower in mijn oor. Dat ging me dan weer wat ver maar het was ongetwijfeld de beste show die ik de iele veganíst ooit zag weggeven. Niet vernieuwend of gedurfd genoeg voor de azijnzeikers maar wát een feest en wát een plezier daar in dat Tilburgse park. Thank you thank you thank you.

Pinkpop – Megaland, Landgraaf (11/12/13-6-2011)

P1020696
Pinkpop 2011 zit er weer op. De kritiek op de programmering was vooraf groot en hoewel er weinig bands écht opzien baarden was er toch weer voldoende fraais voorhanden om je drie dagen niet te hoeven vervelen. Bovendien was de sfeer als vanouds geweldig en het weer ons, tegen alle voorspellingen in, zeer goedgezind. Kortom: Pinkpop was gewoon het feest dat het altijd is. Niet baanbrekend of spannend, maar da’s dan ook niet de rol van dit uit zijn voegen gegroeide mainstream-festival. Op maat gesneden voor  de jongste generaties 3FM luisteraars maar tevens uitbundig tuinfeest en rexfcnie voor de *kuch* oudere jongeren die er in menig geval destijds in Geleen al bij waren en nog altijd in grote getalen komen opdagen.

Eén minpunt mag echter niet onvermeld blijven: Met respectievelijk 66.000 en 67.000 bezoekers waren de zaterdag en maandag veel te druk. Het terrein en de organisatie schoten tekort waar de wachtrijen voor de entree en de toiletten te lang waren en het wisselen van stage nagenoeg onmogelijk werd. Volgend jaar dus minder publiek of meer ruimte en faciliteiten, zodat Jan Smeets’ bizarre oproep om minder te drinken, en derhalve de rijen voor toiletten te verkorten, achterwege kan blijven.

Maar goed, omdat hier, hier, hier en hier eigenlijk alles al geschreven is dat er geschreven kan worden maak ik me er gemakkelijk vanaf met een korte opsomming van wat er aan mijn ogen en oren voorbij trok, met de vermelding dat ik wegens lichamelijk ongemak en de enorme drukte te weinig (of niets) heb meegekregen van The Bloody Beetroots, Kings Of Leon, Gaslight Anthem, Band Of Horses en Deadmau5 om er iets zinnigs over te melden.

Zaterdag: De Staat Veel toeters en bellen, poppenkast en freaky geluidjes maar niet één echte song – 5. Manic Street Preachers Solide rockend met een setlist vol herkenningspunten – 8. Elbow Met de kin op de grond en het scheermes aan de pols is dit vreselijke depressieve gezever misschien nog wel te pruimen – 4. Selah Sue Komt aarzelend op gang maar ontpopt zich gaandeweg en met een stel onweerstaanbare nummers aan het eind tot de onbetwiste koningin van Pinkpop 2011 – 8. Coldplay Mooi verpakte en professioneel vertolkte greatest hits show for the masses – 7.

Zondag: Hurts Bijzondere bombastische Pet Shop Boys – Depeche Mode – Luciano Pavarotti mix die knap balanceert tussen kunst en kitsch maar te weinig swingt om echt te gloriëren. Gaat er wel visueel met het eremetaal vandoor – 7. Tim Knol Soms een tikkie vals maar op de been gehouden door een zomerse folky band met vrolijke deuntjes – 6. Cage The Elephant Uiterst explosieve en onstuimige Stooges meets Pixies cocktail met hier en daar een groove. Vreemde eend in de brave programmering maar daarom des te lekkerder ondanks het erbarmelijke geluid tijdens de eerste twee nummers – 9. Wolfmother De vleesgeworden net-niet-band. Het rockt net niet stevig genoeg, de songs zijn net niet top, de zang schiet net te kort en de gitaren durven net niet echt smerig te scheuren – 6. Graffiti6 Vrolijke onbekommerde pop a la Gnarls Barkley, niet meer en niet minder maar met veel plezier gebracht tot groot plezier van de zonaanbidders in de wei – 7.

Maandag: Dazzled Kid Ideaal begin van de dag. Mooie liedjes, sterke uitvoering, gewillig publiek – 7. Two Door Cinema Club Strak, hoekig, dansbaar, uptempo. Elk nummer is raak – 8. Go Back To The Zoo Sterke hitsingles, gedreven uitvoering, leuke stageprops – 7. Volbeat Eén groot hol vat. Schreeuwerige metalpop en opeenstapeling van saaie fantasieloze riffs, domme refreintjes en andere cliché’s – 3. Kaiser Chiefs De Chiefs zijn terug en hebben er zin in. De oude krakers staan nog altijd fier overeind, het nieuwe werk klinkt nog wat onwennig – 7. Foo Fighters Dé afsluiter van Pinkpop brengt terecht het meeste volk op de been én rockt het vurigst van alle aanwezige bands. Heavyer dan alle zogenaamde metalbands op het affiche, voortdenderend als een op hol geslagen stoomwals, visueel ondersteund door moeder natuur middels een regenboog die zo sprookjesachtig is dat Dave Grohl er de show voor platlegt. Het spelplezier spat van het podium en White Limo is nu al mijn song van het jaar. Memorabel! – 9.