Music Is My Radar

Zoals eerder geschreven heb ik tijdens mijn laatste Londen-trip nogal wat Blur-gerelateerd materiaal aangeschaft. De back catalogue is nu dan ook nagenoeg op het gewenste niveau en al lezend in een zeer onderhoudende biografie van Damon Albarn heb ik ook ‘s avonds thuis steeds vaker zin in een stukje muziek van deze mede-grondleggers van de Britpop, al dan niet vergezeld van een mooie, grappige, kunstige doch altijd passende clip. Voor degenen die ‘The Best Of Blur’ niet in huis hebben, heeft Parlophone onlangs alle 22 video’s van deze dvd plus bovenstaande bonusclip op YouTube gekwakt. Mijn persoonlijke favoriet is en blijft deze, de gehele collectie vind je hier. Enjoy!

Zappa played Zappa

Deze Zappaholic stond in 2006 uiteraard met zijn snuit vooraan, over de slangenlederen laarzen van Steve Vai te kwijlen, toen de Zappa Plays Zappa karavaan in Brussel een indrukwekkend muzikaal spektakelstuk presenteerde. Een jaar later in Tilburg was het zowaar nog een tikkie beter.
Sinds gisteren heb ik eindelijk het ultieme souvenir van deze live-ervaring in de kast staan, te weten de vorige week pas in Europa uitgebrachte Zappa Plays Zappa DVD. Helaas zónder materiaal van de 2007-tour (en dus ook zonder de onvolprezen Ray White), maar dat mag de pret geenszins drukken. Alleen al vanwege de waanzinnige performance van (cute little) spektakeldrummer Terry Bozzio, die ouderwets op dreef is. Voor de gitaarfetisjisten mag snarenactrobaat Vai zijn trucendoos volledig opentrekken en good old Napoleon Murphy Brock neemt het gros van de vocalen en saxpartijen voor zijn rekening. Ondanks de aanwezigheid van deze ex-Zappatista zijn het zoonlief Dweezil en zijn akelig perfect spelende begeleidingsband die de meeste lof verdienen. Het oude werk klinkt zoals het hoort. Qua techniek, qua geluid en qua feel.
Het grote verschil met het origineel is echter het gemis van de charismatische opper-Zappa, zijn scherpte én niet in de laatste plaats zijn typische humor (zowel tekstueel als muzikaal), die in de dagen dat de wijlen grootmeester zelf aan het roer stond vaak onverwacht de set binnensloop en de soms wat klinische muziek stevig met de beide voeten op de aarde plantte, maar in dit geval erg ingestudeerd overkomt.
De Zappa Plays Zappa DVD is daarom eigenlijk niet meer dan een goed verzorgde aanvulling op de reeds bestaande échte Zappa films en een mooi aandenken voor hen die er lijfelijk bij aanwezig waren. Conclusie: niet zo geniaal als het origineel maar wel bijna net zo indrukwekkend. Thumbs up for The Dweez!

Ons kijkt ons

Een avond met té veel mensen opeengeperst in een té kleine, té hete en zuurstofarme club om een glimp op te vangen van een favoriet bandje? Geen probleem. Een driedaagse survival of the fittest met 120 duizend mensen op een modderig festivalterrein? Lekker. Uren in de rij dringen voor de ingang van een concertzaal? Pfff. Maar het slagveld op de eerste zaterdag van V&D’s prijzencircus laat ik graag aan me voorbijgaan wegens de hel op aarde. Tenzij de families Vroom en Dreesmann de Koot & Biebliotheek voor een dumpprijs in hun brochure zetten. Elf DVD’s gevuld met het, naar mijn bescheiden mening, beste wat de vaderlandse TV ooit voortbracht. Geniale typetjes, hilarische sketches en het ultieme bewijs dat Kees van Kooten en Wim de Bie ooit heer en meester waren in het duiden van maatschappelijke ontwikkelingen, hypes, trends en de zere plekken van de maatschappij. Oók op muzikaal gebied. Zo zien we B & vooral W van de gemeente Juinen uit hun dak gaan met Doe Maar, blijken de Positivoos tot op de dag van vandaag actueel en wist mijn favoriete type Cor Van der Laak zich dertig jaar geleden, in tegenstelling tot zoon Ab, geen raad met het verschijnsel punk. Check deel 1 en deel 2. "Ab heeft geen enkele reden om punk te zijn mijnheer. Ab is nooit van de punk geweest. Ab is nu tot de punk gemaakt door de media!" Van die dingen, ja. ROFLOL!

Vroeger en Later…

Later… with Jools Holland werd in het verleden vooraf opgenomen omdat de combinatie van rare rocksterren en live televisie in het algemeen als erg risicovol wordt gezien. Desondanks gooit de BBC het programma vanaf dinsdag 1 april live de zender op en daar is volgens Times Online niet iedereen even blij mee: “Big American stars are nervous that something could go wrong on live television and it will be all over YouTube." Welnu, dan blijven die grote Amerikanen toch lekker aan de andere kant van de oceaan want er zijn meer dan voldoende Britse idolen die zichzelf ongegeneerd en voor het oog van de camera voor schut willen zetten. De BBC hoopt op een extra stukje spanning en vreest de rebelse popster die de kans aangrijpt voor een stukje "cheap publicity" niet. Ach, een losgeslagen muzikant op zoek naar een rel kan soms best aangenaam zijn. Neem nu deze legendarische opname zoals (beduidend beter van kwaliteit) terug te vinden op de zeer onderhoudende DVD-serie ‘TopPop – Legendarische Televisie Onvergetelijke Muziek‘, die buiten de kronkelende godfather of punk een breed scala aan sound en vooral vision biedt, van The Specials en Black Sabbath tot Boney M en -euh- Nico Haak. Een groot feest der herkenning derhalve voor iedereen die opgroeide tussen 1970 en 1988, alleen al vanwege de prachtige decors, oude leaders en soms carnavaleske uitdossingen. Ik vraag me af of we over dertig jaar net zo verbaasd zullen kijken naar het dan afgestofte Later… archief. Vast wel.

Pinkpopmania (3)

Omdat ik normaal gesproken niet zo van megaconcerten hou en zelden in de pas loop met de muzikale smaak van het grote publiek, is het de afgelopen vijfentwintig jaar nog nooit voorgekomen dat ik voor een ticket in de rij heb moeten staan. Met deze happening als grote uitzondering, al betrof het toen een digitale variant.
Maar goed, gisterochtend was het dan zo ver toen ik bij het ophalen van mijn gereserveerde Pinkpop tickets met moeite de deur van mijn Sittardse voorverkoper open kreeg en daarna tot mijn grote verbazing strandde in een mensenmassa die ik daar nog nooit eerder aantrof. Toen ik de zaak een half uur later verliet kon de deur niet eens meer dicht. Later hoorde ik van een medewerker van een Heerlense concurrent dat deze op dezelfde dag niet minder dan 2.400 tickets over de toonbank zag vliegen. Maal een paar euro servicekosten. Het lijkt me een omzet die deze platenboer op een reguliere zaterdag al lang niet meer weet te behalen, waarmee de populaire programmering van Jan Smeets niet alléén onder de Zuid-limburgse muziekliefhebbers voor blije gezichten heeft gezorgd. Al zullen ze bij de internetprovider van Ticketservice andere gedachten hebben gehad want deze lag er wegens de enorme drukte zowaar enige tijd uit.
Alle discussies over de kwaliteit van het programma terzijde blijkt de line-up meer dan ooit een schot in de roos en hier in het zuiden, wáár je ook komt, hét gesprek van de dag. Deze Pinkpopveteraan (23 jaar geleden zette ik mijn eerste schreden in het Geleense Burgemeester Damenpark) heeft dan ook de indruk dat het festival nog nooit zo hot was als in 2008, iets dat me aan de ene kant tot vreugde stemt maar anderzijds ook al vooruit doet enken aan de immense drukte op de eerste twee festivaldagen die normaal gesproken heerlijk relaxt in relatieve rust konden worden doorgebracht, al dan niet liggend in het gras of pal voor een podium en zonder wachtrijen bij bierstand en toilet.

Voor het gebruikelijke gelummel en de ouderwetse festivalsfeer, zal ik daarom op 2e Pinksterdag toch naar Pinkpop Classic (1 podium, 7 bands) moeten, iets dat wel tot de mogelijkheden behoort omdat mijn grote held Fish daar mag doen wat Marillion vorig jaar verzuimde: het opwekken van een aangename portie magische progrocknostalgie. Hetgeen me toch weer brengt bij het fantastische laatste album van deze vriendelijke Schotse reus, dat hier weliswaar maanden geleden al de hemel werd ingeprezen maar op 12 februari officieel werd gereleased en dus nu pas voor iedereen beschikbaar is. En daarbij mag ik graag even uit OOR citeren: "Muzikale partner Steve Vantsis laat Fish onbekend terrein verkennen […] en zijn gitaarwerk is om van te watertanden. […] Een doorstart waarbij ook de rol van producer Calum Malcolm niet mag worden onderschat. Tel daarbij de eerlijke teksten, gekoppeld aan zijn met emotie geladen stem en je wordt toch weer meegetrokken in de altijd kommervolle wereld van Fish. Je moet wel een hart van steen hebben om niet geraakt te worden."

12 Mei, Megaland, Landgraaf. Maximaal 20.000 bezoekers, geen gedrang voor toilet of bier en volop kaarten verkrijgbaar. Grootste nadeel is meteen het grootste contrast met het échte Pinkpop: de dodelijk saaie headliner.

PS. Tijdens het wachten op mijn kaartjes kon ik het niet laten de Oasis-DVD dubbelaar ‘Lord Don’t Slow Me Down’  uit een rek te plukken en af te rekenen. Een aanrader van de hoogste orde van een band in absolute topvorm.

Remember That Night

Als groot liefhebber van Pink Floyd prijs ik me gelukkig deze legendarische band tussen 1988 en 1994 drie keer aan het werk te hebben gezien. Weliswaar in de light-variant (lees: zonder Roger Waters en met één en de laatste keer zelfs twee matige nieuwe albums op zak) en twee keer in een veel te groot megastadion, maar ik had het voor geen goud willen missen. Daarna volgde in 2002 Roger Waters’ ‘In The Flesh’ spektakel en vier jaar later de ‘On An Island’ tournee van David Gilmour. De eerste twee werden hier al tot groot genoegen en met enige regelmaat via DVD herbeleefd en sinds kort is daar laatstgenoemde bijgekomen. ‘Remember That Night’ bevat een registratie van het optreden dat de voormalige Floyd-gitarist en zijn band (naast oud Floyd-collega Richard Wright onder anderen bestaand uit Roxy Music-gitarist Phil Manzanera, Dick Parry, die The Floyd al in de jaren ’70 van zijn karakteristieke saxofoonklanken voorzag, en John Carin, sinds 1987 in dienst van Watersloze Floyd én de Floydloze Waters) ten beste gaven in de Londense Royal Albert Hall. Naast Gilmour’s meest recente solo-album biedt ‘Remember That Night’ veel ruimte voor oud (en soms minder voor de hand liggend) Floyd-materiaal, dat ook zonder de gebruikelijke visuele krachtpatserij stevig overeind blijft. Sterker nog, de minder pompeuze aanpak die Gilmour hanteert zorgt er niet zelden voor dat  het kloppend hart van de songs bloot komt te liggen. Gilmour’s versie van ‘Shine On You Crazy Diamond’ is hiervan wellicht het beste voorbeeld: na het vertrouwde intro houdt de band zich op de vlakte zodat Gilmour de ultieme Syd Barrett ode op intieme wijze kan voortzetten. Puur op basis van zijn subtiele gitaarspel en emotionele zangpartij raakt hij de essentie op indrukwekkende wijze. Tegen het einde, als toeterkoning Parry zich bij de band heeft gevoegd, klinkt het nummer weer exact zoals het 32 jaar geleden bedoeld was. Andere hoogtepunten zijn wat mij betreft ‘Fat Old Sun‘, ‘Echoes’ en het op disk 2 als extra’s toegevoegde ‘Astronomy Domine’, ‘Wot’s… Uh The Deal‘ en de Syd Barrett cover ‘Dark Globe’. Als toetje komt ook nog ene David Bowie opdraven om na een ietwat tegenvallende versie van ‘Arnold Layne’ het prijsnummer ‘Comfortably Numb’ dusdanig naar zijn hand te zetten als was de song speciaal voor hem geschreven. Soft Machine’s Robert Wyatt trompettert een stukje mee en zorgt voor een extra stukje nostalgie, net als de aanwezigheid van David Crosby en Graham Nash, die zichtbaar plezier hebben in hun avondje Albert Hall. Tel daarbij nog de uitstekende tourdocu ‘Breaking Bread, Drinking Wine’ op alsmede een handvol overige extra’s en concludeer dat de aanschaf van ‘Remember That Night’ elke euro dubbel en dwars waard is. De Watersloze reünie van twintig jaar geleden óógde als Pink Floyd, ‘In The Flesh’ klónk als Pink Floyd maar de David Gilmour – Richard Wright combine van vorig jaar vóelde als Pink Floyd. Net als heel veel tracks op deze DVD. ‘Remember That Night’ is alleen al daarom een must voor elke Floyd-liefhebber.