Triggerfinger – Parkstad Limburg Theater, Heerlen (26-3-2011)

Ze ogen typisch Vlaams. Als een stelletje stripfiguren. De in knalblauw kostuum gestoken party-animal Mario Goossens achter zijn – tegen de podiumrand geplaatste – drumkit, de kolossale kale bassist Paul Van Bruystegem achter zijn foute zonnebril en de eigenzinnige master of ceremonies Ruben Block achter zijn grijze befteugels. Triggerfinger had ogenschijnlijk ontsproten kunnen zijn aan het brein van tekenaar Marc Sleen.

Muzikaal slalomt het trio als vanouds langs Motörhead, QOTSA, Stone Temple Pilots en Jon Spencer en met het puike album 'All This Dancin' Around' vers in de shops klinkt het ook compositorisch allemaal een stuk beter. Triggerfinger is dan ook terecht op zegetocht door Europa en sluit in Heerlen het Nederlandse deel van haar tour af in een met 1.300 bezoekers tot de nok gevulde Limburgzaal. Van meet af aan wordt het gaspedaal ingetrapt maar eentonig of zwaar over de top is het nergens. Block en co durven zich zowaar kwetsbaar op te stellen door af en toe de stilte en subtiliteit op te zoeken. En dat is zowaar geen makkie, ten overstaan van het asociale praatzieke Nederlandse publiek, dat ook in Heerlen weer de meest breekbare momenten weet te verstoren.

De band heeft inmiddels goed door wat het volk verwacht en speelt daar professioneel op in, zonder daarbij plichtmatig over te komen. Het spelplezier spat van het podium, het zweet druppelt in liters op de bühnevloer. Triggerfinger bewijst in Heerlen het clubcircuit definitief te zijn ontgroeid en weet qua presentatie ook in een middelgrote zaal als deze, de achterste rijen moeiteloos bij de les te houden. De rock klinkt vet en hard en de bijbehorende poses getuigen van een gezond vleugje zelfspot. Block en co weten blijkbaar precies waar ze staan en genieten met volle teugen. Net als het aanwezige publiek, dat het feest goed geluimd over zich heen laat komen.

Rock and roll never dies. Zeker niet zolang er bands als Triggerfinger bestaan. Thumbs up!

The Van Jets – Fenix, Sittard (18-3-2011)

Afkomstig uit Oostende. Winnaar van Rock Rally 2004. Helden van StuBru. Doorgedrongen tot 3FM. De handvol puike singles. Het prima album ‘Cat fit fury’. Als The Van Jets in de buurt zijn, zijn er voldoende redenen om ze te checken.

Het viertal rondom zanger/gitarist Johannes Verschaeve trapte in Sittard uitstekend af maar zakte vervolgens helaas een beetje in. Op haar best bliezen The Van Jets me met haar stevig aangezette mix van 70’s glamrock en Britse pop van de sokken maar ze wisten de aandacht niet altijd vast te houden. Daarvoor was de kwaliteit van de songs te afwisselend. Gelukkig kwam er ook in de mindere nummers steevast een moment dat Verschaeve’s gitaar aanzwelde en zich vet jankend een weg zocht tussen de akkoorden, waardoor ik er toch telkens weer van weerhouden werd om de bar op te zoeken of een praatje met mijn buurman te maken. Songs en sound herinnerden af en toe aan early seventies Bowie, die later zelf nog passeerde middels een pittige rockversie van ‘Fashion’. Wat verder opviel was dat The Van Jets ondanks hun neiging tot vuig rocken en flirten met garagerock altijd braaf binnen de lijntjes bleven. Dat had wat mij betreft net wat pittiger en rauwer gemogen.

Desondanks was het een fijn optreden. Niet groots, memorabel of indrukwekkend maar gewoon goed, gedegen en onderhoudend. 7 uit 10 zou de schoolmeester zeggen. De heren hadden er in ieder geval zelf veel zin in, ondanks dat het Sittardse publiek zich (alweer – wat zit er daar in het drinkwater?) van haar stugste kant toonde. Dat The Van Jets uiteindelijk na een spetterende finale toch gewoon als triomfator van het podium konden lopen, de ongeveer 100 aanwezigen tevreden achterlatend, zegt dan ook veel over de kwaliteiten van de band, die we ongetwijfeld nog op menig festival gaan tegenkomen. Onder een zomerzonnetje, met een vers pintje in de hand heerlijk meewiegen op een stukje ongecompliceerde rock. Ik zie het wel zitten. Next stop: Brookpop!

Noot: Bovenstaand filmpje is bij gebrek aan Sittardse filmers niet van Fenix maar vanuit de Bredase Mezz 1 dag eerder.

The Van Jets – Fenix, Sittard (18-3-2011)

Afkomstig uit Oostende. Winnaar van Rock Rally 2004. Helden van StuBru. Doorgedrongen tot 3FM. De handvol puike singles. Het prima album 'Cat fit fury'. Als The Van Jets in de buurt zijn zijn er voldoende redenen om ze te checken.

Het viertal rondom zanger/gitarist Johannes Verschaeve trapte in Sittard uitstekend af maar zakte vervolgens helaas een beetje in. Op haar best bliezen The Van Jets me met haar stevig aangezette mix van 70's glamrock en Britse pop van de sokken maar ze wisten de aandacht niet altijd vast te houden. Daarvoor was de kwaliteit van de songs te afwisselend. Gelukkig kwam er ook in de mindere nummers steevast een moment dat Verschaeve's gitaar aanzwelde en zich vet jankend een weg zocht tussen de akkoorden, waardoor ik er toch telkens weer van weerhouden werd om de bar op te zoeken of een praatje met mijn buurman te maken. Songs en sound herinnerden af en toe aan early seventies Bowie, die later zelf nog passeerde middels een pittige rockversie van 'Fashion'. Wat verder opviel was dat The Van Jets ondanks hun neiging tot vuig rocken en flirten met garagerock altijd braaf binnen de lijntjes bleven. Dat had wat mij betreft net wat pittiger en rauwer gemogen.

Desondanks was het een fijn optreden. Niet groots, memorabel of indrukwekkend maar gewoon goed, gedegen en onderhoudend. 7 uit 10 zou de schoolmeester zeggen. De heren hadden er in ieder geval zelf veel zin in, ondanks dat het Sittardse publiek zich (alweer – wat zit er daar in het drinkwater?) van haar stugste kant toonde. Dat The Van Jets uiteindelijk na een spetterende finale toch gewoon als triomfator van het podium konden lopen, de ongeveer 100 aanwezigen tevreden achterlatend, zegt dan ook veel over de kwaliteiten van de band, die we ongetwijfeld nog op menig festival gaan tegenkomen. Onder een zomerzonnetje, met een vers pintje in de hand heerlijk meewiegen op een stukje ongecomliceerde rock. Ik zie het wel zitten. Next stop: Brookpop!

Noot: Bovenstaand filmpje is bij gebrek aan Sittardse filmers niet van Fenix maar vanuit de Bredase Mezz 1 dag eerder.

Dazzled Kid – De Nieuwe Nor, Heerlen (17-3-2011)

Met Voicst heb ik nooit iets gehad maar het album ‘Fire Needs Air’, waarmee diens voorman Tjeerd Bomhof als Dazzled Kid onlangs op de proppen kwam, verraste me in grote mate. Frisse popsongs met internationale allure, muzikaal avontuurlijk en op aanstekelijke wijze uitgevoerd. Het kan dus blijkbaar wél in dit door Kane-diarree, Borsato-galm en Bløf-rijmelarij geteisterde kikkerlandje.

De vraag was dan ook of Dazzled Kid live eveneens zou weten te overtuigen. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: het antwoord is ja. Samen met zijn enthousiaste zeskoppige band nam Bomhof het Heerlense publiek bij de hand voor een muzikale reis vol surprises, kwinkslagen én uitstekende liedjes. Intieme ballads, punky popsongs, loepzuivere samenzang, een voorzichtige polka, relaxte jazzy passages en met een belangrijke rol voor de percussie. En da’s niet vreemd met drummer Bram Hakkens (Kyteman’s Hiphop Orkest) en de Schotse rammelkunstenaar Alan Purves in de gelederen. En dan is er nog Marc Constandse die ritmisch hand- en spandiensten verricht maar vooral met zijn bandoneon een stevige stempel op het groepsgeluid drukt. Dazzled Kid deed me af en toe aan The Nits denken en dat mag hij als een compliment beschouwen.

Kortom: the Kid is van vele markten thuis. De songs van ‘Fire Needs Air’ wonnen live aan sfeer en diepgang en het spectrum van de band bleek nog breder dan gedacht. De sympathieke Bomhof oogde relaxt, babbelde losjes met het publiek, kwam geestig uit de hoek en bezat een voor een Amsterdammer ongekende dosis bescheidenheid. Na de reguliere set bracht hij zittend op de rand van het podium, onversterkt, een breekbare versie van Bill Withers’ ‘Ain’t No Sunshine’ ten gehore om daarna mét band en een stevig rockende doch swingende versie van Urban Dance Squad’s ‘Deeper Shade Of Soul’ afscheid te nemen en nogmaals te onderstrepen dat zijn plek op Pinkpop, iets verderop, een terechte is. I’ll be there!

Clan Of Xymox – Fenix, Sittard (25-2-2011)

Anderhalf jaar na haar overdonderende show in de Nieuwe Nor had Poppodium Fenix 15 km noordelijker afgelopen vrijdag de eer om de Nederlandse new wave gigant Clan Of Xymox te ontvangen. Vanwege succes opnieuw in mijn agenda, deze keer met heel wat hogere verwachtingen dan destijds. Verwachtingen die netjes werden ingelost, al was de verrassing er natuurlijk wel vanaf. Wegens gebrek aan een nieuw album zat er nogal wat overlap in de setlist maar gezien het hoge niveau van het materiaal maakte dat eigenlijk niet zoveel uit. En dus zou ik hier kunnen volstaan met een herhaling van zetten: The Cure, New Order en Sisters Of Mercy, electro-gothic-industrial-dark-dance-wave, ‘A Day’, ‘Heroes’, etc. etc. De bekende ingrediënten met hetzelfde resultaat: een duister zweef-, zwalk,- en swingfeest voor een enthousiast en deels in passende klederdracht gestoken publiek dat (hoewel aarzelend op gang gekomen en wat minder uitbundig als in Heerlen) de band tot drie keer toe liet terugkeren voor een toegift. Goede band, sterk optreden, leuk feest. Volgende keer weer? You bet!

Voor een uitgebreid verslag van The Clan in Sittard verwijs ik je graag door naar Indindo.

DeWolff – Nieuwe Nor, Heerlen (4-2-2011)

Tijdens het optreden van DeWolff schieten de slotwoorden van vorige week door mijn hoofd "het wordt weer eens tijd voor wat jongs. DeWolff bijvoorbeeld." DeWolff mag dan inderdaad jong zijn (de jongste van de roedel is 16), de gemiddelde leeftijd in de zaal is minstens zo hoog als de week daarvoor.

Vreemd is dat natuurlijk niet want de muzikale vijver waarin het Geleense drietal vist werd ergen tussen 1969 en 1972 gegraven. Daarbij klinkt DeWolff ook nog eens dermate authentiek antiek dat je je met de ogen dicht niet kunt voorstellen met een stel jeugdige snotapen van doen te hebben. DeWolff klínkt namelijk niet als een psychedelische sixties/seventiesband, ze ís er daadwerkelijk één. Niet de blazende hammond of jankende gitaar maar de pure bezieling vormt het hoofdbestanddeel van haar onweerstaanbare recept. En ja, het klinkt af en toe behoorlijk als de oude Deep Purple. En ja, The Doors, Led Zeppelin en Cream staan thuis in de slaapkamer ongetwijfeld vooraan in de platenkast. De originaliteitsprijs zal DeWolff dan ook nooit in de wacht slepen maar het zou anderzijds veel te kort door de bocht zijn om DeWolff als een soort retro/tributeband neer te zetten. Daarvoor is de intensiteit te groot en de kwaliteit te hoog.

Toch moet het trio ervoor waken om niet te snel in de Arrow Classic Rock-hoek terecht te komen. De scheidslijn tussen retrorock en golden-oldie-novelty is immers vaak een dunne. En het valt bovendien niet te ontkennen dat een aanzienlijk deel van het publiek in de Nieuwe Nor vooral geniet van haar trip terug in de tijd in plaats van die drie blagen die op het podium voor een uitverkocht huis de kloten van hun lijf staan te spelen. Wat meer eigen smoel lijkt in de toekomst dan ook gewenst. Misschien dat frontman Pablo de zaal dan tijdens een volgende tour dan niet meer als "dames en heren" en in de u-vorm hoeft aan te spreken.

Maar what the fuck?! We leven right here right now en op dit moment is DeWolff niet minder dan een bezeten, bevlogen, dampende, stampende, pompende, jengelende, beukende en hete rockband op stoom. Heren en dames festivalprogrammeurs, u bent gek als u DeWolff niet snel aan uw line-up toevoegt.

Want more? Blog Party was er ook net als fotograaf Luc Lodder.

Chameleons Vox, Nieuwe Nor – Heerlen (29-1-2011)

De overeenkomsten met het optreden van The Beat, een week geleden, waren opvallend. Een band die in de vroege jaren ’80 haar top bereikte, wiens originele zanger en drummer zo’n dertig jaar later de klok even proberen terug te zetten. En ook nu hadden we geen idee wat te verwachten en werden we mede daardoor van onze sokken geblazen.

Nadat de originele Chameleons in 2003 na een korte wederopstanding (de band stopte al eerder in 1987) definitief de handdoek in de ring gooiden besloten zanger/bassist Mark Burgess en drummer John Lever in 2009 als Chameleons Vox het oude invloedrijke werk terug naar de podia te brengen. Zo ook in Heerlen, waar de oer-Chameleons, bijgestaan door leden van de eveneens uit Manchester afkomstige indieband Bushart, de volgestroomde Nieuwe Nor aandeden voor een avond pure nostalgie.

De duistere gitaarklanken, de ironische teksten en een bedwelmende deken van zweverige gitaareffecten. Strak, onheilspellend, melodieus, steevast in mineur en bij tijd en wijle vet swingend. The Chameleons klonken dus als vanouds en trapten met ‘A Person Isn’t Safe Anywhere These Days’, ‘Paper Tigers’ en ‘Monkeyland’ voortvarend af. Halverwege de set verdween gaandeweg de variatie en dreigde één en ander heel even in te kakken, maar man oh man wat sloegen Burgess en co keihard terug in de slotfase (‘Singing Rule Britannia While The Walls Close In’, ‘Second Skin’) gevolgd door een onvervalste hattrick in de toegift: ‘Swamp Thing’, ‘Up The Down Escalator,’ ‘Don’t Fall’… De knock out was een feit.

Waar bekende navolgers als Editors, Interpol en White Lies stuk voor stuk opschoven naar het veilige midden van de weg liet Chameleons Vox horen hoe het ook had gekund. Anyway, de erfgenamen doen het tegenwoordig in de grote arena’s waar de cultheld Burgess nog steeds zijn rondjes draait in het clubcircuit. Zelf lijkt hij daar niet mee te zitten. Na afloop stond hij dan ook zichtbaar na te genieten tijdens een obscuur dampende en stampende afterparty met de onvolprezen DJ Kitty, die het door de zanger geprezen Heerlen tot in de kleine uurtjes op haar grondvesten liet schudden.

En zo kwam er een einde aan alweer een nostalgisch topconcert maar wordt het stilaan wel weer eens tijd voor wat jongs. DeWolff bijvoorbeeld, over vier dagen op dezelfde locatie. Zin in!

Meer over Chameleons Vox in Heerlen bij Blog Party en Indindo. De foto’s van Nieuwe Nor’s huisfotograaf Luc Lodder vind je hier.