Comeback

En ineens was het 2010 en werd het stil op dit weblog. Geen zin om te schrijven, geen zin om veel woorden te spenderen aan zaken die ik ook al via Twitter het web opslingerde. Zoveel gemakkelijker, sneller, actueler, met meer interactie. Maar ook vluchtiger. Vandaar het voornemen om alhier de draad toch maar weer op te pikken. Voor de zoveelste keer.
Te beginnen met hetgeen me in de eerste helft van januari op muzikaal gebied bezig hield. Twee belangrijke releases bijvoorbeeld. Vampire Weekend met de moeilijke tweede en Delphic met een zeer overtuigend debuut. De eerste kan me nog steeds niet volledig boeien en haalt het bij lange na niet bij zijn overdonderende voorganger, de tweede is nu al kanshebber voor mijn volgende eindejaarslijst en schroeft de verwachtingen voor de aanstaande concerten nog meer op.
Begin van de maand realiseerde ik me ook dat het dit jaar 35 jaar geleden is dat ik als een blok viel voor Queen. Als gevolg van de legendarische kerstshow die Mercury en co voor The Old & Grey Whistle Test in 1975 gaven in de Londense Hammersmith Odeon, die onlangs werd heruitgezonden op BBC 4. Verplichte kost voor alle Top 2000 luisteraars die bij het horen van de bandnaam die Burt Reynolds snor voor zich zien. En over die beschamende schertsvertoning met Paul Rodgers hebben we het na het zien van deze beelden helemaal NOOIT meer.
Verder was er nog de aankondiging van een aanstaande Suede-reünie die mijn hart sneller deed kloppen en beleeft ‘No Distance Left To Run’, de groots opgezette docu over de Blur-reünie van afgelopen jaar, komende dinsdag haar première in tal van Europese bioscopen. Uiteraard met uitzondering van de Nederlandse want verder dan ‘Wonderwall’ is men alhier nooit gekomen qua Britpop.
Oh ja, het The XX kwartje is eindelijk en definitief gevallen (topband!), ik moet met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik deze week pas We Were Promised Jetpacks ontdekte en de Spijker Op Zijn Kop Trofee van 2010 wordt nu al overhandigd aan Nico Dijkshoorn die het tekstuele gezemel van Bløf in OOR fijntjes omschreef als "letterstront". Bloemen voor die man.
En mag ik jullie tenslotte nog even te attenderen op deze interessante en rake Noorderslagpresentatie van Erwin Blom over de kracht van de sociale media?
Tot zover mijn eigen letterpoep. Wordt wellicht vervolgd…

Overrated

Als je alle lijstjes al denkt te hebben gehad komt NME ineens met een Most Overated Acts Ever lijst waarna de makers van ASP natuurlijk niet mogen achterblijven. Het eerste dat opvalt als ik de diverse crewlijstjes doorlees is dat de definitie van overschat of overgewaardeerd per persoon lijkt te verschillen. Voor de één staat het gelijk aan slecht, een ander heeft het over muziek waarmee hij of zij niets heeft of die als "fout" wordt bestempeld. Mijn insteek was een lijst van bands of artiesten die op voor mij onverklaarbare wijze op een té hoog voetstuk zijn belandt of daar op zijn blijven staan terwijl ze er eigenlijk al jaren geleden van af hadden moeten donderen. Acts die (meestal door de pers) heilig zijn verklaard om redenen die voor een gewone sterveling niet te doorgronden zijn. En dan kan het dus best een band betreffen die ik goed vind of waar ik alle waardering voor heb.

Hieronder mijn eigen top 10 inclusief motivatie en met de opmerking dat The Sex Pistols, Radiohead, The Libertines, Moke, Anouk en Bløf net buiten de boot vielen maar bij deze wel een ‘eervolle’ vermelding krijgen. De overige crewlijstjes vind je hier. Laat de discussies maar losbarsten en schaam je niet om je eigen frustraties neer te pennen in de comments.

1. The Rolling Stones
Triest hoe de misschien wel beste singles-band van de jaren ’60 (‘Rolled Gold’ is niet voor niets hun beste album) in de jaren daarna verwerd tot een slappe gemakzuchtige parodie op zichzelf. Ik zag beelden van de meest recente tournees op TV. Vier bejaarde mannen. Ongevaarlijk en tandeloos met een complete back-up band in de rug om het zaakje nog enigszins overeind te houden… een treurige bedoening. Desondanks staat de band (vooral voor de media) nog steeds te boek als The Greatest Rock & Roll Band In The World. Onbegrijpelijk.

2. Nirvana
Haar twee grootste hits werden ingefluisterd door Boston (‘More Than A Feeling’) en Killing Joke (‘Eighties’) en het muzikale stramien waarbinnen ze haar songs inkleurde kenden we natuurlijk allang van The Pixies. Wegens op het juiste moment op de juiste plaats wist Nirvana een complete generatie verveelde kids te raken en aldus heel ver boven zichzelf uit te stijgen. Een prestatie van formaat met een handjevol pakkende singles op de koop toe, waarvoor alle lof. Maar meer dan een ‘sign of the times’ en dat de heiligverklaring van Cobain gestoeld is op zijn vroege zelfverkozen dood kan ik er met de beste wil van de wereld niet van maken.

3. Coldplay
Oasis bracht de Britpop voor het eerst naar "de man (en vooral vrouw) in de straat" middels de aanstekersingalong ‘Wonderwall’, met als rampzalig gevolg een reeks aan bands die een hele carrière bouwden rondom goed in het gehoor liggende brave melodieuze popdeuntjes. Een niet te opdringerig gitaartje voor Jan Modaal, een blik André Rieu-violen voor Mien uit Assen, sfeervolle pianoklanken erbij en ineens klinkt niets als iets. Of zoals het Goede Doel ooit zo mooi zong: een pakketje schroot met een dun laagje chroom. De Gallagher bros lachen de hele wereld uit, Chris Martin is bloedserieus. Brrr.

4. The Ting Tings
Er zijn bands die live wel eens een beat of ondersteunend trompetje uit een laptop laten komen. Soit. Een keyboarddeuntje uit een doosje? Moet kunnen op z’n tijd. Een koortje op tape? Hmmm, op het randje. Groot is dan ook mijn verbazing dat The Ting Tings kunnen wegkomen met een performance waarvan zo ongeveer driekwart van het gebodene geprefabriceerd is. Ik stond erbij, keek ernaar en hoorde bassen, drumpartijen, gitaren, toetsen, bliepjes en vocalen die zo ineens uit het niets opdoken terwijl een meneer een eenvoudig ritme trommelde en een mevrouw wulps kijkend wat liedjes zong met een ongebruikte gitaar om haar nek. Leuke liedjes, dat wel maar meer dan een karaoke show was het niet. Niet lang daarna volgde de grote doorbraak vergezeld van lovende reacties en dito recensies. Blijkbaar kun je je tegenwoordig alles permitteren als je maar vrouw, jong en blond bent en een leuk snuitje hebt. Fake!

5. Kiss
"You wanted the Best You Got The Best. The Hottest Band In The Land… Kiss!" Haha, dat was lachen in de seventies. En huilen in de eighties and beyond. Ik kan niet één memorabel, grensverleggend of invloedrijk album opnoemen van de band en vraag me af of er ongeschminkt en zonder gimmicks ooit iemand van ze had gehoord. Desondanks trekken ze volle arena’s. Holle vaten klinken het hardst.

6. Kane
Zucht. Ik had ze niet willen noemen. Te makkelijk. Maar een lijst als dit kán niet zonder Wijnand en co. Copycats met een discografie om van te huilen maar wel een ego dat qua omvang een stadion kan vullen. In tegenstelling tot Kane zelf dat liever voor halflege voetbaltribunes speelt dan gewoon het clubcircuit in te duiken, want daarvoor voelt ze zich toch echt te groot. Tegenwoordig schijnen ze te klinken als Keane. Eén letter verschil, dubbele ellende.

7. Mötley Crüe
Hoeveel ASP-lezers kunnen uit het blote hoofd één album opnoemen van Mötley Crüe? Eén nummer dan? Desondanks wordt de band ook in Nederland gezien als legendarisch, groot en succesvol. Ondergetekende verkeerde in de eighties veelvuldig in hardrockkringen en weet zich inzake The Crüe vooral te herinneren dat ze grossierden in slechte recensies en werden uitgelachen door vriend en vijand van het genre. Geen woorden meer aan vuil maken dus.

8. Marco Borsato
Ik heb niets tegen de populaire amusementsmuziek die hij maakt maar elke keer als ik hem live voorbij zie komen vallen me twee dingen op: Borsato haalt de hoge noten nooit en zijn stem ontbeert de kracht om verder dan de derde rij te geraken. Song- en tekstschrijven laat hij aan derden over en zakelijk is hij ook al geen licht gebleken. Mag ik me dan afvragen hoe Borsato tot één van ‘s lands populairste artiesten is kunnen uitgroeien? Ja dat mag ik me afvragen.

9. Metallica
Damn, wat is het moeilijk om een band waarvan je drie sublieme albums in de kast hebt staan en waar je ooit torenhoge bewondering voor had in een lijstje als dit te plaatsen. Maar helaas kan ik niet anders. Op album nummer vier was de creatieve koek op en nadat op album nummer vijf een ernstige knieval richting Sky-radio werd gemaakt was mijn liefde voor Metallica over. Daarna werd het enkel nog lamlendiger maar omdat het commerciële succes omgekeerd evenredig bleek aan de creativiteit denkt het 3FM publiek nog steeds van doen te hebben met de grootste en belangrijkste metalband ooit terwijl het van de grote vier van de Eighties Thrash uiteindelijk helaas de slapste en minst baanbrekende is gebleken die nu wel erg lang teert op een grijs verleden. Met pijn in het hart. Sorry guys.

10. Lily Allen
Tekent een platendeal met behulp van een beroemde pappa en komt zowaar met een aantal heel smakelijke al dan niet bijelkaar gesampelde singles op de proppen. Niets mis mee. Sterker nog: leuk! Maar dankzij een grote mond, drankgerelateerde uitspattingen en een aanhoudend geparadeer met haar ontblote pronte tietjes, speelt het meiske ineens in de grootste arena’s en wordt ze door menigeen in één adem genoemd met de groten der aarde. Superster wegens drie singles en net zoveel tepels.

Fab Ten

Uiteraard was het 09-09-09 toen ik van Peter het bericht kreeg dat de ASP Crewlijst van deze maand in het teken van The Beatles zou staan. En of we maar even een Top 10 wilden samenstellen uit de overdaad aan tijdloze songs. Kan ik daar uit kiezen? Nee daar kan ik niet uit kiezen. Maar omdat het moet heb ik toch geprobeerd om de tien allerallerbeste nummers te selecteren om die vervolgens ook nog eens naar een ranglijst te vertalen. Het resultaat staat hieronder. De overige Crewlijstjes vind je hier. En dan is het nu weer voor even gedaan met The Fab Four want zelfs bij de grootste originals geldt dat overdaad schaadt.

1. A Day In The Life
2. Helter Skelter
3. Tomorrow Never Knows
4. I Am The Walrus
5. Norwegian Wood (This Bird Has Flown)
6. Strawberry Fields Forever
7. I Want You (She’s So Heavy)
8. While My Guitar Gently Weeps
9. Across The Universe
10. Eleanor Rigby

Ouwe taaie hippie hippie jee!

Het was een wazige medestudent die me een jaar of twintig geleden vroeg of ik Gong kende. Dat was dus niet het geval, terwijl het echt iets voor mij zou moeten zijn want: spacerock, freaky, jazzy en muzikaal hoogstaand… "En ze zingen over vliegende theepotten en zo." Probeer dan maar eens niet richting platenzaak te rennen.

Maar mijn studiegenoot had gelijk. Sinds die tijd staat Gong’s ‘Flying Teapot’ namelijk hoog op mijn favorietenlijst en inmiddels weet ik dat in bovenstaand rijtje kwalificaties tussen freaky en jazzy ook horny en groovy had moeten staan. Maar wie had er anders verwacht van een stelletje, in een anarchistische commune levende, hippies onder aanvoering van Soft Machine oprichter Daevid Allen.

Gong kende door de jaren heen  zoveel bezettingswijzigingen en parallelle incarnaties (Para Gong, Pierre Moerlen’s Gong, Planet Gong, Mother Gong, New York Gong, Gong Maison, om er maar eens een paar te noemen) dat zelfs de grootste fan onderweg het spoor moet zijn kwijtgeraakt. Edoch, de band bestaat nog steeds, heeft een vers album uit, stond onlangs op Glastonbury en Dour, doet dit najaar een tour door Europa en staat in dat kader op 13 november a.s. in De Melkweg. En ik ga ze daar na twintig jaar vliegende theepotten eindelijk in het echt zien. Inclusief de inmiddels 71 jarige Allen, de 66 jarige Gilli Smyth en, speciaal voor de gelegenheid, oudgedienden als Steve Hillage, Miquette Giraudy en Mike Howlett. En uiteraard een zaal vol grijze Pot Head Pixies.

U raad het al, ik heb er zin an!

Moke raus!

"Bestudeerde houding, van te voren afspreken welke kleding je draagt en de kleur drumstel bij je overhemd kiezen. Moke, de enige band die muziek maakt die goed past bij hun schoenen." (Nico Dijkshoorn)

In het kader van de ASP crewlijst ligt er hier een verzoek voor een top tien van meest overschatte artiesten. Iedereen die me een beetje kent en weet hoe ik muzikaal in elkaar steek heeft inmiddels wel een idee wie er op de eerste plaats zal staan (waarover t.z.t. uiteraard meer) maar inmiddels blijkt er zowaar een serieuze concurrent opgestaan, en wel in onze eigen hoofdstad.

Mijn Heer wat stoor ik me steeds vaker en matelozer aan Moke. De prefab four van de lage landen voor wie muziek slechts bijzaak lijkt. Ik irriteerde me ten tijde van hun debuut al aan het oeverloze gezwam over Paul Weller en Karl Lagerfeld, dat de aandacht moest afleiden van waar het werkelijk om hoorde te gaan maar nu, een album later, gaat het nog steeds voornamelijk over hun grootste Engelse fan en de kledingsponsor met het verschil dat nu ook de naam Anton Corbijn wordt ingezet om te bewijzen hoe goed en hip de heren wel niet zijn. Hoe geweldig ze waren als support tijdens de Duitse tour van Keane, dat de internationale doorbraak nu écht voor de deur staat en dat ze eigenlijk veel beter zijn dan al die Engelse bandjes die wél succes hebben… Elk interview, elke recensie, elk persbericht, keer op keer op keer.

Ach, muzikaal is er eigenlijk weinig mis met Moke. Een handvol gedegen popsongs volgens het Echo & The Bunnymen-boekje, gespeeld door een stel kundige muzikanten met het juiste kapsel. Soms lekker op zijn tijd en niets om je als luisteraar voor te schamen. Maar dat oeverloze geouwehoer zonder ook maar één origineel en écht opzienbarend stukje muziek te hebben voortgebracht. Die misplaatste grootheidswaan die eerder al Kane en Anouk tot een parodie op zichzelf maakte. Zelfgekroonde immer zeikende supersterren in de polder, eeuwig aan de vooravond van het mondiale succes. En wat is dat toch met zoveel Nederlandse bands, dat ze denken zelf een hele grote te zijn door eenvoudigweg andere groten na te doen? En wat is dat toch met de Nederlandse muziekpers dat ze er steeds weer met een stijve plasser achteraan lopen, 3FM en OOR voorop?

Gelukkig kan het ook anders. Gisteravond zag ik Aux Raus bij DWDD. Ook Nederlands maar eigengereid, de muzikale grenzen verkennend en met beide voeten op de grond. Met een stoere kale stuiterzanger die het ene moment nederig en ontroerend verhaalt over zijn ouders en vervolgens op prime time een potje gabberpunk de Nederlandse huiskamers in blaast. Geen gelul over imago, bekende vriendjes of de grote doorbraak en wie het allemaal schuld zou zijn dat er buiten de landsgrenzen geen hond geïnteresseerd is maar gewoon volle kracht vooruit. Let the music do the talking heet dan fraai in het Engels. Een uitdrukking die, voor zover ik weet, geen directe vertaling in het Nederlands kent. Hoe zou dat nu komen?

Genoeg gezeurd, tijd voor muziek. Eens even kijken waar Anton Corbijn zich 25 jaar geleden mee bezighield. Hee, da’s toevallig.

Beatlemania!

We mogen met zijn allen wel lekker het internet volkrabbelen met stukjes over jonge bandjes en hun puike liedjes maar als vier blagen uit Liverpool diep in de vorig eeuw een andere hobby hadden gevonden en The Beatles niet hadden opgericht zou ook ons leven er naar alle waarschijnlijkheid heel anders hebben uitgezien. Opdat we dat nooit zullen vergeten en omdat de aanstaande woensdag verschijnende remasters box set en  The Beatles Rockband er een mooie aanleiding voor is, is het vanaf vandaag Beatles-week bij de BBC. Two trapt vanavond om 20.45 uur Nederlandse tijd af met de documentaires  Beatlemania en The Beatles On Record, een verslag van de 1964 US tour en de speelfilm Help! en vervolgens gaat het de rest van de week verder op Four met o.a. een speciale editie van Storyville, … Sings The Beatles en een behind the scenes versie van de US Tourfilm. Nostalgie voor de oudjes, verplichte geschiedenisles voor de jeugd. Mis het niet!

Pukkelpop ABC (24): Zombie Nation

 

Wie een brug slaat tussen ravers en rockers is onze vriend en dus staat Zombie Nation op de Head Music to see lijst. Electronica, rock, surf en chemical beats uit München en volgens menigeen "één van the hottest electronic live acts around." Én de afsluiter van dit Pukkelpop alfabet. Met de vermelding dat Head Music er dus een paar dagen tussenuit knijpt en zich naast genoemde acts ook evenzeer verheugt op The Airborne Toxic Event, Birdy Nam Nam, Bombay Bicycle Club, Crystal Antlers, Deerhunter, Enter Shikari, Faith No More, Gang Gang Dance, The Glimmers present Disko Drunkards, Jack Penate, The Jesus Lizard, Klaxons, Life of Agony, The Maccabees, Metric, My Bloody Valentine, The Twang, Tortoise, The Virgins en al dat moois waar wij nog per ongeluk tegenaan lopen of dat ik hier vergeten ben. Kortom, het worden weer vermoeiende doch prachtige dagen in Belgisch Limburg. Volledige programma hierrr. Alle Pukkelpoppers en Lowlanders veel plezier gewenst. Tot volgende week.
Zombie Nation,  donderdag 20 augustus – Dance Hall