Rush – Ahoy, Rotterdam (27-5-2011)

Opgericht in 1968 en vanaf 1974 in ongewijzigde bezetting uitgegroeid tot de misschien wel grootste onbekende band ter wereld. Zonder hitsuccessen, noemenswaardige airplay en dwars tegen alle heersende trends in meer dan 4 decennia en 18 albums aan de top. Qua goud en platina derde achter Beatles en Stones en inspiratiebron voor uiteenlopende bands als Metallica, Smashing Pumpkins en Primus… Er zijn weinig bands waar ik zo’n torenhoog respect voor heb als voor Rush. Drie heren op leeftijd die vlak voor hun zestigste nog net zo ongegeneerd kunnen rocken als in hun jonge jaren, daarbij een speltechnisch niveau hanterend dat in de wereld van de heavy rock tot op de dag van vandaag ongeëvenaard is.

Met gesloten ogen is het ook in 2011 nog steeds niet te geloven dat zulk een gesofistikeerde bak herrie kan worden voortgebracht door het bescheiden drietal op het podium. Dat zowel zanger/bassist/toetsenist Geddy Lee als ook gitarist Alex Lifeson daarbij geregeld handen en voeten tekort komen in aansturing van hun voetpedaal-keyboards en sampleraparaten maakt het geheel enkel indrukwekkender om te zien, om maar niet te spreken van de capriolen die hogeschooldrummer Neil Peart uithaalt om vanachter zijn indrukwekkende kit het zaakje op zijn karakteristieke virtuose doch swingende wijze naar het allerhoogste niveau te tillen.

De Time Machine tour, die Rush in 2010 en 2011 over de hele wereld voert, staat grotendeels in het teken van het 30 jarig jubileum van het klassieke album ‘Moving Pictures’ dat na de pauze in zijn geheel ten gehore werd gebracht. Vlekkeloos, hard en vol overtuiging. In het dikke uur daarvoor werd een kleurrijk boeket uit de periode 1980-2007 samengesteld en kreeg het publiek in de vorm van het zwaar rockende ‘BU2B’ een aangenaam voorproefje van het later dit jaar te verschijnen album ‘Clockwork Angels’. Helaas kwam er mijns inziens teveel middelmatig songmateriaal voorbij van een aantal albums die ik bij verschijning honend wegwuifde, maar de knallende opener ‘The Spirit Of Radio’ het zwaar funkende ‘Leave That Thing Alone’ en het afsluitende supertrio ‘Freewill’, ‘Marathon’ en ‘Subdivisions’ deden de balans gelukkig naar de juiste kant omslaan.

Zoals gezegd begon het échte vuurwerk na de pauze. De zeven klassiekers van ‘Moving Pictures’ vormden een aaneengesloten hoogtepunt en zelfs de gewaagde zet om meteen opvolgend een nieuw nummer (‘Caravan’) te presenteren pakte verrassend goed uit. Na de gebruikelijke drumsolo van meestermepper Peart draaide een kippenvelversie van ‘Closer To The Heart’ de tijdmachine eindelijk terug naar de seventies en zorgden ‘2112 Overture’ en ‘The Temples of Syrinx’ (van dat andere Classic Album) terecht voor de meest uitbundige taferelen so far, waarna de opvallende afsluiter ‘Far Cry’ aantoonde dat er zelfs op een zeperd als ‘Snakes And Arrows’ nog een puike track te vinden is.

De sublieme toegiften ‘La Villa Strangiato’ en ‘Working Man’ vormden hierna een passend sluitstuk van een drie uur durende show die mijns inziens menige voorafgaande tournee in de schaduw zette. De ook niet misselijke R30 tour incluis. Steviger, pittiger, vuriger, sprankelender. Rush kan in deze vorm nog jaren vooruit. Respect!

Setlist: Video Intro (The Real History of Rush Part 1), The Spirit of Radio, Time Stand Still, Presto, Stick It Out, Workin’ Them Angels, Leave That Thing Alone!, Faithless, BU2B, Freewill, Marathon, Subdivisions, Video Intro (The Real History of Rush Part 2), Tom Sawyer, Red Barchetta, YYZ, Limelight, The Camera Eye, Witch Hunt, Vital Signs, Caravan, Drum Solo (Love For Sale), Closer to the Heart (with new 12-string acoustic intro), 2112 (Overture/Temples of Syrinx), Far Cry, La Villa Strangiato, Working Man, Video Outro (I Still Love You Man), Closer To The Heart Polka Exit Music.

12 thoughts on “Rush – Ahoy, Rotterdam (27-5-2011)

  1. Hear hear! Ware en rake woorden alom. Zo ongelofelijk dat er nog geen streepje sleet op de heren zit. Ben ook erg benieuwd naar de nieuwe plaat, lijkt in de richting te gaan van Counterparts, dat zou geweldig zijn!
    Met je eens wat snakes&arrows betreft: zwakke, saaie plaat (al denkt de band daar zelf heel anders over), met far cry als positieve uitzondering. Los daarvan, en van evt. nog het mindere Test for Echo, vind ik dat Rush een aantal meer dan behoorlijke ‘moderne’ platen heeft gemaakt. Jammer daarom dat Vapor Trails van de setlist is verdwenen.

  2. Voor mij mijn eerste kennis making met Rush live, inclusief drumsolo en een gitaarperformance met een twaalf snarige akoestische gitaar. Zonder meer een waanzinnig goed concert dat zowaar drie uur duurde! Ik sluit me bijna helemaal aan bij je verslaglegging, ware het niet dat ik maar één song minder vond in de eerste helft van het concert!Lekkere beat en afwisselde ritmes, waardoor bij deze en gene de voetjes van de vloer gingen, inclusief ondergetekende 🙂 Ja hoor, ik ben verkocht!
    De verbazing op het gezicht van een van mijn “concertmaatjes” na het horen van een song van het nieuwe album. Rush had na 1981 een mooie plaat gemaakt?!
    Dat alles maakt dat ik erg benieuwd ben naar het nieuwe album, want wat ik hoorde klonk echt wel goed!

  3. Was weer een feest om de heren aan het werk te zien en te horen, sympathieke gasten en wat een spelniveau zonder gefreak om het gefreak. Je zou eigenlijk een aantal concerten van de tour moeten zien om je de ene avond op Geddy Lee en de andere op Lerxst te kunnen concentreren. Dank voor de zeer goed geschreven recensie.

  4. Voor sommigen blijkt Snakes & Arrows een dieptepunt in het oeuvre van Rush te zijn. Merkwaardig, ik heb er van vele anderen juist tegenovergestelde meningen over gehoord. Zelf vind ik S&A één van de hoogtepunten uit het repertoire, in elk geval het beste album sinds ‘Moving pictures’. (Counterparts, Test for echo en vooral Vapor Trails waren teleurstellend)

    Het concert: geweldig, Rush heeft zichzelf opnieuw overtroffen. Qua presentatie, filmpjes, projecties, licht-, rook- en vuurwerk, het zat allemaal verpletterend goed in elkaar. Enkele nummers zoals ‘Stick it out’ hadden voor mij niet gehoeven en het filmpje na afloop duurde wat lang. Maar verder, ik kijk alweer uit naar de volgende CD en ooit weer een concert.

  5. @Henk: Grappig hoe smaken kunnen verschillen ik vind Counterparts dan weer het beste post-Pictures album. Gelukkig kunnen we het over het concert wel eens zijn 🙂

  6. leuk die verschillende opvattingen over de latere Rush. Ik vind mn Counterparts, maar ook Vapor Trails topalbums: lekker rauw en hard. Test for Echo en Snakes&arrows vind ik te geforceerd “hoor ons eens Rush zijn” klinken, teveel gericht op de sound, te weinig op het spelplezier. Zeker SnA is zwaar overgeproduceerd en een-en-al midtempo dat de klok slaat. Nee, voor mij mag Rush lekker evolueren en niet krampachtig gaan teruggrijpen op vroeger.
    Afijn, zo is er voor ieder wat wils, ook dat is Rush.

  7. @Mart en Marco; het is inderdaad grappig dat de meningen over de CD’s van Rush zo uiteenlopen, tenminste voor wat het plaatwerk sinds ‘Moving pictures’ betreft.

    Ik (dedicated Rushfan sinds ’88) vind S&A juist zo mooi vanwege de doordachte, subtiele en nauwgezette werk dat er van die plaat is gemaakt. Het agressievere en rauwe van de voorgaande CD’s spreekt mij juist veel minder aan. Verder vind ik de variatie in de composities op S&A veel breder dan Vapor trails, Test for echo en Counterparts.

    Kortom: voor mij persoonlijk was Snakes & Arrows vooral een opluchting na drie matige voorgangers.

  8. meerdere malen Rush live mogen beleven. Deze was echt de beste (hoewel de andere ook van hoog niveau waren). Van alle bands die ik live heb gezien, en dat zijn er heul veul……, onderscheid Rush zich in de combinatie van perfectie en spelplezier (en niet te vergeten veel humor…..wat moeten die gasten in een deuk hebben gelegen met die maffe filmpjes: “The last time someone took my sausage I had to get remarried”. Sterke punt was dat dit optreden bestond uit nummers die zij vaak niet eerder hebben gespeeld (althans in Europa…. Want vooral tot 2004 werd Europa vaak overgeslagen). En tenslotte vond ik de aankleding van het podium en met name de lichtshow ongelooflijk mooi……. Alsof er
    een kermisattraktie was aangekleed met allerlei lampen…….nog nooit eerder gezien. Behoort zeker bij de beste shows van 2011.
    Overigens vind ik dat Rush nooit slechte platen hebben afgeleverd, hooguit mindere in vergelijking met de absolute toppers. T4E zie ik van alle platen die Rush heeft gemaakt als de minste……

  9. Minste Rush-album vind ik toch wel “Presto”, maar ik ben dan weer een ongelooflijke fan van de synthesizer-periode, “Grace under pressure”, “Power windows” en “Hold your fire” zijn mijn favorieten.

    Ik was niet in Ahoy, maar 2 dagen later wel in Frankfurt, ontzettend genoten, 2 nieuwe nummers erg goed, “Leave that thing alone” uitstekend!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s