Rush – Ahoy, Rotterdam (27-5-2011)

Opgericht in 1968 en vanaf 1974 in ongewijzigde bezetting uitgegroeid tot de misschien wel grootste onbekende band ter wereld. Zonder hitsuccessen, noemenswaardige airplay en dwars tegen alle heersende trends in meer dan 4 decennia en 18 albums aan de top. Qua goud en platina derde achter Beatles en Stones en inspiratiebron voor uiteenlopende bands als Metallica, Smashing Pumpkins en Primus… Er zijn weinig bands waar ik zo’n torenhoog respect voor heb als voor Rush. Drie heren op leeftijd die vlak voor hun zestigste nog net zo ongegeneerd kunnen rocken als in hun jonge jaren, daarbij een speltechnisch niveau hanterend dat in de wereld van de heavy rock tot op de dag van vandaag ongeëvenaard is.

Met gesloten ogen is het ook in 2011 nog steeds niet te geloven dat zulk een gesofistikeerde bak herrie kan worden voortgebracht door het bescheiden drietal op het podium. Dat zowel zanger/bassist/toetsenist Geddy Lee als ook gitarist Alex Lifeson daarbij geregeld handen en voeten tekort komen in aansturing van hun voetpedaal-keyboards en sampleraparaten maakt het geheel enkel indrukwekkender om te zien, om maar niet te spreken van de capriolen die hogeschooldrummer Neil Peart uithaalt om vanachter zijn indrukwekkende kit het zaakje op zijn karakteristieke virtuose doch swingende wijze naar het allerhoogste niveau te tillen.

De Time Machine tour, die Rush in 2010 en 2011 over de hele wereld voert, staat grotendeels in het teken van het 30 jarig jubileum van het klassieke album ‘Moving Pictures’ dat na de pauze in zijn geheel ten gehore werd gebracht. Vlekkeloos, hard en vol overtuiging. In het dikke uur daarvoor werd een kleurrijk boeket uit de periode 1980-2007 samengesteld en kreeg het publiek in de vorm van het zwaar rockende ‘BU2B’ een aangenaam voorproefje van het later dit jaar te verschijnen album ‘Clockwork Angels’. Helaas kwam er mijns inziens teveel middelmatig songmateriaal voorbij van een aantal albums die ik bij verschijning honend wegwuifde, maar de knallende opener ‘The Spirit Of Radio’ het zwaar funkende ‘Leave That Thing Alone’ en het afsluitende supertrio ‘Freewill’, ‘Marathon’ en ‘Subdivisions’ deden de balans gelukkig naar de juiste kant omslaan.

Zoals gezegd begon het échte vuurwerk na de pauze. De zeven klassiekers van ‘Moving Pictures’ vormden een aaneengesloten hoogtepunt en zelfs de gewaagde zet om meteen opvolgend een nieuw nummer (‘Caravan’) te presenteren pakte verrassend goed uit. Na de gebruikelijke drumsolo van meestermepper Peart draaide een kippenvelversie van ‘Closer To The Heart’ de tijdmachine eindelijk terug naar de seventies en zorgden ‘2112 Overture’ en ‘The Temples of Syrinx’ (van dat andere Classic Album) terecht voor de meest uitbundige taferelen so far, waarna de opvallende afsluiter ‘Far Cry’ aantoonde dat er zelfs op een zeperd als ‘Snakes And Arrows’ nog een puike track te vinden is.

De sublieme toegiften ‘La Villa Strangiato’ en ‘Working Man’ vormden hierna een passend sluitstuk van een drie uur durende show die mijns inziens menige voorafgaande tournee in de schaduw zette. De ook niet misselijke R30 tour incluis. Steviger, pittiger, vuriger, sprankelender. Rush kan in deze vorm nog jaren vooruit. Respect!

Setlist: Video Intro (The Real History of Rush Part 1), The Spirit of Radio, Time Stand Still, Presto, Stick It Out, Workin’ Them Angels, Leave That Thing Alone!, Faithless, BU2B, Freewill, Marathon, Subdivisions, Video Intro (The Real History of Rush Part 2), Tom Sawyer, Red Barchetta, YYZ, Limelight, The Camera Eye, Witch Hunt, Vital Signs, Caravan, Drum Solo (Love For Sale), Closer to the Heart (with new 12-string acoustic intro), 2112 (Overture/Temples of Syrinx), Far Cry, La Villa Strangiato, Working Man, Video Outro (I Still Love You Man), Closer To The Heart Polka Exit Music.

IKON prijsvraag

1308565787_6_hb_f In het kader van haar 20-jarige bestaan komt de Australische wave-band IKON naar Europa en geeft ze vrijdag 3 juni op het podium van de Nieuwe Nor in Heerlen haar enige concert op Nederlandse bodem. IKON gooide internationaal hoge ogen met haar karakteristieke mix van post-punk, darkwave en gothic rock waarbij de voorliefde voor Joy Division, de oude New Order en Death In June evident is. Een must see voor de oude garde dus, maar ook voor het jeugdiger volk dat graag mag wegzweven op de klanken van bijvoorbeeld Editors, Interpol of White Lies. Het concert wordt omlijst door een optreden van het Belgische Erato en een wave-dansavond met de onnavolgbare DJ Kitty.

Het zal dus weer een ouderwets duister feest worden daar in Heerlen en Head Music mag er 2 x 2 kaarten voor weggeven. De vraag is eenvoudig: Uit welke Australische stad is IKON afkomstig? Mail het antwoord vóór woensdag 25 mei naar blondievonbondie@gmail.com en wie weet sta jij straks op de gastenlijst.

Bij wijze van voorpret hierrr Burden Of History 1992 – 2007. See you in Heerlen!

WW Band – Stadspark, Sittard (30-4-2011)

Wwband
Legendarisch in Sittard, een fenomeen tot ver daarbuiten. De WW Band beleefde haar hoogtijdagen in de late eighties en vroege jaren negentig, nam meermaals afscheid, kwam net zo vaak weer terug en verkoos koninginnedag 2011 om voor de aller- aller- allerlaatste laatste keer in de openbaarheid te treden. 16 Jaar na het spectaculaire officiële afscheidsconcert in de Sittardse schouwburg blijkt hoe groot het gemis is geweest als het stadspark aldaar vol is gestroomd met duizenden bezoekers die het kolderieke gezelschap nog één keer aan het werk willen zien. De band rondom zanger Ton Meisen a.k.a. Antonio Rosso gaat eenvoudigweg verder waar ze in 1995 is gestopt. Met een ongeorganiseerde bende op het podium en een dikke anderhalf uur toeterwave, wc-jazz, containerrock en vooral veel zelfkantreggae en -ska. Hilarische doch overtuigend swingende covers van onder anderen Specials, Selecter, Bob Marley maar ook Beatles en Elvis passeren de revue, als vanouds voorzien van absurde teksten in dialect die voornamelijk handelen over shoarma en bier. Op het podium doet een deel van de band (met succes) haar best om de boel danig te ontregelen maar als de WW Band eenmaal op stoom is laat zij zich door niets of niemand afstoppen. De kelen zijn nat, de humor is droog. Janse Bagge-zanger Henk Steijvers mag meedoen tijdens de klassieker 'Sjteut Mich Op' en voor degenen die er nog geen genoeg van hebben geeft de band enkele uren later in een café aan de Sittardse markt een tweede optreden. Ditmaal voor de aller- aller- aller- allerlaatste keer. Het zal nog lang onrustig zijn in de Westelijke Mijnstreek, waar de klok even is teruggedraaid naar de tijden van Zatman en Pintpop. Over 16 jaar weer maar dan als de AOW-band? I'll be there!

Meer over de WW Band in Sittard lees en zie je hier.