The Grande Mothers Re:Invented – Bosuil, Weert (27-3-2011)

Onder de noemer Grande Mothers Re:Invented houden de Frank Zappa alumni Napoleon Murphy Brock (zang, tenor sax, dwarsfluit), Don Preston (toetsen, zang) en Roy Estrada (bas, zang) de geest van de grootmeester, en dan met name diens Mothers Of Invention, al bijna negen jaar levend. En waarom ook niet? Alle drie drukten ze een stevig stempel op het Mothers-geluid en speelden ze (al dan niet samen) een fors platenrek aan Zappa-albums vol. Preston deed dat van 1967 tot 1974, Brock tussen 1973 en 1984. Oer-Mother Estrada was er al bij vanaf het prille begin in 1965, verliet The Mothers in 1969 maar dook tot diep in de jaren '80 nog geregeld op voor hand- en spandiensten. Het betreft dus niet de minste Mothers en dat was in Weert ook duidelijk te merken. Want, hoeveel sessiemuzikanten, projecten of coverbands zich ook op het werk van Zappa stortten, het bandgevoel dat The Grande Mothers uitstraalden benaderden ze nergens. De sound klopte, de songs klopten, het spelniveau was nog steeds hoogstaand en de vreugde spatte van het podium. Dit waren de mannen die de oorspronkelijke versies vertolkten en op wiens lijf deze ooit geschreven werden.

Aanvankelijk kwam het gezelschap een beetje stroef uit de startblokken maar gezien de hoge leeftijd mochten we vergevingsgezind zijn. Dat Preston een nummertje of drie nodig had om warm te draaien en alle toetsen op zijn keyboard te vinden nam niemand hem kwalijk. De goede man is per slot van rekening 78 jaar (maar wel bij de tijd, getuige een swingende solo op zijn iPhone). Eenmaal op gang gekomen was er echter weinig bejaards meer aan. Opgezweept door drummer Christopher "Beefheart" Garcia en van de nodige spierballen voorzien door het jonge gitaarwonder Robert Mangano raakten de Grande Mothers op stoom als in hun jonge jaren. Op hun best tijdens de swingende funky jazzrock uit het Roxy tijdperk maar minstens zo indrukwekkend tijdens de ingetogen gevoelige stukken. En die waren er zat, want Brock en zijn maten trakteerden op een setlist die net zo sterk als verrassend was. 'The Air', 'Twenty Small Cigars', 'Holiday In Berlin', 'Aybe Sea', 'Debra Kadabra'… Ik had ze stuk voor stuk niet verwacht. Uiteraard was het feest der herkenning het grootst tijdens publieksfavorieten als 'I Am The Slime', 'Big Swifty' en 'San Berdino' (dat uit de PA knalde alsof de band het gisteren opnam) maar het waren voor mij juist de kleinere pareltjes die de set ver boven die van de reguliere tribute band uittilden.

Aangezien Brock vijf jaar geleden deel uitmaakte van de eerste Zappa Plays Zappa tour is een vergelijking onontkoombaar. Zeker nadat de frontman er zelf de eerste aanzet toe gaf. "Five people! Can you believe that? Not twelve, not eight but five! […] That's because these people know how to play it right." Er zit duidelijk wat oud zeer bij Brock, die zich en passant openlijk afvraagt waarom "certain people" de langverwachte 'Roxy And Elsewhere' dvd maar niet willen uitbrengen. En dat zou ik inderdaad ook wel eens willen weten. Oud zeer of niet. The Grande Mothers wonnen het wat mij betreft nipt van Zappa Plays Zappa, op één klein minpuntje na. Als ik zondag in De Bosuil namelijk iets miste dan was het de zo kenmerkende marimba. Kom op heren, zo moeilijk kan het toch niet zijn om het telefoonnummer van Ruth Underwood te achterhalen.

Bovenstaande clip is van het optreden dat The Grande Mothers twee dagen eerder in Haarlem gaven. Meer daarvan hierrr.

5 thoughts on “The Grande Mothers Re:Invented – Bosuil, Weert (27-3-2011)

  1. Een zoals vanouds mooi, verhelderend en in onberispelijk Nederlands geschreven concertverslag. Een extra pluim voor de meegeleverde footage.
    Afgelopen zondag was ik in Arnhem en zag de posters van Roger Waters hangen. Hij trekt kennelijk meer publiek in de hi-tech Gelredome dan de lokale voetbalvereniging.
    Enkele jaren geleden woonde ik zijn concert in Landgraaf bij. Mooi geluid, het was qudrofonisch van aard waarbij je het idee kreeg dat de helicopter echt door het publiek heen raasde. Met de mooie visualisaties middels de big screens was het een indrukwekkende show. Niettemin is het niet mijn muziek en grotendeels stond ik dan ook verveeld aanwezig te zijn. Gelukkig was mijn verblijf aldaar volledig gesubsideerd door de Pinkpopbaas.
    Voor een maatschappijkritisch stukje muziek ga ik niet meteen op de loop maar ik koester toch enige antipathie tegen muzikanten die de wereld willen verbeteren en zeker wanneer het salonsocialisten betreft. Of je nou Bono heet, Heideroosjes of Waters. Muziek is entertainment en dient niet om politieke statements te maken. Daar zijn andere beroepen beter geschikt voor.
    Nee, Waters is niet, net zoals Pink Flloyd dat niet was, mijn muziekje. Bij vlagen te suf en te vermoeiend vanwege ingewikkelde melodie-structuren. Doe mij maar ongecompliceerde rock, pop of vooruit een cross-over muziekje. RATM of Sensor hebben ook een boodschap. Dat moet dan maar. In tegenstelling tot Waters is hun muziek wel te genieten.
    En Henk en Ingrid? Die zaten zich op het schlagerfestival in Hasselt aan Fransje Bauer te vergapen 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s