Chameleons Vox, Nieuwe Nor – Heerlen (29-1-2011)

De overeenkomsten met het optreden van The Beat, een week geleden, waren opvallend. Een band die in de vroege jaren ’80 haar top bereikte, wiens originele zanger en drummer zo’n dertig jaar later de klok even proberen terug te zetten. En ook nu hadden we geen idee wat te verwachten en werden we mede daardoor van onze sokken geblazen.

Nadat de originele Chameleons in 2003 na een korte wederopstanding (de band stopte al eerder in 1987) definitief de handdoek in de ring gooiden besloten zanger/bassist Mark Burgess en drummer John Lever in 2009 als Chameleons Vox het oude invloedrijke werk terug naar de podia te brengen. Zo ook in Heerlen, waar de oer-Chameleons, bijgestaan door leden van de eveneens uit Manchester afkomstige indieband Bushart, de volgestroomde Nieuwe Nor aandeden voor een avond pure nostalgie.

De duistere gitaarklanken, de ironische teksten en een bedwelmende deken van zweverige gitaareffecten. Strak, onheilspellend, melodieus, steevast in mineur en bij tijd en wijle vet swingend. The Chameleons klonken dus als vanouds en trapten met ‘A Person Isn’t Safe Anywhere These Days’, ‘Paper Tigers’ en ‘Monkeyland’ voortvarend af. Halverwege de set verdween gaandeweg de variatie en dreigde één en ander heel even in te kakken, maar man oh man wat sloegen Burgess en co keihard terug in de slotfase (‘Singing Rule Britannia While The Walls Close In’, ‘Second Skin’) gevolgd door een onvervalste hattrick in de toegift: ‘Swamp Thing’, ‘Up The Down Escalator,’ ‘Don’t Fall’… De knock out was een feit.

Waar bekende navolgers als Editors, Interpol en White Lies stuk voor stuk opschoven naar het veilige midden van de weg liet Chameleons Vox horen hoe het ook had gekund. Anyway, de erfgenamen doen het tegenwoordig in de grote arena’s waar de cultheld Burgess nog steeds zijn rondjes draait in het clubcircuit. Zelf lijkt hij daar niet mee te zitten. Na afloop stond hij dan ook zichtbaar na te genieten tijdens een obscuur dampende en stampende afterparty met de onvolprezen DJ Kitty, die het door de zanger geprezen Heerlen tot in de kleine uurtjes op haar grondvesten liet schudden.

En zo kwam er een einde aan alweer een nostalgisch topconcert maar wordt het stilaan wel weer eens tijd voor wat jongs. DeWolff bijvoorbeeld, over vier dagen op dezelfde locatie. Zin in!

Meer over Chameleons Vox in Heerlen bij Blog Party en Indindo. De foto’s van Nieuwe Nor’s huisfotograaf Luc Lodder vind je hier.

The Beat, Fenix – Sittard (21-1-2011)

5384262626_4431254765
Goh, The Beat. Da's nog eens jeugdsentiment. Dat ze nog bestaan. En wat zou er nog over zijn van de Birminghamse ska-topper van weleer? Toaster/zanger Ranking Roger en drummer Everett Morton dus, en dat blijkt in Sittard meer dan voldoende om de glorietijden van weleer te laten herleven.

Roger wordt terzijde gestaan door zijn zoon Ranking Junior en Mickey Billingham (Dexys Midnight Runners) completeert de band. Het zijn echter de huurlingen Simeon Murray op saxofoon en bassist Andy Pearson die de zaak naar het allerhoogste niveau tillen. Murray is in staat te toeteren als zijn illustere en legendarische voorganger Saxa, waar Pearson (niet voor niets ook geregeld op de loonlijst van The Toasters) de skatrein meedogenloos in volle vaart laat doordenderen alsof het nog altijd 1979 is. De zaal is matig gevuld, maar het feest is er niet minder om.

Het zijn de oudste successen die het vuur het hoogst opstoken en The Beat kan het zich gewoon permitteren om haar grootste hit te negeren. Geen 'Can't Get Used To Losing You' derhalve maar niemand die erom maalt. De beide Rankings genieten zichtbaar van het publiek, de muziek en elkaar en The Beat klinkt ook in 2011 nog gewoon zoals het hoort. Onversneden ouderwetse Britse ska met een hele grote hoofdletter, die – en lezen de heren Smeets en Chokri even mee – niet zou misstaan in een zomerse festivaltent.

Een feestelijk, verrassend en in alle opzichten uitstekend begin van mijn concertjaar. What a joy, what a joy, what a joyful sound.

Foto: Bart Notermans. Meer hierrr.