Fish – De Bosuil, Weert (24-11-2010)


Een artiest voor de vierentwintigste (ieder zijn afwijking) keer zien en dan toch verrast worden, kan dat? Ja dat kan. Eerlijk gezegd had ik vooraf niet al te veel trek in een akoestische set van de gewezen Marillion-frontman. Daarvoor heb ik in de jaren ’90 ten tijde van de MTV Unplugged-hype teveel versterker- en zielloos gerammel gehoord. Inclusief dat van Fish en zijn toenmalige band. Hoe anders zou het echter zijn in de uitverkochte Bosuil.

Als gevolg van een tweetal ernstige keeloperaties zag Fish zich eerder dit jaar genoodzaakt om zijn rijke discografie tegen het licht te houden om aldus uit te vinden welke songs hij in een afwijkende toonsoort of aangepast arrangement nog op verantwoorde wijze ten gehore zou kunnen brengen. Om te beginnen stripte hij zijn songs samen met gitarist Frank Usher en toetsenist Foss Patterson tot de naakte essentie. Het resultaat daarvan was zo verrassend dat het drietal besloot tot een Europese clubtour.

In Weert wordt al snel duidelijk dat Fish met het herontdekken van zijn oude songs ook de vreugde in zijn werk heeft teruggevonden. Zijn ogen twinkelen. Als na het solo gebrachte ‘Chocolate Frogs’ voor de echt wordt afgetrapt met een gepassioneerde versie van ‘State Of Mind’ is duidelijk dat ons een nostalgische avond wacht. Met, tot ieders verbazing, het 26 jaar oude ‘Fugazi‘ album als hofleverancier. En dat is opzienbarend, temeer daar breed uitgesponnen progrock-klassiekers als ‘Incubus’, ‘Jigsaw’, ‘Punch And Judy’ en het titelnummer ontdaan van alle opschmuck niets aan impact hebben ingeboet. Sterker nog, door zo naar de basis terug te keren komt de pure emotie weer bovendrijven. Ook in de rest van de setlist, die vooral wordt gevuld met songs uit de periode 1990 – 1994 en wat nummers van ‘Clutching At Straws’ (1987). En er is zowaar een aanzet tot ‘Grendel’, dé Marillion/Fish crowdpleaser sinds jaar en dag.

Uitgekleed tot op de basis blijkt Fish al die jaren behalve pompende en grootse rocksongs dus óók gewoon ijzersterke liedjes te hebben geschreven die nu ineens schijnbaar uit het niets de kop opsteken. Usher giet er waar mogelijk een scheut blues bij, Patterson swingt jazzy de pan uit. En Fish zorgt vocaal voor de soul. Krakend tijdens de hoogste noten maar verder toonvast, zuiver en opvallend krachtig.

Het trio heeft onderling de grootste lol. Het gebrek aan setlist nodigt uit tot discussie en last minute wijzigingen. Er wordt slap geouwehoerd met het publiek. Er is kippenvel. Er is vreugde. Er vloeit wijn. Er vloeit een enkele traan. Twee uur en vijftien minuten lang, inclusief drie lange toegiften. Usuals suspects als ‘Keyleigh’ en ‘Lavender’ blijven achterwege en zij die op een greatest hits set hopen komen bedrogen uit. Het is mooi, het is intens, het is klein, het is goed zo. Heel goed.

En nu op naar de 25. Volgend jaar komt Fish namelijk weer terug, zo meldt de geluidstechnicus na afloop. Mét een volwaardige band, zegt ie erbij. En ik denk: jammer.

3 thoughts on “Fish – De Bosuil, Weert (24-11-2010)

  1. solo gebrachte Schotse traditional ?? Chocolate frogs is een onderdeel van Plague of Ghosts van het album Raingods with zippos.

    De stemoperaties hebben zijn stem overigens zeer goed gedaan, zuiverder dan in menig jaar hiervoor en idd geïnspireerd.

  2. Pingback: Fish | Head Music

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s