Pukkelpop (Kiewit, Hasselt 19/20/21-8-2010)

Bear In Heaven, We Are Scientists, De Jeugd Van Tegenwoordig, Tame Impala, Kelis, Darwin Deez, The Kooks, Black Rebel Motorcycle Club, Iron Maiden, Gojira, Fuck Buttons, Placebo, Groove Armada, Henry Rollins, Ou Est Le Swimming Pool, The Cribs, We Have Band, The Soft Pack, White Lies, Foals, Marina & The Diamonds, The Prodigy, Kele, Gallows, The XX, Cymbals Eat Guitars, OK Go, Funeral Party, Paranoiacs, Selah Sue, Broken Glass Heroes, Sleepy Sun, Two Door Cinema Club, The National, The Aggrolites, Broken Bells, Queens Of The Stone Age, Yeasayer, 2Many DJs en Jaga Jazzist waren de bands en acts die op Pukkelpop nummer 25 aan mijn oren en ogen voorbijtrokken. Een kleine greep uit het totale aanbod van 198 maar toch nog te veel om stuk voor stuk te vermelden (ja ik ben lui) en bovendien is het wel zo gemakkelijk om me te beperken tot mijn eigen top 10. En omdat anderen het soms veel beter kunnen verwoorden roep ik (waar mogelijk) ook nog de hulp in van GoForMusic, inclusief foto's en setlists. And the winners are…

1. Foals
De neurotische, springerige songs van het debuut. Het volwassen materiaal van diens opvolger. De bezeten doch perfecte uitvoering. De tomeloze energie. Het aanstekelijke en onstuimige spelplezier… Zie daar de ingrediënten die Foals (foto) met kop en schouders boven de rest deden uitsteken. Het was mijn derde Foals gig en telkens bleken ze dubbel zo goed als voorgaande keer. Waar gaat dat heen? (GoForMusic)

2. Queens Of The Stone Age
Qua QOTSA concerten ben ik de tel inmiddels kwijt en het was soms geen onverdeeld genoegen. Alles staat of valt met de gemoedstoestand van Josh Homme en daarmee was zaterdag in Hasselt helemaal niets mis. Sterker nog, Homme leek breed en luid lachend, grappend en grollend meer in zijn element dan ooit tevoren. Al dan niet met behulp van de nodige stimulantia. WTF! Het resulteerde in het beste QOTSA optreden dat ik ooit zag. Puike setlist, top sfeer, retestrak en een heftige sound. "Een niet stuk te beuken blok graniet" meldt Humo. I rest my case. (GoForMusic)

3. Tame Impala
En ineens stond daar een stelletje jeugdige Australische hippies ongegeneerd te freaken in de Club. MGMT met de versterkers op 11 na een cursus stonerrock van bovengenoemde grootmeester. De songs, de looks, het perfecte samenspel, de spaced out jams… alles viel op zijn plaats. Psychedelic hypno-groove melodic rock volgens de eigen bio. Krauttechnohippierave volgens 3VOOR12. IJzersterk volgens mij. (GoForMusic)

4. Broken Bells
Westcoast pop met een actuele draai. Beetje Beatles ook. Rustig, een tikkeltje ambient zelfs, met een vleugje experiment. Maar dan wel zo bloedmooi en perfect uitgevoerd dat het de aanvankelijk akelig lege Marquee liet volstromen en stil wist te houden. The Shins meets Danger Mouse en dan ook nog  een stukje Dark Night Of The Soul voorbij laten komen… De temperatuur was inmiddels opgelopen tot boven de 30 graden maar ik stond met het kippenvel op mijn armen. Heerlijk! (GoForMusic)

5. Sleepy Sun
Alsof het nog steeds 1972 was. Zo oogde Sleepy Sun en zo klonk het ook. Als een uitgebalanceerde mix van Jefferson Airplane en Black Sabbath. Denk aan Black Mountain maar dan frisser en swingender. Zwaar rockend, loom wiegend of exotisch dansbaar… Sleepy Sun draaide er haar hand niet voor om. Sterker nog: zangeres Rachel Fannan hoefde er geeneens haar ogen voor te openen. Hypnotiserend, bloedmooi en akelig strak uitgevoerd. Psychedelica van de buitencategorie! (GoForMusic)

6. Black Rebel Motorcycle Club
Door een dikke rookwolk vrijwel aan het zicht onttrokken. Moddervette noise. Zompige smerige blues. Gruizige gitaren. Een scheurende mondharmonica. Een pak songs dat riekt naar afgewerkte motorolie. Het oogde statisch en nonchalant als altijd maar potdomme wat klonk het goed, vet en übercool. En wat kwam het hard binnen. BRMC werkte stevig op de nek- én heupspieren zodat stilstaan geen optie meer was. Helaas zou deze show er achteraf een blijken met een rouwrand omdat geluidstechnicus Michael Been (vader van bassist Robert en frontman van The Call) na afloop backstage aan een hartaanval bezweek. (GoForMusic)

7. Two Door Cinema Club
Geef een groepje Britse teens wat instrumenten er er komt een stel pakkende popliedjes met hoekige ritmes uit. Maar zóveel topsongs en onweerstaanbare hooks als Two Door Cinema Club in de Club uit de hoed toverde had ik lang niet meer binnen één uur gehoord. Elk nummer was prijs als ware het een greatest hits set en de uitvoering klonk alsof de jongelui al tien jaar samen op de planken staan. En dat allemaal schijnbaar achteloos en met het grootst mogelijke plezier. Ik nam mijn pet af en stuiterde vrolijk met ze mee.

8. Gallows
Als hardcoreband-volgens-het-boekje hoef je maar een scheet te laten in The Shelter en de meute kids voor het podium hakt elkaar tot gort. Maar als meer traditioneel ingestelde (Engelse) punkband speel je een uitwedstrijd en zul je hard moeten werken om de onwetenden voor je te winnen. Gallows ondervond dat een verzameling straffe punkrocksongs alleen niet genoeg was, werkte zich in het zweet en werd door de Belgische jongelui beloond met een heuse wall of death en een indrukwekkende circle pit, waarna Frank Carter en co op hun beurt weer trakteerden op een overtuigende Clash cover. Ik stond erbij en genoot. Punk's not dead zolang er bands als Gallows zijn.

9. The Cribs
Ik heb een zwak voor The Cribs. De ultieme Britse indie-helden die altijd zonder blikken of blozen de ballen van hun lichaam spelen, weigeren om enige concessies te doen maar wel mooi op eigen kracht stevig op de been blijven. Een handvol undergroundklassiekers, de juiste spirit, bas, drum, gitaar en aftikken maar. Meer is er niet nodig maar dat was er op Pukkelpop wel. In de persoon van Johnny Marr. Levende legende. En wel degelijk van toegevoegde waarde alleen al vanwege zijn typische klassieke Britpop look en omdat hij ervoor zorgde dat de Cribs-broertjes nergens meer de bocht uit vlogen zoals vroeger nog wel eens het geval was. (GoForMusic)

10. Iron Maiden
Kun je teleurgesteld zijn in een top 10-optreden? Wel als je stiekem was uitgegaan van een top 3-notering. Daarvoor speelde Maiden helaas te weinig materiaal uit de periode dat ze er w̩l nog toe deed. Maar wat ze speelde, speelde ze goed. Wat zeg ik? Super! Vette sound, gave show, gedreven en potdomme wat verkeert Bruce Dickinson nog in een onwaarschijnlijke topvorm. Alleen jammer dat het sinds de mid jaren '80 allemaal zo veel op elkaar lijkt en al dat "nieuwe" werk me niet echt weet te raken. Maar als het tijd is voor de klassiekers wordt er enkel geciteerd uit de meest interessante periode van de band (1980 Р1982) waarmee The Irons zich alsnog verzekeren van een plek in deze erelijst. (GoForMusic)

Net buiten de boot maar absoluut geweldig waren  De Jeugd Van Tegenwoordig, The Prodigy, OK Go, Funeral Party en laat ik vooral de Bataclan niet vergeten. Een eervolle vermelding derhalve voor hun gedenkwaardige prestaties. Ook memorabel, maar dan op een geheel andere manier, was Ou Est Le Swimming Pool, wiens zanger Charles Haddon zich na een puik optreden en een bizar stagedive-incident op de artiestenparking van het leven beroofde. Pukkelpop 2010 was daarom muzikaal prima, qua sfeer top, organisatorisch vlekkeloos maar toch voorzien een zwart randje. Helaas.
Het grote nagenieten is desondanks begonnen en de blik kan weer voorwaarts. Om te beginnen naar het aanstaande voorjaar, wanneer er gelukkig weer een nieuwe editie van Polsslag plaatsvindt. Het échte Pukkelpop is er volgend jaar weer op 18, 19 en 20 augustus. Can't wait…

Want more? Lees OOR: Dag 1, dag 2, en dag 3.

Pinkpop Classic (Megaland, Landgraaf 14-8-2010)

En ineens is Pukkelpop voorbij en zie ik dat ik nog niet eens aan mijn Pinkpop Classic-verslag ben toegekomen. Aan de andere kant; wat valt er nog te schrijven over de tijdloze Iggy en zijn Stooges? Godfather van de punk, die nog steeds als een jonge hond over het podium stuiterde en het publiek in vuur en vlam zette. Dat ie in Landgraaf zichtbaar en uitbundig genoot van zijn succes? Dat de sleet er nog lang niet op zit? Net als bij The Cult, dat nog net zo vuig en vet rockte als in haar hoogtijdagen, moeiteloos nieuwe nummers tussen de stampers van weleer verstopte zonder dat deze misstonden en een dusdanig enthousiasme opwekte dat ondergetekende zich voor het eerst sinds vele jaren nog eens ouderwetsch in een moshpit begaf. Fun Lovin' Criminals deed het relaxt, goedgemutst, stoned en ongegeneerd zwoel als altijd. Maar ook dat was geen verrassing. Nee, de enige die bij mij voor gefronste wenkbrauwen zorgde was notabene Gary Moore, die -de hemel zij geprezen- even geen zin had in de kleffe Hema-blues waar hij zijn grote doorbraak mee forceerde maar terugkeerde naar zijn roots en trakteerde op hardrockklassiekers als 'Out In The Fields' en 'Empty Rooms'. En om mijn lezers ook te verrassen; ja, ik heb zowaar staan genieten van Kid Creole en (vooral) zijn lieftallige Coconuts. Qua show soms op de lachspieren werkend maar aan de hand van een heerlijk swingende band grossierend in jeugdsentiment met duizenden blije gezichten en wiegende heupen (doorgaans een zeldzaamheid op een festival als dit) als gevolg. En dan was er nog Therapy?. Wegens verplichtingen elders niet in mijn balboekje maar volgens de vroege vogels stevig op dreef. Er was zon, er was bier, het bleef droog en de sfeer was op en top. Maar ook dat is inmiddels een zekerheidje op Jan Smeets' ouwe lullen party. Kortom; de thuisblijvers hadden weer eens ongelijk, al waren het er deze keer wel erg veel.

En omdat we de hals nog niet vol hadden stonden we om middernacht in hartje Heerlen alweer te wiebelen op de liedjes van Good Shoes dat onder het mom van Booch? 2010 onze afterparty verzorgde. Helaas slechts één album lekker en dus niet genomineerd voor een toekomstige Pinkpop Classic maar wat is er fijner om met heerlijke spring- en dansplaatjes als 'Morden', 'All In My Head' en 'Never Meant To Hurt You' de nacht in te gaan?