Pinkpop (Megaland, Landgraaf 28/29/30-5-2010)

Pinkpop 2010 beloofde op voorhand weinig muzikaal spektakel en geheel volgens de verwachtingen was het er dan ook minder druk dan door de organisatie gehoopt. Maar zoals zo vaak komt dat dan weer ten goede aan de sfeer op de festivalwei. Geen gedrang, nauwelijks wachtrijen en bij gebrek aan stadion-acts niet al te veel dagjesmensen die alles voorafgaand aan hun favorieten als voorprogramma zien. Kortom, het was beregezellig in Landgraaf, waar tussen het socializen, bierdrinken en ouwehoeren door ook muzikaal voldoende viel te genieten.

Vrijdag

Kasabian is, zoals ik al vreesde, een grote onbekende voor het muzikaal achtergestelde 3FM-publiek. De band die elders wel met open armen en gejuich wordt ontvangen staat in Landgraaf bovendien te vroeg op het verkeerde podium waardoor het vuurtje dat Tom Meighan en co op de bühne aansteken nooit overslaat naar de andere kant van het dranghek. Jammer. Hetzelfde verhaal gaat ook op voor Motörhead. Als je Lemmy (foto) laat opdraven voor een wei vol argeloze kids met roze petjes, op een tijdstip dat ie normaalgesproken nog in zijn bed ligt te ronken, hoef je je niet te verbazen als hij op de automatische piloot staat. Gelukkig heeft Motörhead genoeg ervaring in huis om ook puur op routine een overtuigende set op de planken te brengen, al mogen er wat mij betreft wat meer klassiekers op de setlist. Bovendien kan het concert de boeken in als Motörhead’s zachtste optreden ooit want het geluid staat in Landgraaf weer eens op de fluisterstand. Ik weet dat zulks op Pinkpop altijd het geval is maar wennen doet het nooit. Zeker niet als je Motörhead op het affiche zet. Ik zeg: Fail! Gelukkig heeft de geluidsinstallatie in de Converse-tent geen begrenzer want de optredens op deze locatie zorgen doorgaans wel, zoals het hoort, voor wapperende broekspijpen. Zo ook tijdens het spetterende feestje van Gossip, dat de tent op haar grondvesten doet schudden. Moordwijf Beth Ditto ontpopt zich andermaal als een podiumbeest van de hoogste orde met een strot om U tegen te zeggen en een band die zowel funkt als punkt en op een stel moderne onweerstaanbare dansklassiekers trakteert. Top! Rammstein mag de eerste dag afsluiten met een vertrouwde doch ietwat eentonige gitaarmuur en een hoop spierballenvertoon die ons moet doen vergeten dat de songs van de laatste drie albums mijlenver achterblijven bij die van de eerste drie. En die pyromanenshow kennen we inmiddels ook wel. Op Pinkpop ’97 keek de nietsvermoedende meute voor het Noordpodium nog op van dit teutoonse totaaltheater, vijf jaar later op het hoofdpodium bleek de band haar sound en show tot in de perfectie te hebben vervolmaakt, maar anno 2010 werkt Rammstein met nog meer van hetzelfde toch ook een beetje op de lachspieren. Typisch een geval van niet weten wanneer te stoppen. Typisch een geval ook van holle vaten die het hardst klinken. Jammer, want dat de band muzikaal best wat in huis heeft wordt ook dit jaar weer duidelijk.

Zaterdag
Everything Everything swingt, doet aan jaren ’80 synthpop maar dan overgoten met een indie-sausje en voorzien van hippe Afrikaanse gitaarklanken. Denk aan de jonge broertjes van Foals of Vampire Weekend maar dan met een twist. Everything Everything lijkt nog zoekende naar een eigen gezicht, staat derhalve wellicht iets te vroeg op dit te grote podium maar maakt hoe dan ook nieuwsgierig naar de nabije toekomst. Kudos voor de organisatie omdat ze een band als deze nu al durft te programmeren. C’mon & Kypski doen een leuk trucje met een videoscherm maar vieren vooral carnaval en daar heb ik in de lente nu eenmaal geen zin in. Met Editors heb ik een bescheiden haat-liefde verhouding. Ten tijden van het debuut ‘The Back Room’ lag ik aan hun voeten maar met het slappe ‘An End Has A Start’ en een paar ongeïnspireerde optredens later verdween de magie. Maar ziedaar, Editors (foto) vergeten op Pinkpop de krakers uit de begindagen niet, selecteren van hun latere platen de smakelijkste songs en spelen vol bezieling met een volgzame en swingende massa als terechte beloning. En ik ben weer helemaal om. Voor de échte topper van de dag moeten we echter een podium verderop zijn waar 2Many DJs de Converse-tent laat ontploffen met een indrukwekkende stoet acid- en technoclassics die naadloos wordt gemashed met een dwarsdoorsnede van de popencyclopedie. Zo komen onder anderen Abba, Pink Floyd, Roxy Music, Het Goede Doel, John Paul Young, Guns N’ Roses, Joy Division, Queen, Gossip en MGMT voorbij alsof ze nooit anders hebben geklonken. Keihard en swingend, zoals het hoort. Headliner Green Day begon als punkband maar doet tegenwoordig vooral aan radiovriendelijke rock en brave pop en schudt als een geöliede machine de ene na de andere hit uit haar mouw. De Film-Van-Ome-Willem-presentatie van frontman Billie Joe Armstrong doet het goed bij de wel erg jeugdige fans, die uit volle borst meezingen en met hun armen mogen zwaaien, al dan niet vanaf papa’s schouders. Kortom, veel geregisseerd spektakel, weinig inhoud maar wel een retestrak optreden. De overdaad aan vuurwerk is dus niet de enige overeenkomst met de headliner van vrijdag.

Zondag
Hoe dag drie beter te beginnen dan met de springerige dansbare indiepop van The Maccabees? Jeugdig en enthousiast en voor de gelegenheid uitgebreid met een blazersectie. Prima songs, strakke performance, niets mis mee. The Maccabees is een naam om te onthouden. Net als die van Dewolff. Een dampende Hammond, een ronkende Danelectro en een drummer die de juiste balans tussen hakken en grooven weet te vinden, meer heeft de jeugdige frontman Pablo van de Poel niet nodig om helemaal uit zijn plaat te gaan en met hem vele duizenden enthousiastelingen voor het podium. Zompige bluesrock, psychedelica en een scheut soul uit de keuken van Deep Purple en The Cream. Kleine mannen, grootse prestaties. Van de Poel gooit zijn gitaar in het publiek, bedankt ons voor de mooiste dag van zijn leven en wij bedanken hem voor één van de mooiste concerten van Pinkpop. Dewolff is een blijvertje. Na zoveel misplaatste bescheidenheid is het even wennen aan Danko Jones want wij zijn ineens allemaal nietige motherfuckers en Danko is de grote oppergod van de rock & roll en vooral een bad ass motherfucker die schijt heeft aan ons allemaal, onze vriendinnen zal neuken en grossiert in fuck you’s. Danko is geobsedeerd door fucking en sucking en wie niet voor hem op de knieën gaat is een cunt. Dat mijnheer tussen de stoere praatjes door niet verder komt dan wat halfbakken nietszeggende dertien-in-een-dozijn-rock doet er blijkbaar niet toe. Over geslachtsdelen gesproken; Haar nieuwe album zou blijk geven van nieuw muzikaal elan maar Kate Nash is nog steeds een matig zingende theemuts met liedjes die, als het even meezit, als aardig kunnen worden omschreven. Opzienbarender dan het op haar piano gekalkte "A cunt is a useful thing" wordt het echter nooit. Skunk Anansie is terug van weggeweest maar dat laatste had eerlijk gezegd niemand gemerkt. Haar band rockt nog altijd stevig en adequaat en ook de publieksfavorieten op de setlist zijn ongewijzigd. Typisch zo’n festivalact waar je je met een biertje in de hand niet aan kunt storen maar die j
e alweer vergeten bent zodra ze de bühne heeft verlaten. File under Mando Diao, dat (hun hitje uitgezonderd) een dag eerder ook vooral geschikt bleek als aangename achtergrondmuziek en Triggerfinger, dat haar stinkende best doet maar me niet van de bar kan losweken. Nee, dan is Yeasayer een stuk interessanter met diens intelligente kruisbestuiving van wereldmuziek, dance en indiepop. De New Yorkers starten voortvarend, kakken halverwege wat in maar zetten middels de fijne hitsingle ‘O.N.E.’ een overtuigende en swingende finale in. Een vreemde eend tussen de verder weinig spannende Pinkpopnamen maar daarom des te smakelijker. Ook spannend: Florence & The Machine, want een Kate Bush-achtige verschijning én een harp op het podium. Muzikaal is er niets mis met de arty-farty pop van de in een Jomanda-jurk over het podium zwevende Florence, maar door zichzelf te overschreeuwen en haar prima band volledig naar de achtergrond te verdringen jaagt ze me na een krap halfuur de tent uit richting Mika. Over Mika werd een beetje lacherig gedaan in mijn omgeving maar ik kan niet anders concluderen dat er niets mis is met zijn show en muziek. De man is en blijft een geweldige zanger, een rasentertainer en heeft een aantal aanstekelijke zomerse disconummers in huis die tussen alle gitaargeweld zowaar een welkome afwisseling vormen. Het lijkt dan ook niet geheel toevallig dat de zon juist dit optreden verkiest om voor het eerst die dag te stralen. Als er iets niet staalt zijn het de wandelende zoutzakken van The Pixies. Money talks en dat steken ze niet onder stoelen of banken. De back catalogus wordt ook op Pinkpop weer schaamteloos uitgemolken en de band oogt ongeïnspireerd als altijd. Maar zolang de vierkoppige jukebox puike versies van classics als Gigantic, Debaser, Wave Of Mutilation, Monkey Gone To Heaven en het betoverende Where Is My Mind? blijft spelen is het allemaal prima te pruimen en dwalen de gedachten even af naar dat memorabele optreden op dezelfde plek in 1989. En zo eindigt mijn Pinkpop met een stukje onversneden jeugdsentiment. The Prodigy laat ik schieten. Geen zin meer in bier uit plastic, even geen roze petjes meer zien en moe. Maar voldaan. Het was weer een mooi feest in Landgraaf. Volgend jaar weer? Domme vraag.

8 thoughts on “Pinkpop (Megaland, Landgraaf 28/29/30-5-2010)

  1. Mooi verslag, en voor een heel groot deel met je eens.
    Allicht niet met je Rammstein ervaring 🙂 Ik vind LIFAD totaal niet te vergelijken met hun 2 voorgaande platen. Sterker, ik durf ‘m samen met Mutter als beste album te waarderen. Snoeihard, snel en geweld(ad)ige teksten. En zo speelden ze hun set ook, weg met het gezapige midtempo van hun voorgaande tour, voluit, met slechts 1 liedje (Benzin) van de 2 voorgaande albums, wat veelzeggend is.
    Editors, dat vond ik nu juist voor het eerst (en ik heb ze heel vaak gezien ondertussen) volstrekt zielloos. Mn de gitarist lijkt er helemaal geen zin meer in te hebben. Desalniettemin heb ik me best geamuseerd met ze, het zijn dan ook nummers waar je haast niet omheen kunt.
    Kasabian: ik vond juist dat het ontbrak aan het vuurtje óp het podium waardoor er ünerhaupt geen vonk kon overspringen. In Engeland springt de vonk over op het moment dat ze één voet op het podium zetten..de mannen moeten echter beseffen dat ze er in het buitenland harder aan zullen moeten trekken.
    En gaan we dan meemaken dat Zuid Nederland hard op weg is om eindelijk weer eens goede rock in het nederlandse muzikale vocabulaire op te nemen? Weg met de carnaval van de C-Mons en Kytemans van deze wereld. Rot op met je BNN Nederhop: welkom Dewolff, Sungrazer en De Staat !!

  2. Soms blijken onze wegen elkaar overlapt te hebben, maar heel vaak ook niet. Op vrijdag ben ik zo nog bij The Temper Trap geweest, dat een moeizame start kende, maar vooral de door mij opgenomen ‘drum song’ vond ik de moeite waard.

    Kasabian heb ik van veraf beluisterd, ik ben geen 3FM-freak en heb me zelfs in Kasabian verdiept, maar op plaat kon het me niet boeien en live dus ook niet.

    De Rammstein-show is vrij standaard, in december zag ik hen reeds in de Gelredome, Du riechst so gut i.p.v. Weisses Fleisch en helaas geen Engel als afsluiter, leuk blijft de show wel en het publiek stond op de spreekwoordelijke planken. Met hun vuurshow is er natuurlijk ook weinig ruimte voor improvisatie, overigens vind ik met name hun laatste album “Liebe ist für alle da” wel een meesterwerk en heb ik minder met de beginfase.

    Gossip was overigens idd het hoogtepunt van vrijdag en Motörhead is een one-trick-pony. De Modern Talking van de heavy metal, ze spelen albums vol met hetzelfde liedje.

    Op zaterdag kwam ik vrij laat, Mando Diao in de verte, idd niets wat een diepe indruk achter laat, daarna een tegenvallend Biffy Clyro, Editors heb ik te vaak gezien, maar het blijft wel goed als je je erop focust. Daarna kwamen de hoogtepunten, John Mayer, vroeger zei men Eric Clapton is God, maar nu heeft hij zijn zoon gestuurd in de vorm van John Mayer, op de plaat is het soms te veel Kuschelrock, zoals onze oosterburen het noemen, als hopeloze romanticus hou ik daar overigens soms wel van. Enfin op de bühne heerlijke bluesy gitaarmuziek om bij weg te dromen, give me more.
    Green Day zal voor velen toch het hoogtepunt voor Pinkpop geweest zijn, zij zetten een perfecte show neer (die overigens ook in bijna niets afwijkt van hun optreden in het Sportpaleis in Antwerpen vorige zomer), waar het publiek van smult en door hun grote hitgevoeligheid tegenwoordig, lusten ze er pap van. Overigens het op de bühne halen van toeschouwers viel nog mee, want normaal laten ze ook iemand de gitaar en de drums overnemen van de andere 2 bandleden.

    Op zondag was door de gesteldheid van mijn voeten DeWolff helaas toch te vroeg voor mij, ik hoop ze binnenkort eens in een Limburgs zaaltje te zien. Festivalhoer Danko Jones liet ik ook aan mij voorbij gaan en ik koos voor het Noordierse poprock-bandje General Fiasco, dat lekker enthousiast speelde in een mager bezette tent, maar ik zie wel toekomst in deze groep. Skunk Anansie rockt idd nog steeds, maar aangezien ik ze later dit jaar nog zie, koos ik op een gegeven moment voor Slash. Zijn gitaarmuziek was lekker, opvallend vooral ook hoe de stem van Miles Kennedy (Alter Bridge) bij zijn muziek past, ze lijkt wel enigszins op de stem van Axl Rose. Overigens kwam Wolfmother-zanger Andrew Stockdale, in tegenstelling tot het krantenbericht niet opdagen. De meute werd overigens pas echt enthousiast toen “Sweet child o’mine” werd ingezet en daarna “Paradise City”, wat mijn que was om richting Triggerfinger te vertrekken. Normaliter een hartstikke leuke band, maar nu vond ik het te veel lullen. Dan maar effe rusten bij Mika, die het vooral van de show en de catchy liedjes moet hebben, waar vooral de dames op dansen. Aardig, maar enkele jaren geleden op Werchter was het toch/nog beter.

    Daarna afwachten welke acrobatische touren P!nk zou uithalen bij het best bezochte optreden op stage 2. Alhoewel P!nk toch vele leuke popliedjes heeft, ging de aandacht toch vooral uit naar de show en de vliegshow tijden “So what” was op zich dan ook een visueel hoogtepunt. The Prodigy heb ik nog half meegekregen, maar had ik vorig jaar al 2 keer gezien. Overigens kregen wel alle 3 de headliners het gehele veld aan de gang, wat ik ook wel verwacht had en ik vermoed dat als ze niet alle 3 ook in 2009 al uitgebreid getourd hadden, Pinkpop helemaal uitverkocht was geweest.

    Voor de bezoeker is circa 50,000 mensen per dag echter leuker als 65,000, idd geen rijen bij drank en voedsel en genoeg wandelruimte. Al met al toch een lekker Pinkpop.

  3. Rijen bij de toiletten hebben de heren blijkbaar gemist?

    Ik doe even geen uitspraak over het muzikale gedeelte van deze Pinkpop, heb wel erg weinig gezien dit jaar.

  4. Van mij mogen ieder jaar de bezoekersaantallen bij de verwachtingen achterblijven, het was dit jaar een stuk relaxter! In augustus wordt het pas echt gemoedelijk op Megaland 🙂 Wat me vooral is bijgebleven: de kale man met de honderd polsbandjes die door de security werd afgevoerd!

  5. @indindo: Wat? Is ‘de regenboogtrui’ afgevoerd? LOL. Hij was dan ook wel weer erg irritant bezig!
    @marco: damestoiletprobleem deed zich voor nabij de tent..daar hadden de dames inderdaad weinig keus en moesten ze in lange rijen staan naast de mainstage
    @marco: vooruit, het toegankelijke neefje van De Staat mag best mee in het rijtje. En d’r Sjaak misschien ook nog?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s