Paul Weller (Effenaar, Eindhoven 15-5-2010)

Wat valt er anno 2010 nog te vertellen over Paul Weller? Dat de man na meer dan 30 jaar aan de top nog steeds relevante platen maakt en live tot grootse daden in staat is? Dat hij opvallend fit oogt en met de spelvreugde van een jonge hond zijn publiek tegemoet treedt? Dat hij zich nog steeds omringd weet door een stel uitermate kundige muzikanten, waarbij vooral gitarist Steve Cradock en drummer Steve Pilgrim (die we nog kennen van respectievelijk Ocean Colour Scene en The Stands) extra kudos verdienen? Dat hij de Effenaar dermate plat speelde dat hij drie keer moest terugkomen om de muzikale honger enigszins te stillen maar gerust nog een uur had kunnen doorgaan? Dat een Weller show nooit verveelt omdat ‘s mans genre zo divers is?

Viel er dan niets te mekkeren? Ach, een enkel nummer kakte tegen het einde wat in vanwege de vrijheid tot improvisatie die hij en zijn band zich permitteerden. En het demonstratief opsteken van een sigaret in een rookvrije zaal is al lang niet meer punk doch ronduit kinderachtig. Maar wat de neuk! The Modfather verkeerde in bloedvorm en met ook nog een handvol strak en vurig uitgevoerde Jam klassiekers op de setlist konden we niet anders dan diep buigen. ‘Strange Town’, ‘Start!’, ‘Scrape Away’, ‘Art School’ en vooral ‘Pretty Green’ deden de gouden tijden van weleer herleven en knalden uit de PA als was het 1980. Verder veel puike songs van het recente album ‘Waking Up The Nation’ en een prettige uitvoering van de Style Council classic ‘Shout To The Top’. En om het feest helemaal compleet te maken bleef het alom gevreesde praatgrage Effenaar-publiek zaterdagavond thuis en scoorde het geluid in Eindhoven nu eens wél een dikke voldoende.

Top concert, top artiest, top avond. Weller rules!

Party!

Meimaand feestmaand! Zeker als we voor het gemak Koninginnedag nog even meenemen. Veel vrije dagen, veel events en de kriebels van de aankomende zomer en haar vele fijne festivals. En weinig tijd om de boel hier een beetje bij te houden. Een terugblik…

Oranje De Gekste (Effenaar, Eindhoven 30-4-2010)
Oranje De Gekste, zo heette het Koninginnedagspektakel dat Eindhoven 30 april jl. op haar activiteitenkalender had staan en dat, zoals de naam deed vermoeden, vele duizenden oranje uitgedoste feestgangers naar het centrum wist te lokken voor plat volksvermaak en hapklare muzikale brokken van het kaliber Sieneke, 2 Unlimited, Di-Rect… Maar gelukkig was er temidden van het carnavalsgehos een oase genaamd Effenaar. Met hekwerk afgesloten van de brallende buitenwereld en sfeervol gesitueerd rondom de vijver van genoemde poptempel. The Mad Trist verblijdde ons met haar gruizige stonerrock die zo voor een wat grotere meute in de middag minder tot zijn recht kwam dan in een intiem donker zaaltje maar desondanks aardig overeind bleef. Go Back To The Zoo (foto) zorgde met haar springerige Franz Ferdinand meets The Libertines pop voor een lekker feestje en werkte zorgvuldig toe naar de climax genaamd ‘Electric’ die voor de verwachte vrolijke taferelen zorgde. You Love Her Coz She’s Dead sorteerde hetzelfde effect met een knallende portie electro / new rave a la Crystal Castles. Kortom, Koninginnedag in Eindhoven was een groot feest en voor herhaling vatbaar.


Faithless (E-Werk, Keulen 1-5-2010)
Daar sta je dan, achteraan in een zwetende mensenmassa, op dat ene plekje dat met een beetje uitstrekken gelukkig nog net zicht biedt op Sister Bliss. Desondanks geen ideale uitgangspositie voor een avondje springen maar op de balkons is het qua drukte al niet minder. Kortom, Keulen en omstreken is uitgelopen voor een avondje Faithless en is voor de verandering eens ruim op tijd van huis vertrokken op zoek naar een dance party om de 1 mei viering (in Duitsland nog een officiële feestdag) hossend af te sluiten. Als de temperatuur in E-Werk is opgelopen tot bakoventemperatuur doven de zaallichten en betreedt de band het podium, maar in plaats van een dampende show vol floorfillers heeft Faithless besloten de setlist deels te vullen met rustiger en minder dansbaar werk. Aan de ene kant gewaagd maar anderzijds een miskleun van de eerste orde want voor slappe rockballads, gladde pop en inspiratieloze reggae zijn we niet naar Keulen gekomen en als een classic als ‘Mass Destruction’ dan ook nog in een nagenoeg ondansbaar jasje wordt gegoten, lijkt de avond al snel tot mislukken gedoemd, totdat het verwachte spektakel alsnog losbarst tijdens de bekende hitsingles waar iedereen voor naar E-Werk lijkt te zijn gekomen. De temperatuur blijkt dan nog verder te kunnen stijgen, dusdanig zelfs dat zelfs het iets minder hete trappenhuis als dansvloer dienst doet en er alsnog iets begint te bruisen. Maar het gevoel dat er veel meer in had gezeten blijft hoe dan ook hangen. Gemiste kans.

Bevrijdingsfestival (Markt, Roermond 5-5-2010)
Ooit vond het Limburgse Bevrijdingsfestival jaarlijks plaats in Maastricht. De gemeente waarin Sjeng alleen Aon De Geng wil op carnavaleske hoempa of de vioolmeuk van Andre Rieu verbande de popmuziek ver uit het stadscentrum met als gevolg dat slechts een handjevol bezoekers de vroege edities van het festival wist te vinden, ergens tussen een aftands voetbalstadion en een autoweg. Nee dan Roermond. Daar besloot men er sinds de toewijzing van het evenement een feest voor de hele stad van te maken met het oude centrum als indrukwekkend decor. Uiteindelijk, na een vliegende start, resulterend in de succeseditie van 2010 die niet minder dan 45.000 bezoekers op de been wist te brengen. Het programma was divers met voor elk wat wils. Dat wils bestond in mijn geval uit Peter Pan Speedrock en Stampede maar die laatste verloor de strijd tegen onze honger. Bovendien waren we na Peter Pan’s volvette garagemetal en de strapatsen van Dikke Dennis (foto) ook wel aan wat rust toe. Laat genoeg aanwezig om er zeker van te zijn dat  we niets van Guus Meeuwis zouden meekrijgen zagen we een aangenaam staartje Caro Emerald op een (wegens de grote drukte afgesloten markt) groot videoscherm. C-Mon & Kypski stuiterde van de hak naar de tak en stond te zeer in de ik-wil-die-handjes-zien-modus om de aanwezigen écht te kunnen raken omdat er tussen het gebeuk, gebliep, gegrap en gegrol door niet één echt pakkend nummer werd vertolkt. En van Miss Montreal vraag ik me steeds af of iemand ooit van haar zou hebben gehoord had ze destijds niet zo ontwapenend staan stotteren bij DWDD. Kortom: top-event, geweldige organisatie en een grote gezellige party waarbij het voor de meeste aanwezigen niet uitmaakte wie er op het podium stond. Zon, bier en lawaai, meer hoeft het niet te zijn op 5 mei.


Delphic (Gebäude 9, Keulen 6-5-2010)
"Delphic doet aan dance en indie maar wel erg braafjes." Aldus ondergetekende op 2 mei 2009, een dikke drie maanden later was het al "elk optreden een stukje beter, volgend jaar in de top 3?" en naar aanleiding van een knalhard optreden in Gebäude 9 kan ik eigenlijk volstaan met de mededeling dat alle verwachtingen inmiddels overtuigend zijn ingelost. Oké, de heren Delphic ogen dan nog wel als een stelletje computernerds, verder lijken ze qua presentatie in weinig meer op het schuchtere stelletje van een jaar geleden. Er is spelvreugde, er is bezieling, er is vuur. Zanger/gitarist/bliepjesmaster James Cook communiceert weliswaar nog steeds nauwelijks met het publiek maar gaat tegenwoordig lekker ongegeneerd uit zijn plaat. En dat is ook logisch want op de licht ontvlambare klanken van het beste dat debuutalbum ‘Acolyte’ te bieden heeft is het ook onmogelijk stilstaan. Delphic komt uit Manchester en dan is de link met New Order snel gelegd maar het is juist de toevoeging van een forse dosis onversneden techno gekoppeld aan een volume dat je normaal enkel met metal associeert dat het zaakje zo explosief maakt. Soms denk ik aan Friendly Fires, af en toe aan Klaxons of Holy Fuck maar Delphic is toch vooral Delphic. Zweverige melodieën, vette beats, aanstekelijke soundscapes, een gierende gitaar en niet te beroerd om zo af en toe volledig en vol overgave in de dance modus te schieten. Als ze je dan eenmaal bij strot grijpen is er geen ontsnappen meer aan. IJzersterk!

Inpoet 3 (De Nieuwe Nor, Heerlen 8-5-2010)
Hoe een feestweek beter af te sluiten dan op de klanken van DJ Kitty en haar onuitputtelijke bron van ’80’s en ’90’s New Wave memorabilia? Visueel ondersteund door de sfeervolle filmpjes, foto’s en mash-ups van co-DJ Maurice mochten wij oudere jongeren van de Mijnstreek Oost weer even in stemmig zwart zweven, schoenstaren en swingen op de nostalgische en soms obscure wave-, EBM-, industrial-, punk- en gothickla
nken van weleer, met tussendoor ook voor de *kuch* jeugd iets herkenbaars als The Prodigy en Moby. De opkomst viel deze keer ietwat tegen maar de karakteristieke sfeer in de zaal was er niet minder om. Op naar Inpoet 4!

Ziezo en nu even rust om bij te komen van alle festiviteiten, alcohol en decibellen. Ja, ook ondergetekende wordt een jaartje ouder en er staat nog genoeg leuks op stapel. Te beginnen met Paul Weller, aanstaande zaterdag in Eindhoven. Voorpret hier. En nu plat op de bank wachten op Studio Sport. Cheers!