Back in black

Wegens succes geprolongeerd. Again! Ja, ik weet het, ik schreef hieronder nog dat ik normaal geen reclame maak maar voor de tofste stapavond van de Mijnstreek Oost kan ik niet anders dan buigen. Bovendien is er toch plaats genoeg hier…

Concert for Chile

Meestal worden de persberichten die ik in de Head Music mailbox aantref na één keer lezen verwijderd maar voor sommige goede doelen maak ik graag een uitzondering. En al helemaal als er een zingende vamp op de planken staat die hier om de hoek is geboren.

Drie rockgodinnen voor Chili op 24 maart in de Melkweg
Anneke van Giersbergen (ex-Gathering), Simone Simons (Epica) en Sharon den Adel (Within Temptation) proberen samen zoveel mogelijk geld op de halen voor Chili. Naast deze drie rockvriendinnen bestaat de line-up van dit benefiet concert uit: Miss Montreal, Janne Schra (voorheen Room Eleven), Freek de Jonge, Benjamin Herman, Bertolf, KLERKX & the secret, Krause, Simone Simons (Epica), Charlie Dée, The Secret Love Parade, Arthur Adam en een Mystery Guest. De avond wordt afgesloten met een dj-set van C-Mon & Kypski.


Meer info: Agua De Annique of voor kaartverkoop: Ticketmaster.

Senser (Nieuwe Nor, Heerlen 14-3-2010)

Het was in de jaren 90 onmogelijk om tijdens een avondje alternatief stappen te ontkomen aan de beukende klanken van Senser. Logisch, want zodra floorfillers als ‘The Key’, ‘Switch’ of ‘Age Of Panic’ op de draaitafel belandden was er doorgaans geen houden meer aan. Tijdens de clubtournees werd er nog een schepje bovenop gedaan en in 1994 mocht de band ook de Pinkpopmeute in beweging zetten met haar explosieve mix van rap en rock, zoals we die ook kenden van Rage Against The Machine en onze eigen Urban Dance Squad. Vervolgens verdween Senser uit beeld, ook bij ondergetekende. Totdat ik de naam onlangs op een affiche zag staan en in een nostalgische bui een ticket kocht. Gewoon om me zonder enige notie van het post-1994 materiaal te laten verrassen, zonder al te hoge verwachtingen. Wist ik veel dat Senser nog steeds in de oorspronkelijke bezetting opereert en anno 2010 uit hetzelfde vaatje tapt als destijds…

Onder leiding van de stoere rapper Heitham Al-Sayed en de charmante zangeres Kerstin Haigh stuitert Senser in de Nieuwe Nor heen en weer tussen onversneden hyperstrak gespeelde thrashmetal en aanstekelijk deinende hip-hop, met af en toe een vleugje psychedelica als slagroom op de taart. Op de momenten dat alle puzzelstukjes precies in elkaar vallen is het zestal nog steeds in staat om vet groovend boven zichzelf uit te stijgen en de zaal helemaal mee te krijgen maar dat is helaas niet altijd het geval. De aftrap is vooral gegoten in zwaar metaal en in de tweede helft van de reguliere set komt er ook wat minder boeiend materiaal voorbij en slaat de eentonigheid toe, maar juist op het moment dat dientengevolge het cafégedeelte van de Nieuwe Nor lonkt wordt er met het intro van ‘Age Of Panic’ een zinderende finale ingezet die nog twee toegiften lang zal voortduren. Een knallend einde van een toffe trip terug in de tijd derhalve en een aangenaam feestelijke manier om het weekend af te sluiten. Lekker!

Customs (Fenix, Sittard 12-3-2010)

Met een grijns van oor tot oor loopt de programmeur van poppodium Fenix door de zaal. En terecht, want dat onbekende bandje uit Leuven dat hij naar het schijnt al diep in 2009 voor een grijpstuiver boekte, staat op de rand van de grote doorbraak en zorgt voor een nagenoeg volle bak. Customs is in maart 2010 dan ook niet meer weg te denken van StuBru dan wel 3FM en vriend en vijand moeten erkennen dat het viertal met de singles ‘Rex’ en ‘Justine’ goud in handen heeft.

Inmiddels is ook het prima album ‘Enter The Characters’ een succes en de Sittardse poptempel volgelopen met een opvallend oud publiek. Uiteraard staan er trosjes indiekids tegen het podium geplakt maar daarachter zijn het toch vooral de dertigers en veertigers die op de buzz zijn afgekomen. En da’s niet vreemd want Customs bewandelt de weg die (daar zijn ze weer) Joy Division en The Sound ooit hebben geplaveid. Aldus klinkt de band af en toe als de vroege Interpol en dito Editors maar dan een heel stuk catchier, met een steviger wave en postpunk stempel (ik hoor The Cure, House Of Love, Echo & The Bunnymen, Gang Of Four, Bloc Party maar ook Duran Duran en The Human League liggen op de loer) én met gevoel voor humor, tenminste als ik strofen als "I’d love to be depressed once, if I could find the time" als dusdanig mag interpreteren.

Live klinkt Customs als een krachtiger versie van haar album, aangevuld met een puike cover van House Of Love’s ‘Shine On’. Een retestrakke en energieke aanval op de dansspieren met ‘Tonight we all stand out’ en ‘The matador’ naast de genoemde singles als hoogtepunten.

De originaliteitsprijs zal de band niet winnen maar om in een dermate uitgekauwd en afgekloven genre nog zo fris van de lever te klinken moet je van goeden huize komen. Het gevaar van eentonigheid ligt echter op de loer maar gelukkig houdt de band het kort en krachtig, net als in haar songs. De songs steken vakkundig in elkaar, de vier minutengrens wordt nooit overschreden en door het tempo er ook qua presentatie in te houden krijg je als toeschouwer niet de kans om even in te kakken. Daarnaast zitten de schaarse zwakkere songs dusdanig geraffineerd in de set verweven dat ze minder opvallen dan op de plaat.

Kortom: Erg goed doch niet groots (daarvoor lijkt de vorm zo af en toe toch wat boven de inhoud te prefeleren) maar wel met de capaciteiten in huis om dat te gaan worden. Ik ben dan ook nu al heel benieuwd naar een tweede cd en volgende live ontmoeting, die er zeker zal gaan komen. Over enkele maanden op Pinkpop wellicht?

Meer over Customs in Sittard lees je bij Blog Party.