Alice Cooper (Rodahal, Kerkrade 8-12-09)

Toen Vincent Furnier nog gewoon zanger was van de band Alice Cooper bevoer hij op geheel eigen wijze de golven van de glamrock. Zowel zanger als band bereikten hun artistieke én commerciële hoogtepunt in de eerste helft van de jaren ’70, toen Bob Ezrin nog een dikke vinger in de pap had, met een combinatie van glam, hardrock, pop en vaudeville voorzien van een theatrale omlijsting die destijds voor schokkend doorging.

Hoe anders is het in 2009. Sinds GWAR het rocktheater ver over de top tilde, Marilyn Manson conservatief Amerika over de rooie joeg met alles dat God ooit verboden had en een beetje black-metalband een tankwagen koeienbloed achter de tourbus laat aanrijden, kijken we niet meer op van een guillotine meer of minder. En ook muzikaal staan de zaken er heel anders voor want niet lang nadat Furnier als Alice Cooper solo verder ging speelde hij meer en meer de metalen kaart waarbij zijn band gaandeweg veranderde in een metal by numbers formatie.

Ook in Kerkrade is Cooper weer omringd door een stelletje stoere spierballenrockers die het vooral van de gierende soli, Spinal Tap poses en beukende drums moeten hebben maar gelukkig ook heel acceptabel overweg kunnen met het oude materiaal dat tijdens deze Theater Of Death tour voorbijkomt. En dat treft, want maar liefst 21 van de 27 nummers tellende setlist dateren uit de periode 1971 – 1976 en ondanks dat het muzikaal nogal afwijkt van de originelen, sta ik soms met kippenvel op mijn armen te genieten. Schotel me ‘Welcome To My Nightmare’, ‘Is It My Body’, ‘Ballad Of Dwight Fry’, ‘Only Women Bleed’ of ‘Billion Dollar Babies’ voor en mijn avond kan niet meer stuk. Zelfs niet als het muzikaal gezien een wat minder spannende uitvoering betreft. Schijnt iets te maken hebben met jeugdsentiment.

Ook Cooperclassics als ‘Eighteen’, ‘Go To Hell’, ‘No More Mr Nice Guy’, ‘School’s Out’ en ‘Under My Wheels’ hebben nog niets van hun kracht verloren en verdringen de missers uit de jaren 0 (‘Vengeance Is Mine’, ‘Wicked Young Man’ en ‘Dirty Diamonds’ zijn werkelijk tenenkrommend) naar de achtergrond en het feest der herkenning is helemaal compleet als Cooper, waar ondanks zijn 61 lentes nog steeds geen enkele sleet op valt te ontdekken, er ook qua performance een greatest -euh- death show van maakt. Koud op gang gekomen ligt hij al onder de guillotine, even later gevolgd door een gifspuit waarna nog de strop en een heuse ijzeren maagd volgen. Maar uiteraard niet voordat mijnheer zelf twee verpleegsters heeft gewurgd, een baby onthoofdde en een roadie aan zijn microfoonstandaard spieste.

Ondanks alles is de reactie uit de zaal erg mager. Komt het door het matige geluid en de sfeerloze kale uitstraling van de vers verbouwde Rodahal of omdat een groot deel van de aanwezigen vooral uit nieuwsgierigheid en voor de show op die gekke yank lijkt afgekomen? Gelukkig voor hen komt de eighties hit ‘Poison’ nog voorbij en gaat het dak er toch nog vijf minuten helemaal vanaf terwijl ik me realiseer dat de Alice Cooper van de meeste bezoekers niet de mijne is. Waar ik tevergeefs sta te wachten op ‘Halo Of Flies’ lijkt menigeen vooral teleurgesteld in het uitblijven van ‘Hey Stoopid’ maar desondanks heb ik toch het idee dat zowel de oude als de nieuwe garde tevreden huiswaarts keert. Want, hoe je er ook over denkt, de op en top professional Alice Cooper staat veertig jaar na zijn debuut nog steeds garant voor rock & roll spektakel van de bovenste plank en weet alleen al op routine een volle zaal te boeien.

Slotconclusie? Een 8 voor Alice en de setlist, een 6 voor band en zaal en aldus een 7 als gemiddelde score. Niet groots of overdonderend maar gewoon goed en gedegen.

Setlist: School’s Out (part) / Department of Youth / Eighteen / Wicked Young Man / Ballad of Dwight Fry / Go To Hell / Guilty / Welcome To My Nightmare / Cold Ethyl / Poison / The Awakening / From The Inside / Nurse Rozetta / Is It My Body / Be My Lover / Only Women Bleed / I Never Cry / The Black Widow / Vengeance Is Mine / Devil’s Food / Dirty Diamonds / Billion Dollar Babies / Killer / I Love The Dead / No More Mr. Nice Guy / Under My Wheels / School’s Out (full version)

2 thoughts on “Alice Cooper (Rodahal, Kerkrade 8-12-09)

  1. Inderdaad!
    Het publiek was erg lauw, en het geluid pas na een half uurtje in orde. “Halo of Flies” speelt Alice nimmer. Dat was (geloof ik) enkel in Nederland een grote hit.
    Neen, “Under my Wheels”, “Only Women Bleed”…. die waren top, ondanks dat Alice zelf de noten niet meer raakt als in the old days. Hij verbloemt het met passie en uitstraling, en dat is nog maar weinigen gegeven.
    Alice was gewoon top, evenals de geïnspireerde band. Nu nog een passend publiek zoeken….

  2. @Edwin. Halo Of Flies is inderdaad alleen in Nederland bekend. Juist daarom had ik gehoopt dat hij hij het zou spelen, net als in 1997 in Weert, speciaal voor ons.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s