Gail

Ineens is ze er niet meer. Die oude studievriendin met wie ik vele jaren onafscheidelijk was. Samen stappen tot ‘s ochtends vroeg. Samen slapen op een verlaten station in afwachting van de eerste trein richting Limburg. Samen verkeersborden jatten omdat die zo mooi stonden in haar slaapkamer. Urenlange praatsessies onder het genot van een fles Jack Daniel’s. Eindeloze briefwisselingen.

En muziek. Veel muziek. Zeer veel muziek. Luide muziek. Zeer luide muziek.

Haar overlijdensbericht voert me in gedachten terug naar mijn zwaarmetalen jaren. Daar waar de eighties overgingen in de nineties. Toen er nog minimaal eens per maand een oorverdovend concert in de agenda stond. Biohazard, Megadeth, Obituary, Entombed… Van die dingen. Toen alles nog koek en ei was en Sepultura gewoon om de hoek in Brunssum optrad. Lang voor de ruzies, de verwijten, de verontwaardiging, de vele vragen…

Totdat onze wegen elkaar een tijdje terug kruisten op MySpace. Niet veel later keken we elkaar voor het eerst in zestien jaar weer in de ogen. De tijd heelde vele wonden maar sloeg nog meer nieuwe. Ze was ziek. Ernstig ziek. Voor de tweede keer al. Maar deze keer had ze besloten om zich niet meer te laten behandelen. Het hoefde allemaal niet meer voor haar. Teleurgesteld in het leven. Lichamelijk gesloopt door twee vreselijke ziektes. Geestelijk geveld door een overdaad aan sociale betrokkenheid die blijkbaar niet gedijt in een wrede onrechtvaardige wereld. Moe.

“Ik heb het hier wel gezien” vertelde ze toen ik de laatste keer naast haar bed zat. Gewoon om ouderwets te ouwehoeren over van alles en nog wat maar vooral over muziek. De gezamenlijke passie die ons ooit bij elkaar bracht. Twee gelijkgestemde zielen op de Katholieke Lerarenopleiding die ooit een reisgenoot zochten voor een concert van Slayer. Geen zielig gedoe verder. Grinniken om vroeger. Ze was alweer een paar jaar helemaal into grime. Een scene die op een of andere manier goed bij haar leek te passen.

Vanochtend stond ze in de krant. Overleden op 40 jarige leeftijd. Veel te jong. Het afscheid heeft al plaatsgevonden in kleine kring. In stilte. Stilte. Een woord dat ik nooit eerder met haar associeerde. In geen enkel opzicht.

Ik wil geen stilte. Ik wil haar herdenken met een bak herrie. Zo’n bak beton waarbij ik haar voor me zie met een halve liter bier in de hand en een grijns van oor tot oor op haar gezicht. Zo’n portie lawaai waar haar luide en unieke schaterlach ooit moeiteloos doorheen wist te breken.

Ineens is ze er niet meer. Weg. Dood. Godverdomme!

Gail, deze is voor jou.

12 thoughts on “Gail

  1. Mooi stukje Marco – doet me denken aan een oude (kunstacademie) studievriend van mezelf waar ik vergelijkbare herinneringen aan heb. Toch maar weer eens opzoeken.
    Heel veel sterkte.

  2. Ah Marco,

    Wat een mooie, rakende woorden. Zit hier nu met tranen in mijn ogen. Voor iemand die weer veel te vroeg heeft moeten vertrekken.. Heel veel strekte met dit verlies.

    Liefs Lisa

  3. Ik weet in de verste verte niet over wie het stuk gaat maar ontroeren doet het…
    Wat moeilijk onder woorden valt te brengen doe jij hier overtuigend mooi.
    Veel sterkte!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s