Gong / Steve Hillage Band (Melkweg, Amsterdam 13-11-2009)

En ineens staan we weer met beide voeten op de aarde. Na een drie uur durend verblijf op de planeet Gong, voor één keer middelpunt van de Melkweg. Een trip die vooraf veel vraagtekens opriep. Waartoe zou het stokoude en kleurrijke gezelschap tegenwoordig nog in staat zijn? Maakten we ons op voor een nostalgische op jeugdsentiment en herinneringsverfraaiing gebaseerde Goud Van Oud-happening? Zou het gebeuren vooral op de lachspieren werken of zou de band muzikaal nog het gewenste niveau halen? Zou Gong ons anno 2009 nog kunnen verrassen? We hadden werkelijk geen idee. De eerste reactie na afloop: “wow, dat had ik niet verwacht!”

Na een door files en wegwerkzaamheden geteisterde trip over de A2 worden we in een redelijk gevulde Melkweg verwelkomd door niemand minder dan Steve Hillage en Miquette Giraudy zelve. Bij de ambient- en technoliefhebbers beter bekend als System 7 maar op vrijdag de dertiende als onderdeel van de Steve Hillage Band die ons trakteert op een handvol Engelse spacerock-klassiekers. Waaronder een tweetal nummers van het door mij hooglijk gewaardeerde ‘Fish Rising’, één van mijn all time favourites. Kippenvel alom. Al is het bijzonder jammer dat ‘s mans vocale kwaliteiten tegenwoordig ver achterblijven bij zijn betoverende gitaarspel.

Het is echter niet Hillage waarvoor we de doorgaans zo verfoeide hoofdstad opzochten maar die andere band waarmee hij en zijn echtgenote ooit furore maakte. De band van de inmiddels 71 jarige Daevid Allen, oprichter van Soft Machine, vrijdenker, levenskunstenaar en muzikant met een grenzeloze fantasie en een ongeëvenaard uithoudingsvermogen. Gong is de naam en naast Allen, Hillage en Giraudy staat er middels Gilli Smyth, 76 (!!!) lentes jong, nog zo’n oudgediende op de planken. Theo Travis en Chris Taylor ogen ietwat kwieker maar verblijven toch ook alweer 10 jaar op Planet Gong en zorgen samen met nieuwkomer en bassist Dave Sturt voor zoveel drive dat de band 42 jaar na haar oprichting nog steeds van het podium knalt als zou ze bestaan uit een stelletje gretige jonge honden.

Smyth en Allen stelen de show met hun excentrieke performance. De eerste oogt als een verdwaasd oud dametje maar krijst, piept en miauwt nog als een loopse poes. Laatstgenoemde springt, wanneer mogelijk, bezeten over het podium, dolt met het publiek, hijst zich in waanzinnige kostuums, weet hoe hij zijn gitaar vet moet laten scheuren doch verliest nimmer zijn typische hoffelijkheid.

Gong citeert gretig uit haar rijke discografie waarbij vooral de beginjaren (‘Zero the Hero and the Witch’s Spell’, ‘Outer Temple/Inner Temple’, ‘I Never Glid Before’, ‘Oily Way’, ‘You Never Blow Yr Trip Forever’ en het meest recente album voorbijkomen. Prog, jazz, spacerock, Canterbury en ambient versmelten tot een unieke sound die nu eens niet alleen ten overstaan van een voor het genre zo gebruikelijke groep voettappende en hoofdknikkende grijsaards en muzieknerds wordt uitgevoerd maar eveneens een uitzinnige, dansende, springende en vrolijke verzameling neohippies, swingbeesten, blommenkinders, überverbaasde muziekfreaks, een enkele “pothead pixie” en (althans volgens mevrouw Smyth) heel wat heksen weet te plezieren. Of zoals Frank Zappa het ooit fraai verwoordde: “Weirdo’s and freaks beyond all imagination.”

Kortom, het is uitzinnig in de zaal, het is feest op het podium en onderwijl wordt er gemusiceerd op hogeschoolniveau. Want hoe freaky en proggy Gong bij tijd en wijle ook klinkt, het swingt, de groove is aanstekelijk, het knalt en er wordt geen noot gemist.

Valt er dan helemaal niets te zeuren? Nee er valt helemaal niets te zeuren. Een band in topvorm, perfect zaalgeluid, louter blije gezichten en geestverruimende visuals als slagroom op de cake.

En nu maar hopen dat Allen en Smyth nog overeind blijven tot een volgende tour. I’ll be there!

Twitpics hier, hier en hier.

4 thoughts on “Gong / Steve Hillage Band (Melkweg, Amsterdam 13-11-2009)

  1. Inderdaad wat een feest. En leg maar eens uit waar je geweest bent. “Gong ? Nog nooit van gehoord..wat is dat voor een bandje ?”. “Euh…tsja..”

  2. Juist ja. Deze thuisblijver heeft in ieder geval iets gemist. Mooie recensie van een groep uit de door mij zo gewaardeerde Canterbury-scene (wat volgens the late Hugh Hopper niet eens ècht heeft bestaan, ach ja, ‘what’s in a word’). Misschien toch maar eens beter in de gaten houden als de heren van Gong ooit weer eens hier naar toe komen, dan zijn ze pas een jaar of tachtig of zo…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s