Crystal (Pressure Puzzle 120)


Ter ondersteuning van de prachtsingle ‘Crystal’ bedacht New Order een video waarin de song werd uitgevoerd door een fictieve jonge band, genaamd The Killers. Althans, als we de opdruk op de basdrum mogen geloven. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan hing ene Brandon Flowers voor de TV en raakte dusdanig onder de indruk dat hij zich er een jaar later, na de formatie van een eigen bandje, nog door liet inspireren.

De te herkennen songs uit Pressure Puzzle 119 waren dus ‘Crystal’ van New Order en ‘Smile Like You Mean It’ van The Killers. Uitslag, tussenstand en meer uitleg vind je hier. De antwoorden van onderstaande quiz mail je naar dit adres.

Weke songs hoor je, wie voerden ze uit en waarom staan ze hier zo gebroederlijk naast elkaar?

                 

Gail

Ineens is ze er niet meer. Die oude studievriendin met wie ik vele jaren onafscheidelijk was. Samen stappen tot ‘s ochtends vroeg. Samen slapen op een verlaten station in afwachting van de eerste trein richting Limburg. Samen verkeersborden jatten omdat die zo mooi stonden in haar slaapkamer. Urenlange praatsessies onder het genot van een fles Jack Daniel’s. Eindeloze briefwisselingen.

En muziek. Veel muziek. Zeer veel muziek. Luide muziek. Zeer luide muziek.

Haar overlijdensbericht voert me in gedachten terug naar mijn zwaarmetalen jaren. Daar waar de eighties overgingen in de nineties. Toen er nog minimaal eens per maand een oorverdovend concert in de agenda stond. Biohazard, Megadeth, Obituary, Entombed… Van die dingen. Toen alles nog koek en ei was en Sepultura gewoon om de hoek in Brunssum optrad. Lang voor de ruzies, de verwijten, de verontwaardiging, de vele vragen…

Totdat onze wegen elkaar een tijdje terug kruisten op MySpace. Niet veel later keken we elkaar voor het eerst in zestien jaar weer in de ogen. De tijd heelde vele wonden maar sloeg nog meer nieuwe. Ze was ziek. Ernstig ziek. Voor de tweede keer al. Maar deze keer had ze besloten om zich niet meer te laten behandelen. Het hoefde allemaal niet meer voor haar. Teleurgesteld in het leven. Lichamelijk gesloopt door twee vreselijke ziektes. Geestelijk geveld door een overdaad aan sociale betrokkenheid die blijkbaar niet gedijt in een wrede onrechtvaardige wereld. Moe.

“Ik heb het hier wel gezien” vertelde ze toen ik de laatste keer naast haar bed zat. Gewoon om ouderwets te ouwehoeren over van alles en nog wat maar vooral over muziek. De gezamenlijke passie die ons ooit bij elkaar bracht. Twee gelijkgestemde zielen op de Katholieke Lerarenopleiding die ooit een reisgenoot zochten voor een concert van Slayer. Geen zielig gedoe verder. Grinniken om vroeger. Ze was alweer een paar jaar helemaal into grime. Een scene die op een of andere manier goed bij haar leek te passen.

Vanochtend stond ze in de krant. Overleden op 40 jarige leeftijd. Veel te jong. Het afscheid heeft al plaatsgevonden in kleine kring. In stilte. Stilte. Een woord dat ik nooit eerder met haar associeerde. In geen enkel opzicht.

Ik wil geen stilte. Ik wil haar herdenken met een bak herrie. Zo’n bak beton waarbij ik haar voor me zie met een halve liter bier in de hand en een grijns van oor tot oor op haar gezicht. Zo’n portie lawaai waar haar luide en unieke schaterlach ooit moeiteloos doorheen wist te breken.

Ineens is ze er niet meer. Weg. Dood. Godverdomme!

Gail, deze is voor jou.

De jaren nul

OOR publiceerde deze week de Top 100 van de jaren 0 en via ASP bereikte me het verzoek om mijn eigen tien decenniumfavorieten op een rijtje te zetten. Leuk. Maar enig graaf- en spitwerk resulteerde in aantal genomineerden waar ik heel moeilijk uit kan kiezen. In OOR triomfeerde The Strokes met hun onovertroffen debuut, één van de weinige platen die ook in mijn selectie staat. Verder is het er, zoals verwacht, weer één grote Radiohead-show. Gaap. De knuffelcd van de knuffelband van de *kuch* serieuze muziekjournalist, waarbij ik me niet kan voorstellen dat er mensen zijn die voor hun lol ‘Kid A’ nog wel eens uit de kast halen. De ‘Trout Mask Replica’ van de jaren 0. Bij ontelbaren als statussymbool in de kast onder een heel dikke laag stof. Anyway, onderstaand een rits platen die ik nog vaak en met héél veel plezier draai. Sommigen zelfs met meer plezier dan ten tijde van de release. Dwars tegen de muziekpolitie in (Arcade wie?): Head Music’s jaren 0 longlist. Wordt vervolgd…

Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, Is What I Am Not / Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare / At The Drive-In – Relationship In Command / Babyshambles – Down In Albion / The Bees – Free The Bees / Black Mountain – In The Future / Bloc Party – Silent Alarm / Blur – Think Tank / Chrome Hoof – Pre-Emptive False Rapture  / The Cooper Temple Clause – See This Through And Leave / The Coral – The Coral / The Coral – Magic And Medicine / The Coral – Roots & Echoes / Graham Coxon – Happiness In Magazines / Death In Vegas – Scorpio Rising / Daft Punk – Alive 2007 / The Datsuns – The Datsuns / Editors – The Back Room / Fish – 13th Star / Foals – Antidotes / Franz Ferdinand – Franz Ferdinand / Franz Ferdinand – Tonight: Franz Ferdinand / The Good The Bad & The Queen – The Good The Bad & The Queen / Hadouken! – Music For An Accelerated Culture / Hard-Fi – Stars Of CCTV / The Horrors – Strange House / The Horrors – Primary Colours / Interpol – Turn On The Bright Lights / Interpol – Antics / Kaiser Chiefs – Employment / Kasabian – Kasabian / Kasabian – The West Ryder Pauper Lunatic Asylum / Kings Of Leon – Youth And Young Manhood / Kings Of Leon – Aha Shake Heartbreak / Klaxons – Myths Of The Near Future / Kraftwerk – Minimum Maximum / The Kooks – In In/Inside Out / The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement / LCD-Soundsystem – LCD Soundsystem  / LCD-Soundsystem – Sound Of Silver / The Libertines – Up The Bracket / The Libertines – The Libertines / The Magic Numbers – The Magic Numbers / The Mars Volta – Deloused in the Comatorium / The Mars Volta – Frances The Mute / The Mars Volta – The Bedlam in Goliath / Maxïmo Park – A Certain Trigger / MGMT – Oracular Spectacular  / The Music – The Music / Morrissey – You Are The Quarry / Morrissey – Years of Refusal / Oasis – Don’t Believe The Truth / Oasis – Dig Out Your Soul / Pink Floyd – Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980–81 / Placebo – Black Market Music / Porcupine Tree – Fear Of A Blank Planet / Pure Reason Revolution – The Dark Third / Queens Of The Stone Age – Songs For The Deaf / Radio 4 – Gotham / Rammstein – Mutter / Razorlight – Up All Night / The Rapture – Echoes / The Rapture – Pieces Of The People We Love / The Strokes – Is This It / The Sunshine Underground – Raise The Alarm / These New Puritans – Beat Pyramid / The Thrills – So Much For The City / Tool – Lateralus / Tool – 10.000 Days / Vampire Weekend – Vampire Weekend / The Veils – The Runaway Found / The View – Hats Off To The Buskers / The Vines – Highly Evolved / The Von Bondies – Pawn Shoppe Heart / The White Stripes – White Blood Cells / The White Stripes – Elephant / The White Stripes – Icky Thump / The Zutons – Who Killed The Zutons? …

Update: The Strokes winnen ook bij NME. Die lijst bevalt me trouwens heel wat beter dan die van OOR.

De man met de zeis (Pressure Puzzle 119)

In de puzzle van vorige week hoorde je ‘White Christmas’ van Bing Crosby en ‘Get It On (Bang A Gong)’ van T. Rex. Zowel Crosby als Rex frontman Marc Bolan overleden in het najaar van 1977 kort nadat ze een TV-duet aangingen met David Bowie. Bolan overleed negen dagen na een gitaarduel in zijn eigen TV show ‘Marc’. Crosby overleed niet lang na de opname van zijn eigen Kerstspecial, waarin het gelegenheidsduo ‘Little Drummer Boy’ vertolkte.

Kortom, ik was op zoek naar de man met de zeis en zijn naam is dus David Bowie.Ondanks dat het deze keer inzendingen regende, werd de connectie niet geraden. Daarom snel door naar ronde 119, waarin we wat minder ver door de tijd reizen. Songs, uitvoerenden, missing link. Antwoorden hierrr. De volledige uitslag en de tussenstand vind je zoals altijd bij Apply Some Pressure. Succes!   

 

           

Gong / Steve Hillage Band (Melkweg, Amsterdam 13-11-2009)

En ineens staan we weer met beide voeten op de aarde. Na een drie uur durend verblijf op de planeet Gong, voor één keer middelpunt van de Melkweg. Een trip die vooraf veel vraagtekens opriep. Waartoe zou het stokoude en kleurrijke gezelschap tegenwoordig nog in staat zijn? Maakten we ons op voor een nostalgische op jeugdsentiment en herinneringsverfraaiing gebaseerde Goud Van Oud-happening? Zou het gebeuren vooral op de lachspieren werken of zou de band muzikaal nog het gewenste niveau halen? Zou Gong ons anno 2009 nog kunnen verrassen? We hadden werkelijk geen idee. De eerste reactie na afloop: “wow, dat had ik niet verwacht!”

Na een door files en wegwerkzaamheden geteisterde trip over de A2 worden we in een redelijk gevulde Melkweg verwelkomd door niemand minder dan Steve Hillage en Miquette Giraudy zelve. Bij de ambient- en technoliefhebbers beter bekend als System 7 maar op vrijdag de dertiende als onderdeel van de Steve Hillage Band die ons trakteert op een handvol Engelse spacerock-klassiekers. Waaronder een tweetal nummers van het door mij hooglijk gewaardeerde ‘Fish Rising’, één van mijn all time favourites. Kippenvel alom. Al is het bijzonder jammer dat ‘s mans vocale kwaliteiten tegenwoordig ver achterblijven bij zijn betoverende gitaarspel.

Het is echter niet Hillage waarvoor we de doorgaans zo verfoeide hoofdstad opzochten maar die andere band waarmee hij en zijn echtgenote ooit furore maakte. De band van de inmiddels 71 jarige Daevid Allen, oprichter van Soft Machine, vrijdenker, levenskunstenaar en muzikant met een grenzeloze fantasie en een ongeëvenaard uithoudingsvermogen. Gong is de naam en naast Allen, Hillage en Giraudy staat er middels Gilli Smyth, 76 (!!!) lentes jong, nog zo’n oudgediende op de planken. Theo Travis en Chris Taylor ogen ietwat kwieker maar verblijven toch ook alweer 10 jaar op Planet Gong en zorgen samen met nieuwkomer en bassist Dave Sturt voor zoveel drive dat de band 42 jaar na haar oprichting nog steeds van het podium knalt als zou ze bestaan uit een stelletje gretige jonge honden.

Smyth en Allen stelen de show met hun excentrieke performance. De eerste oogt als een verdwaasd oud dametje maar krijst, piept en miauwt nog als een loopse poes. Laatstgenoemde springt, wanneer mogelijk, bezeten over het podium, dolt met het publiek, hijst zich in waanzinnige kostuums, weet hoe hij zijn gitaar vet moet laten scheuren doch verliest nimmer zijn typische hoffelijkheid.

Gong citeert gretig uit haar rijke discografie waarbij vooral de beginjaren (‘Zero the Hero and the Witch’s Spell’, ‘Outer Temple/Inner Temple’, ‘I Never Glid Before’, ‘Oily Way’, ‘You Never Blow Yr Trip Forever’ en het meest recente album voorbijkomen. Prog, jazz, spacerock, Canterbury en ambient versmelten tot een unieke sound die nu eens niet alleen ten overstaan van een voor het genre zo gebruikelijke groep voettappende en hoofdknikkende grijsaards en muzieknerds wordt uitgevoerd maar eveneens een uitzinnige, dansende, springende en vrolijke verzameling neohippies, swingbeesten, blommenkinders, überverbaasde muziekfreaks, een enkele “pothead pixie” en (althans volgens mevrouw Smyth) heel wat heksen weet te plezieren. Of zoals Frank Zappa het ooit fraai verwoordde: “Weirdo’s and freaks beyond all imagination.”

Kortom, het is uitzinnig in de zaal, het is feest op het podium en onderwijl wordt er gemusiceerd op hogeschoolniveau. Want hoe freaky en proggy Gong bij tijd en wijle ook klinkt, het swingt, de groove is aanstekelijk, het knalt en er wordt geen noot gemist.

Valt er dan helemaal niets te zeuren? Nee er valt helemaal niets te zeuren. Een band in topvorm, perfect zaalgeluid, louter blije gezichten en geestverruimende visuals als slagroom op de cake.

En nu maar hopen dat Allen en Smyth nog overeind blijven tot een volgende tour. I’ll be there!

Twitpics hier, hier en hier.

Helter Skelter (Pressure Puzzle 118)

"Now is the time for Helter Skelter." Het waren deze woorden van Charles Manson die op 8 augustus 1969 de aanzet gaven tot de bloederige moordpartij in huize Roman Polanski. Manson had zo zijn eigen interpretatie van de Beatles-tekst en meende er een in de bijbelse Openbaring aangekondigde revolutie in te herkennen. Een dag later werd actrice Sharon Tate samen met vier anderen door Mansons volgelingen afgeslacht. De moordenaars schreven in Tate’s bloed het woord "Pig" op de voordeur, "Rise" en "Death to pigs" op de woonkamermuur en "Healter Skelter" op de koelkast. De chauffeur van de bende stond al die tijd buiten en zou later als kroongetuige fungeren in de Manson trial. Haar naam: Linda Kasabian. Destijds de enige Manson-adept met een geldig rijbewijs en tegenwoordig vooral bekend vanwege de gelijknamige Engelse band. Enfin, het hele verhaal vanuit Beatles-perspectief staat hier.

De oplossing van de vorige Pressure Puzzle was dus Charles Manson, omdat ‘Helter Skelter’ en Kasabian’s ‘Club Foot’ gebroederlijk naast elkaar stonden. De winnaars en meer info vind je uiteraard weer bij de vrienden van ASP.Genoeg gegriezeld, tijd voor opgave 118. Ook luguber maar net even anders. Wie en wat hoor je, welke persoon is de missing link en waarom? De antwoorden kunnen als altijd naar dit adres.   

   

           

Clan Of Xymox (De Nieuwe Nor, Heerlen 6-11-2009)

Daar stond ik dan in De Nieuwe Nor, tussen zo’n 250 oudere jongeren en enkele verdwaalde gothicmeiskes die vol verwachting uitzagen naar Clan Of Xymox. Zelf kwam ik in mijn geheugen gravend niet verder dan de old skool floorfiller ‘A Day’. Uit 1985 alweer. Uit de tijd dat ik met hele andere zaken bezig was, zoals het laten groeien van mijn haar, het kapotscheuren van mijn jeans, het zo luid mogelijk afspelen van Slayer en Metallica en het de neus ophalen voor alles dat naar New Wave riekte.

Inmiddels is de horizon dermate verbreed dat er op mijn platenkast geen peil meer is te trekken. Clan Of Xymox staat daar echter niet in. De ooit in Nijmegen opgerichte band speelde vrijdagavond in De Nieuwe Nor, ondergetekende won een vrijkaartje en besloot zich te laten verrassen. De avond kon toch al niet meer stuk wegens de aanwezigheid van mijn favoriete DJ en “als we het niets vinden duiken we toch lekker het café in.” Iets waar mijn partner in crime het volledig mee eens was.

Hoe anders zou het lopen. Na een nietszeggend voorprogramma en twee sets van DJ Kitty betraden de vier dames en heren van Clan Of Xymox het podium om ons na een lange set, inclusief een stuk of zeven toegiften, vol verbazing en overdonderd achter te laten. De Clan mocht ons dan nagenoeg onbekend zijn, The Cure, New Order en Sisters Of Mercy zijn dat zeker niet, en laten dat nu net de drie bands zijn die door Ronnie Morings en co leken te zijn omgesmeed tot een stevige dansbare en uiterst vet klinkende portie electro-gothic-industrial-dark-dance-wave om U tegen te zeggen. Inclusief het reeds genoemde ‘A Day’, het getuige de reacties net zo legendarische ‘Michelle’, een bloedstollende versie van David Bowie’s ‘Heroes’ en het nodige werk van het onlangs verschenen ‘In Love We Trust’ dat  moeiteloos in de set werd ingepast en door mij nooit zou zijn herkend als recent indien het niet als dusdanig was aangekondigd.

En zo resulteerde een in de schoot geworpen avondje zonder verwachtingen in één van de live-hoogtepunten van 2009, heeft Clan Of Xymox er sinds gisteravond minimaal twee liefhebbers bij en is mijn to buy lijst een paar cd’s langer. Gelukkig hebben we de foto’s nog.