Fab Ten

Uiteraard was het 09-09-09 toen ik van Peter het bericht kreeg dat de ASP Crewlijst van deze maand in het teken van The Beatles zou staan. En of we maar even een Top 10 wilden samenstellen uit de overdaad aan tijdloze songs. Kan ik daar uit kiezen? Nee daar kan ik niet uit kiezen. Maar omdat het moet heb ik toch geprobeerd om de tien allerallerbeste nummers te selecteren om die vervolgens ook nog eens naar een ranglijst te vertalen. Het resultaat staat hieronder. De overige Crewlijstjes vind je hier. En dan is het nu weer voor even gedaan met The Fab Four want zelfs bij de grootste originals geldt dat overdaad schaadt.

1. A Day In The Life
2. Helter Skelter
3. Tomorrow Never Knows
4. I Am The Walrus
5. Norwegian Wood (This Bird Has Flown)
6. Strawberry Fields Forever
7. I Want You (She’s So Heavy)
8. While My Guitar Gently Weeps
9. Across The Universe
10. Eleanor Rigby

Pressure Puzzle

Het is alweer 12 weken geleden dat ik bij Apply Some Pressure ben begonnen met een wekelijkse muziekquiz. Het is de bedoeling dat de muziekliefhebbende lezer twee geluidsfragmenten raadt, alsmede de verbindende factor. Een klassieker, I know, maar waarom het wiel opnieuw uitvinden?

Omdat dit weblog door diverse andere activiteiten wat lijkt dood te bloeden én omdat de quiz op haar eigen site qua inzenders wat eentonig dreigt te worden heb ik besloten de opgaven ook hier te posten.

Schroom je niet en speel lekker mee op ASP. En laat je vooral niet afschrikken door de vele namen en punten in het tussenklassement. Mijn voorganger en huidige nummer twee in de stand bungelde twaalf weken geleden nog aan de staart van de ranglijst.De fragmenten staan hieronder. Welke dames hoor je, hoe heten hun songs en wie brengt de twee bij elkaar?

Reglement en stand vind je hier en de antwoorden kun je er kwijt in de comments. Succes!

         

Ouwe taaie hippie hippie jee!

Het was een wazige medestudent die me een jaar of twintig geleden vroeg of ik Gong kende. Dat was dus niet het geval, terwijl het echt iets voor mij zou moeten zijn want: spacerock, freaky, jazzy en muzikaal hoogstaand… "En ze zingen over vliegende theepotten en zo." Probeer dan maar eens niet richting platenzaak te rennen.

Maar mijn studiegenoot had gelijk. Sinds die tijd staat Gong’s ‘Flying Teapot’ namelijk hoog op mijn favorietenlijst en inmiddels weet ik dat in bovenstaand rijtje kwalificaties tussen freaky en jazzy ook horny en groovy had moeten staan. Maar wie had er anders verwacht van een stelletje, in een anarchistische commune levende, hippies onder aanvoering van Soft Machine oprichter Daevid Allen.

Gong kende door de jaren heen  zoveel bezettingswijzigingen en parallelle incarnaties (Para Gong, Pierre Moerlen’s Gong, Planet Gong, Mother Gong, New York Gong, Gong Maison, om er maar eens een paar te noemen) dat zelfs de grootste fan onderweg het spoor moet zijn kwijtgeraakt. Edoch, de band bestaat nog steeds, heeft een vers album uit, stond onlangs op Glastonbury en Dour, doet dit najaar een tour door Europa en staat in dat kader op 13 november a.s. in De Melkweg. En ik ga ze daar na twintig jaar vliegende theepotten eindelijk in het echt zien. Inclusief de inmiddels 71 jarige Allen, de 66 jarige Gilli Smyth en, speciaal voor de gelegenheid, oudgedienden als Steve Hillage, Miquette Giraudy en Mike Howlett. En uiteraard een zaal vol grijze Pot Head Pixies.

U raad het al, ik heb er zin an!

Moke raus!

"Bestudeerde houding, van te voren afspreken welke kleding je draagt en de kleur drumstel bij je overhemd kiezen. Moke, de enige band die muziek maakt die goed past bij hun schoenen." (Nico Dijkshoorn)

In het kader van de ASP crewlijst ligt er hier een verzoek voor een top tien van meest overschatte artiesten. Iedereen die me een beetje kent en weet hoe ik muzikaal in elkaar steek heeft inmiddels wel een idee wie er op de eerste plaats zal staan (waarover t.z.t. uiteraard meer) maar inmiddels blijkt er zowaar een serieuze concurrent opgestaan, en wel in onze eigen hoofdstad.

Mijn Heer wat stoor ik me steeds vaker en matelozer aan Moke. De prefab four van de lage landen voor wie muziek slechts bijzaak lijkt. Ik irriteerde me ten tijde van hun debuut al aan het oeverloze gezwam over Paul Weller en Karl Lagerfeld, dat de aandacht moest afleiden van waar het werkelijk om hoorde te gaan maar nu, een album later, gaat het nog steeds voornamelijk over hun grootste Engelse fan en de kledingsponsor met het verschil dat nu ook de naam Anton Corbijn wordt ingezet om te bewijzen hoe goed en hip de heren wel niet zijn. Hoe geweldig ze waren als support tijdens de Duitse tour van Keane, dat de internationale doorbraak nu écht voor de deur staat en dat ze eigenlijk veel beter zijn dan al die Engelse bandjes die wél succes hebben… Elk interview, elke recensie, elk persbericht, keer op keer op keer.

Ach, muzikaal is er eigenlijk weinig mis met Moke. Een handvol gedegen popsongs volgens het Echo & The Bunnymen-boekje, gespeeld door een stel kundige muzikanten met het juiste kapsel. Soms lekker op zijn tijd en niets om je als luisteraar voor te schamen. Maar dat oeverloze geouwehoer zonder ook maar één origineel en écht opzienbarend stukje muziek te hebben voortgebracht. Die misplaatste grootheidswaan die eerder al Kane en Anouk tot een parodie op zichzelf maakte. Zelfgekroonde immer zeikende supersterren in de polder, eeuwig aan de vooravond van het mondiale succes. En wat is dat toch met zoveel Nederlandse bands, dat ze denken zelf een hele grote te zijn door eenvoudigweg andere groten na te doen? En wat is dat toch met de Nederlandse muziekpers dat ze er steeds weer met een stijve plasser achteraan lopen, 3FM en OOR voorop?

Gelukkig kan het ook anders. Gisteravond zag ik Aux Raus bij DWDD. Ook Nederlands maar eigengereid, de muzikale grenzen verkennend en met beide voeten op de grond. Met een stoere kale stuiterzanger die het ene moment nederig en ontroerend verhaalt over zijn ouders en vervolgens op prime time een potje gabberpunk de Nederlandse huiskamers in blaast. Geen gelul over imago, bekende vriendjes of de grote doorbraak en wie het allemaal schuld zou zijn dat er buiten de landsgrenzen geen hond geïnteresseerd is maar gewoon volle kracht vooruit. Let the music do the talking heet dan fraai in het Engels. Een uitdrukking die, voor zover ik weet, geen directe vertaling in het Nederlands kent. Hoe zou dat nu komen?

Genoeg gezeurd, tijd voor muziek. Eens even kijken waar Anton Corbijn zich 25 jaar geleden mee bezighield. Hee, da’s toevallig.

Beatlemania!

We mogen met zijn allen wel lekker het internet volkrabbelen met stukjes over jonge bandjes en hun puike liedjes maar als vier blagen uit Liverpool diep in de vorig eeuw een andere hobby hadden gevonden en The Beatles niet hadden opgericht zou ook ons leven er naar alle waarschijnlijkheid heel anders hebben uitgezien. Opdat we dat nooit zullen vergeten en omdat de aanstaande woensdag verschijnende remasters box set en  The Beatles Rockband er een mooie aanleiding voor is, is het vanaf vandaag Beatles-week bij de BBC. Two trapt vanavond om 20.45 uur Nederlandse tijd af met de documentaires  Beatlemania en The Beatles On Record, een verslag van de 1964 US tour en de speelfilm Help! en vervolgens gaat het de rest van de week verder op Four met o.a. een speciale editie van Storyville, … Sings The Beatles en een behind the scenes versie van de US Tourfilm. Nostalgie voor de oudjes, verplichte geschiedenisles voor de jeugd. Mis het niet!