Michael Jackson

Michael Jackson is dood. Wat moet ik daar nu over kwijt? Dat dit erg is voor fans, familie en vrienden? Dat het altijd jammer is als een kleurrijk figuur het loodje legt? Dat zijn muzikale nalatenschap groot is? Dat ikzelf helemaal niets met zijn muziek had maar wel veel waardering kon opbrengen voor de wijze waarop hij zwarte muziek aan de blanke man wist te brengen? Dat hij zo gek als een deur was maar dat normale mensen doodsaai zijn? Dat ik er niet aan moet denken dat tijdens mijn doodstrijd helicopters met continu draaiende en onbeschaamd inzoomende camera’s boven het hospitaal cirkelen? Dat de hele wereld ineens massaal zijn voor vele miljoenen afgekochte zedenzaken lijkt te zijn vergeten? Dat hij al 22 jaar creatief droogstond maar dat er als icoon al lang niet meer toe deed? Dat een icoon altijd zal voortleven? Dat hij de eerste grote celebrity was die op Twitter het loodje legde? Dat ie inmiddels op een voetstuk is geplaatst waar ie bij leven nooit op had kunnen klimmen? Dat ik niet kan begrijpen waarom mensen ineens een plaat van een artiest kopen als die de pijp uit is? Dat er binnenkort wel een snel ineengeflanst verzamelceedeetje alsmede een luxe box zal verschijnen met zijn bekendste hits? Dat deze zieke kant van de muziekbizz juist de reden is dat het olijke negerknaapje van weleer kon uitgroeien tot de verknipte gebleekte freak zoals we ons hem allemaal herinneren?

Michael Jackson is dood. Hij was de man van ‘Thriller’. Hét ultieme succesalbum uit de eighties dat me gestolen kon (en kan) worden. Het blijft altijd het album van mijn vijf jaar jongere broertje die zijn eerste schreden op het muzikale pad zette terwijl ik in 1982 luisterde naar ‘Black Metal’ en ‘Ship Arriving To Late To Save A Drowning Witch’. Toch is de Jackson uit die periode altijd in mijn achterhoofd blijven hangen en kan ik de nummers van dat album stiekem nog steeds meezingen als ze op de radio voorbijkomen. Omdat ‘Thriller’ en haar vele hitsingles zo’n duidelijk stempel drukten op een tijdperk. Het tijdperk van mijn jeugd. Toen we nog jongens waren, iets waar Jackson zelf enkel van kon dromen. Jackson is nooit een jongetje geweest. Is nooit kind hunnen zijn. Hoezeer hij de schade later krampachtig en met hilarische gevolgen probeerde in te halen. Michael Jackson overleed op 25 juni 2009 maar werd al vermoord in 1964.

Triest.

Glastonbury 2009

Het is donderdag 25 juni 2009 en dat betekent dat vandaag in het pittoreske Pilton het vierdaagse Glastonbury Festival of Contemporary Performing Arts losbarst. Het grootste openlucht muziekfestival ter wereld met een line-up waar geen einde aan komt, 137.500 bezoekers, Europa’s grootste modderbad, een festivalterrein dat naar een navigatiesysteem doet snakken, 23 podia en heeeeel veel goede muziek. En waar zouden wij als thuisblijvers zijn zonder de BBC (check hun toffe Glasto site)? Radio 6 doet vier dagen lang verslag vanaf de wei en BBC Two verzorgt vanaf vrijdag dagelijks een programma met highlights. Voor de digitale kijkers (last minute hier) pakken BBC Three en Four weer groots uit met live-verslagen, specials, sfeerbeelden en hoogtepunten. Het complete uitzendschema vind je hier, meegluren met de een der festivalwebcams kan hier en de laatste nieuwtjes en heetste geruchten vind je onder anderen bij NME en The Guardian. De snelste updates krijg je uiteraard via Twitter (hashtag #glasto). De poorten zijn al open en de eerste bands gearriveerd dus zorg dat je koelkast gevuld is en je favoriete stoel in positie staat. En om alvast in de stemming te komen: Glastonbury 2008. Cheers!

Graaicultuur

Dus als ik het goed begrijp moet ik straks een heffing op mijn nieuwe iPod betalen om daar vervolgens mijn legaal gekochte cd’s en downloads mee te kunnen afspelen? Of mijnheer Head Music maar even twee keer voor hetzelfde wil dokken… Beste zeurpieten, zeikberen, salonsocialisten en armlastige talentloze prutsers (alsof ik ooit ook maar één nummer van jullie door mijn hoofdtelefoon zou willen jagen), het is of het één of het ander. Afspeelapparatuur is namelijk ook (en meestal nog veel goedkoper) in het buitenland te koop en als ik dan daadwerkelijk jullie boterham moet beleggen via mijn hardware kan ik daarna op legio plaatsen terecht voor mijn gratis muziek. In deze schatkamer bijvoorbeeld. Gratis toepasselijke downloadtip hier.

Update: En of we ook maar meteen even wat centen willen schuiven in de richting van de dagbladen die jarenlang hebben zitten slapen en de digitale boot misten omdat ze het te druk hadden met roepen dat "de lezer" altijd een stuk dode boom boven het beeldscherm zal verkiezen. En ook daar mogen wij voor opdraaien, trouwe abonnee of niet. Kan het nog gekker? Ja dat kan!

Head Music draait door

Oeps. 2009 Is alweer over de helft en ik zie dat er alhier vanaf januari slechts één album is besproken. Niet dat er verder geen prachtplaten zijn verschenen, want 2009 dreigt wat dat betreft een topjaar te worden. Nee, ik had gewoon niet zo’n zin in het neerpennen van een recensie. Geen zin om in de trein tijdens het iPodden steeds te denken hoe één en ander te verwoorden. Geen zin om ‘s avonds na het werk alweer achter het beeldscherm te kruipen. Geen zin om nog iets toe te voegen aan de overdaad aan recencies die tegenwoordig via het WWW over ons wordt uitgestrooid. Bovendien geven Playlist en Twitterfeed ook al één en ander prijs, al geef ik toe dat je daarvoor wel een heel aandachtige lezer moet zijn.
Anyway. Nu Kasabian met ‘The West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ een meesterwerk heeft afgeleverd waar ik eenvoudigweg even over móet schrijven, wil ik dan toch even van de gelegenheid gebruik maken om de schijfjes die mij in de afgelopen zes maanden het meest verblijdden nog even de revue te laten passeren.

Te beginnen met held Graham Coxon, die op ‘The Spinning Top’ niet meer rockt en punkt maar een masterclass fingerpicking presenteert. Verpakt in een aantal (soms heel) lekkere en immer sfeervolle songs voor akoestische gitaar. Denk aan Bert Jansch, Nick Drake, Davey Graham. Of voor de niet-folkfreaks: Paul McCartney’s ‘Blackbird’, Jimmy Page’s ‘Black Mountain Side’ en Roger Waters’ ‘Grantchester Meadows’. Van die dingen, met een vleugje Syd Barrett. I rest my case.

Maxïmo Park leverde naar mijn bescheiden mening met haar debuut ‘A Certain Trigger’ één van de beste albums van dit decennium af en zal daar voor altijd tegenop moeten boksen. Album nummer drie heet ‘Quicken The Heart’ en klinkt meer ingetogen dan haar voorgangers. Ondanks dat de gekte van weleer slechts sluimert kan de plaat me prima bekoren. Ze bevat minder spetterende uitschieters dan voorganger ‘Our Earthly Pleasures’ maar vormt in zijn totaliteit een fraaier geheel. Minder feest, meer songs. Maxïmo is volwassen geworden heet dat dan. Niet iedereen zal er blij mee zijn maar mijn zegen hebben ze.

Eerlijk gezegd was de nieuwe Morrissey me niet ter ore gekomen als ik afgelopen week niet ter elfder ure een kaartje voor zijn optreden in Keulen in de schoot kreeg geworpen. En gelukkig maar, want naast het uitstekende concert blijkt ook ‘Years Of Refusal’ een schot in de roos. In het verlengde van het ijzersterke comeback-album ‘You Are The Quarry’ en ‘Ringleader Of The Tormentors’ zij het deels gegoten in een rockjasje en muzikaal wat avontuurlijker. En wederom met een paar instant Mozza-klassiekers in de gelederen. ‘Years Of Refusal’ is momenteel koploper op mijn iPod en net als de happening van vorige week van jaarlijstkwaliteit.

Wat is er nog niet geschreven over The Pains Of Beïng Pure At Heart en haar titelloze debuut dat ik hier nog kan neerpennen? Sympathieke jongens en meisje met een aantal heerlijke noise-popliedjes in de beste shoegaze traditie. Niet héél erg bijzonder maar wél heel erg aangenaam en per draaibeurt smakelijker. Ook noisy maar veel minder dan voorheen: The Von Bondies op ‘Love, Hate And Then There’s You’. Minder garage, meer pop en daarom ook minder opvallend dan op de eerste twee albums. Maar omdat de nummers prima zijn en zanger/gitarist Jason Stollsteimer nu eenmaal barst van het talent nog altijd goed te pruimen. Net als ‘It’s Blitz!’ van Yeah Yeah Yeah’s. Karen O is nog steeds zo gek als een deur maar ook hier scheuren de gitaren een heel stuk minder dan gewend. O en haar mannen zijn namelijk op de dance tour en dat gaat ze heel goed af. Sterker nog, ik kan maar met moeite stil blijven zitten als ‘It’s Blitz!’ zijn rondjes draait. Iets dat bij vlagen ook geldt voor ‘Amor Vincit Omnia’ het tweede album van Pure Reason Revolution dat eveneens een behoorlijke switch van rock naar dance maakte, resulterend in een spannende progrock meets techno mix. Sterke nummers, vette sound en redelijk uniek in haar soort. En als we het toch over minder gitaargeweld hebben mag The Mars Volta niet onvermeld blijven. Ja, ook de heren Rodríguez-López en Bixler-Zavala nemen flink wat gas terug op hun vijfde studio-album ‘Octahedron’ Niet dat de gekte totaal verdwenen is. Menige wenkbrauw zal worden gefronst. Gelukkig maar. Echter, niets vermoedende visite die gillend je kamer uitrent is er niet meer bij. Het is even een paar draaibeurten wennen maar daarna blijkt ‘Octahedron’ van hetzelfde kaliber als haar voorgangers met het verschil dat je na de draaibeurt niet meer een half uur plat moet om op adem te komen.

En dan tenslotte Kasabian. ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ kan alvast de boeken in als de meest bizarre albumtitel van het jaar en het zal heel vreemd moeten lopen willen de heren ook qua inhoud niet hoog op mijn eindejaarslijst eindigen. Was Kasabian altijd een band die het vooral moest hebben van haar ijzersterke singles, op ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ bewijst ze eindelijk een volwassen albumband te zijn. Stevig geschoeid op de Beatle-, Kinks- en Stonesleest maar (mede dankzij hiphop-producer Dan “The Automator” Nakamura) nadrukkelijk geworteld in de 21ste eeuw. Om te chillen, om te springen, om te dansen. Enfin laat ik 3VOOR12 maar citeren: "Deze heren hebben na enkele jaren hun ideeën, pretenties en invloeden weten te bundelen, filteren en balanceren in 52 indrukwekkende minuten. […] Coherent, verhalend en met een rond geheel dat maar blijft boeien. Kasabian is niet meer de band die stoer doet, maar de band die stoer is."

Rest me nog af te sluiten met een eervolle vermelding voor het synthpopgezelschap Filthy Dukes dat met het prettige ‘Nonsense In The Dark’ de klok even terugdraait naar de jaren 80 en de mededeling dat ik alom bejubelde nieuwe albums van The Horrors en Mastodon helaas nog niet heb mogen beluisteren net als Metric, Gallows en Isis. Kortom: wordt vervolgd…

Morrissey (Palladium, Keulen 11-6-2009)

Ja ja, voordat anderen erover beginnen; mijnheer Head Music is inzake Morrissey en The Smiths een laatbloeier. Ten tijde van laatstgenoemde band was hij namelijk met heel andere spannende dingen bezig maar met dank aan Suede, een handvol Britse indie-bandjes en Morrissey’s ijzersterke ‘You Are The Quarry’ kwam het uiteindelijk, via een omweg, toch nog allemaal goed.
Maar niet getreurd: "Morrissey is op zijn vijftigste nog even populair als toen hij met The Smiths de Britse rock een schop onder haar luie kont verkocht," aldus De Standaard, dus er valt nog veel te genieten. Zelfs in de onhandige en veel te grote Keulse Palladium, dat met meer dan 4.000 bezoekers stijf is uitverkocht.
Voorprogramma Doll & The Kicks is dansbaar en vermakelijk en tijdens de ombouwpauze komen er Palladiumbreed fraaie oude clips van o.a. The Sparks (‘Lighten Up Morrissey’), New York Dolls, Vince Taylor en ons eigen Shocking Blue voorbij. Totdat het doek abrupt zakt en Morrissey en co aftrappen met een uiterst heavy versie van ‘This Charming Man.’ Morrissey rockt, is vocaal in topvorm en zijn band speelt uitstekend: strak en gedreven. Zelfs het zaalgeluid in de kille fabriekshal is akelig perfect.
Qua setlist ligt de nadruk vooral op ‘You Are The Quarry’ en het onlangs verschenen (en bijna net zo sterke) ‘Years Of Refusal’, maar ook de oude garde komt ruimschoots aan zijn trekken dankzij een zestal puike Smiths-songs.Toch is het zeker niet die band waar het vanavond om draait want Mozza is al lang niet meer "de ex van." Tussen de vele muzikale hoogtepunten (‘How Can Anybody Possibly Know How I Feel?’, ‘The World Is Full Of Crashing Bores’, ‘Seasick, Yet Still Docked’, ‘One Day Goodbye Will Be Farewell’) houdt van alle gespeelde Smiths-klassiekers eigenlijk alleen een betoverende versie van ‘How Soon Is Now?’ zich moeiteloos staande, terwijl het  publiek nergens zo massaal en uitbundig uit haar dak gaat als tijdens die andere twee solo-toppers; ‘Irish Blood, English Heart’ en ‘First Of The Gang To Die’.
Voorts komen er tot grote vreugde van de ‘kenners’ wat B-kantjes voorbij, mogen de liefhebbers tot twee keer toe vechten voor een met zweet doordrenkt overhemd van hun idool en lijkt het me onmogelijk dat er ook maar één persoon ontevreden huiswaarts is gekeerd.
Morrissey’s tour kwam wegens gezondheidsproblemen aarzelend op gang maar de man verkeert inmiddels weer in absolute bloedvorm. Knoop het in jullie oren, heren festivalprogrammeurs!

Setlist: This charming man / Billy Budd / Black cloud / Ask / When last I spoke to Carol / How can anybody possibly know how I feel? / How soon is now? / I’m throwing my arms around Paris / The world is full of crashing bores / Girlfriend in a coma / Why don’t you find out for yourself / Seasick, yet still docked / Some girls are bigger than others / One day goodbye will be farewell / I keep mine hidden / Irish blood, English heart / Let me kiss you / The loop / I’m ok by myself / First of the gang to die

Bovenstaande foto is van Christoph en zijn verslag lees je hier.

1967

Da’s lekker. Kiezen de jongelui van Apply Some Pressure het eigen geboortejaar als uitgangspunt voor de maandelijkse crewlijstjes. Dan val je als vroege veertiger dus ineens een behoorlijke slag op. Aan de andere kant is het ook wel weer een jackpot voor ondergetekende, alleen al vanwege de onvermijdelijke nummer 1: de single der singles met de dubbele A-kant. De rest volgt op gepaste afstand. Zelf opgelegde beperking: Eén entry per band. De overige medewerkerslijsten vind je hier. Enjoy!

1. The Beatles – Penny Lane / Strawberry Fields Forever
2. Pink Floyd – See Emily Play
3. The Doors – Light My Fire
4. Jimi Hendrix Experience – Purple Haze
5. Jefferson Airplane – White Rabbit
6. The Kinks – Waterloo Sunset
7. The Mothers Of Invention – Why Don’tcha Do Me Right?
8. The Rolling Stones – She’s A Rainbow
9. The Turtles – Happy Together
10. Procol Harum – A Whiter Shade Of Pale