Pinkplop

Zo sta je met een lekker gevoel op om je spullen voor drie dagen Pinkpop te verzamelen, twee minuten later kan dat hele flutfestival je gestolen worden als je leest op welke wijze de langverwachte vervanger voor het grote Depeche Mode wordt gepresenteerd op de festivalsite.
We hebben het dan (uiteraard) over Krezip. Neerlands alternatieve voorloper van K3, ooit persoonlijk in het zadel geholpen door ome Jan zelf, dat nooit anders heeft geklonken als een stageproject van de Fontys Rock Academie. Brave, huppelkutjesteenieweeniepubermutsenpop voor nog bravere brugklasmeiskes.
Dus fuck Placebo en haar duizenden fans met een dagkaart want nu is het feest. "De cirkel is rond. De band brak ooit door in 2000 als jongste popbandje op Pinkpop. Nu, 9 jaar later,  kan op een volwassen wijze afscheid genomen worden van de fans. Meer dan 60.000 bezoekers zullen nu alle hits van KREZIP ongegeneerd kunnen meebrullen voor het hoofdpodium  vanaf 19.15 uur op zondag 31 mei." 
Hoera! Jan Smeets en de kinderlokker van 3FM kunnen de vlag uithangen maar Pinkpop is haar status als serieus festival voor altijd kwijt. Ik voel me als muziekliefhebber met een ticket van € 144,50 en een biertje á  € 2,50 in mijn hand zwaar beledigd en stevig genaaid. Eerst de opgepompte überpresentatie van dat schreeuwende Haagse viswijf en nu dit. Volgend jaar Guus Meeuwis en de Toppers om "ongegeneerd te kunnen meebrullen voor het hoofdpodium?"
En nu maar hopen dat er zondag om 19.15 uur een zware onweersbui losbarst boven PlopsaMegaland.

The Pains Of Beïng Pure At Heart (Trix, Antwerpen 25-5-2009)

Ze waren, als we de kenners mogen geloven, dé spraak- en smaakmakers van het Texaanse SXSW festival, zweefden de afgelopen maanden nadrukkelijk door de muzikale blogosphere, leverden een puik debuutalbum af vol aanstekelijke songs en stonden gisteravond voor het eerst op het Europese vasteland in het Antwerpse Trix dat binnen een half uur was uitverkocht: de vier kids van The Pains Of Beïng Pure At Heart, voor de gelegenheid versterkt met een extra gitarist. En dat laatste was merkbaar, want waar The Pains op de plaat er nogal eens op los rammelen en best poppy klinken, werd er live een stuk steviger en strakker van leer getrokken, resulterend in en heavy mix van The Smiths en The Jesus And Mary Chain terwijl ook The Ramones, My Bloody Valentine en zelfs Velvet Underground nooit heel ver weg waren (en hoorde ik daar tijdens ‘A Teenager In Love’ niet ook een klein stukje Bowie?). Oké, front-euh-man Kip Bergman bleek vocaal niet altijd even toonvast maar er was altijd nog de lieftallige Peggy Wang om hem in het gareel te houden. De tien tracks van het titelloze debuutalbum kwamen netjes voorbij en binnen veertig minuten werd de massale aanval op de merchandise-stand ingezet. Omdat ik blijkbaar niet de enige was die als een blok viel voor de sympathieke, bescheiden en ontwapenende New Yorkers en omdat er dankzij de 5 euro entree en de sociale prijzen aan de bar (Trix: check it out!) bij eenieder nog wel wat grijpstuivers in de poeplap zaten. The Pains Of Being Pure At Heart, onthoud die naam!

Zappa Plays Zappa (De Effenaar, Eindhoven 23-5-2009)

Valt er na de shows uit 2006 en 2007 nog iets te melden over Zappa Plays Zappa, of was het gisteren in de Effenaar meer van hetzelfde? Uiteraard blijft de basis van de events gelijk; een tribute aan Frank Zappa onder de bezielde leiding van zijn oudste zoon, in de rug gesteund door een zestal uitstekende en gepassioneerde muzikanten. Maar toch zijn er verschillen. Om te beginnen doet The Dweez het tegenwoordig zonder oud-Zappatista, hetgeen op één of andere manier verfrissend werkt. De jonge nieuwe vocalist Ben Thomas heeft namelijk een strot die zijn voorgangers Ray White en Napoleon Murphy Brock moeiteloos omver blaast en voegt op de koop toe een aanstekelijke portie jeugdig enthousiasme toe. De overeenkomst met de stem van wijlen Frank zelf is soms akelig en de eigen draai die hij aan sommige songs geeft pakt prima uit.
Zappa Plays Zappa klinkt anno 2009 in zijn geheel trouwens veel meer als een (h)echte band dan tijdens de eerste tour. Destijds stonden natuurgetrouwe replica’s van de oorspronkelijke werken centraal maar tegenwoordig is er veel meer ruimte voor eigen interpretaties en improvisatie. Dat laatste soms zelfs iets teveel waardoor het contrast met de volstrekt originele en unieke inspirator des te sterker naar voren komt.
Qua setlist lag de nadruk meer op de instrumentals en de jazz noise. Niet tot ieders vreugde maar er kwam voldoende stevig aangezet meer traditioneel werk voorbij om de volgepakte zaal van voor tot achter te plezieren.
En ja, het mist de magie van het origineel. En nee, Dweezil is geen Frank. Maar Zappa Plays Zappa biedt hoe dan ook twee en en half uur hogeschoolmuziek in een hogeschooluitvoering met een bevlogenheid die je in die contreien zelden tegenkomt. Met (wat mij betreft) ‘Bamboozled By Love’ en ‘Willy The Pimp’ als absolute hoogtepunten.
Volgend jaar weer? Ik vind het best. Zappa 4 ever!

Setlist: Purple Lagoon, Imaginary Diseases, Penguin In Bondage, Wind Up Working In A Gas Station, Magic Fingers, Inca Roads, Lumpy Gravy, Peaches En Regalia, Village Of The Sun, Echidna’s Arf, Don’t You Ever Wash That Thing, Lucille, Outside Now, Bamboozled By Love, King Kong, More Trouble Every Day, Cosmic Debris, Zomby Woof, Willy The Pimp.

Nagenieten kan op YouTube. Head Music’s foto’s staan hier. Meer Zappa in de Effenaar bij Project/Object. Want nog more? Dan is de twintigste editie van de 5-daagse Zappanale misschien iets voor jou. Moo-ah!

How Soon Is Now?

In het kader van de Pinkpop-voorpret even een terugblik op het fabuleuze optreden dat Morrissey drie jaar geleden weggaf in Landgraaf. En laat The Moz vandaag zijn vijftigste verjaardag vieren. Stu Bru doet (in tegensteling tot de Nederlandse muziekstations) mee, creatieve felicitaties kun je hier kwijt en een exclusieve zilveren Commemorative Medallion tik je hier op de kop. Maar of ie er blij mee is? Head Music zegt desondanks proficiat!

Plaatjes kijken

Albumhoezen hebben altijd een aantrekkingskracht op me uitgeoefend, al lang voordat ik me zelf in de grafische wereld zou gaan begeven. Er kwamen hier al wat bizarre en bijzondere varianten voorbij en de lijstjes op internet zijn eindeloos (mijn eigen favorieten vind je hier samen met die van de ASP crew). Tussen de 100 Obscure And Remarkable CD-covers van Smashing Magazine staan echter heel wat exemplaren die ik nog niet eerder tegenkwam, alsmede veel recent materiaal. Waarmee maar weer eens wordt bewezen dat ook in dit digitale tijdperk de cover art nog lang niet dood is.

Want more? Ter lering en vermaak zette Noise Addicts onlangs de dertig Most Controversial Album Covers op een rij en die zijn lang niet zo spraakmakend dan je op basis van die titel zou vermoeden. Geen enkele hoes is zo schokkend als de reden waarom ze in de ban is gedaan. Jammer dat dit getekende broekje en deze *kuch* subtiele ingreep overmeld zijn gebleven. Bij deze dan.

Pinkpop voorpret (1)

De zomer kan beginnen. Dinsdag viel de Pinkpop-editie van Oor op de deurmat en vanochtend stond Metro in het teken van datzelfde festival waar Spits op een algemene festivalspecial trakteerde. En dat terwijl ik er zelf nog helemaal niet zo mee bezig was. Pukkelpop is nog ver weg en de line-up so far heeft nog geen juichstemming teweeggebracht. In tegenstelling tot de lijst met namen die Rock Herk presenteerde. The Teenagers, The Horrors, Hadouken! en The Rascals op één dag en dat nog gratis ook. En ons eigen Pinkpop? Ik heb te hard geroepen dat er buiten de zondag eigenlijk geen ene reet te beleven valt om daar nog overtuigend enthousiast over te zijn maar nu Pinksteren nadert krijg ik er, al bladerend door genoemde krantjes, toch wel zin in. En na het printen van mijn persoonlijke blokkenschema blijkt er ook op de eerste en laatste dag tussen het socializen door muzikaal toch nog wel wat te genieten.

Van Just Jack bijvoorbeeld, die twee jaar geleden op Pukkelpop een relaxt swingend feestje bouwde. En hoewel ik helemaal niets heb met zijn muziek schijnt Bruce Springsteen ook voor de niet-liefhebbers indrukwekkend te zijn, als ik de vele volgelingen van The Boss mag geloven. En waarom zouden The Killers niet rijkelijk citeren uit hun onovertroffen debuut? En kun je een festivaldag met Mando Diao, Franz Ferdinand, The Kooks en Snow Patrol afserveren als zijnde mager? Bovendien is het ook wel lekker om voorafgaand en na de propvolle zondag wat rustiger aan te kunnen doen, want met Kyteman, The Rifles, Madness, White Lies, Placebo, Pendulum en Depeche Mode in de planning is er die dag nauwelijks ruimte voor een plastic biertje of een kleffe hamburger.

Kortom, vanaf nu geen gezeur meer op ome Jan maar tijd voor de voorpret. Te beginnen met al die fraaie oude beelden die 3FM hier heeft verzameld. En herinnert u zich deze nog? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Dark Night Of The Soul

Danger Mouse + Sparklehorse + Flaming Lips + Gruff Rhys + Iggy Pop + Suzanne Vega + Black Francis + Vic Chesnutt + Julian Casablancas + Jason Lyttle + Nina Persson + James Mercer x David Lynch = Dark Night of the Soul. Komende zomer in de winkel maar vanaf vandaag te beluisteren via de box.net player op deze site. Het klinkt zoals verwacht: donker, vreemd, spannend en erg lekker. Ik ben dan ook heel benieuwd naar de visuals van de grootmeester zelve. Via.