The Von Bondies / Hot Panda (Gebäude 9, Keulen 29-4-2009)

Het was weer ouderwets genieten gisteravond in het oude vertrouwde Gebäude 9. Het voormalige fabriekspand in één van de meest troosteloze buurten van de metropool Keulen, oogt nog steeds alsof het elk moment in elkaar kan storten. Het interieur lijkt onveranderd sinds de laatste arbeider er de poort achter zich dichttrok en menige muur lijkt  (van enkele ramen weet ik het zeker) bij elkaar te worden gehouden door overjarige en actuele concertposters. Kortom; de ideale avond voor een avondje garagerock met The Von Bondies.

De gitarist van voorprogramma Hot Panda loopt voorafgaand aan zijn optreden vol verwondering rond en schiet de memory-card van zijn camera vol op het van vloer tot plafond van graffiti voorziene herentoilet. De drumster van de band verkoopt een verdieping lager cd’s en vinyl.Opper-Von Bondie Jason Stollsteimer verzorgt zijn eigen merchandise, keuvelt met zichtbaar genoegen met de reeds aanwezige fans en is in de tot café gebombardeerde ruimte en passant verantwoordelijk voor de muziek. Nancy Sinatra, Interpol, The Jacksons… DJ Jason blijkt van alle markten thuis. Bier is er enkel verkrijgbaar in flessen, er draait een antieke cultfilm zonder geluid op een nog antiekere TV en plaatsnemen op het gammele meubilair geschiedt op eigen risico. Als je zin hebt in een avondje vuige rock in haar meest natuurlijke biotoop is een bezoekje aan Gebäude 9 een absolute aanrader, temeer daar zalen van dit kaliber in ons eigen land al jaren geleden jammerlijk zijn verdwenen.

Maar goed. Muziek. Hot Panda komt uit Canada en doet aan, euh… "Brit pop, gypsy swing, opera solos, Robert Pollard style lo-fi jangles, glammy Roxy Music keyboards, and  melodies that will be impossible to dislodge from your temporal cortex, find their home… sometimes all in the same song!" Soms wat van de hak op de tak maar net zo vaak uiterst aanstekelijk en zelfs dansbaar. Niet altijd even sterk maar wel uitermate sympathiek, goedgeluimd en met een enthousiasme dat ervoor zorgt dat je de band wel een klein beetje in je hart móet sluiten. Na afloop deelt de trommelende cd-verkoopster nog even mee dat de band geen slaapplaats heeft en vraagt of iemand nog een stuk vloer over heeft voor het viertal. De reactie uit de zaal valt helaas wat tegen. Op twee überenthousiaste jongelingen op de eerste rij na, die niet ophouden met schreeuwen. "This must be what Bono feels like everyday," grapt zanger Chris Connelly die tijdens deze tour de tijd van zijn leven lijkt te beleven.

De ontvangst van The Von Bondies is daarna gelukkig van een ander kaliber. Het publiek heeft er van meet af aan zin in en de band schiet meteen met scherp. En dan maakt het niet uit dat de blonde gitariste van de vorige tour inmiddels is vervangen door een soortgenote en dat er diverse technische problemen zijn die voor steeds langere pauzes tussen de nummers zorgen. Versterkers worden vervangen en meters duct tape worden afgerold, maar Jason, Don en de dames laten zich niet uit het veld slaan. Sterker nog: "We’re having a great time over here." En dat is te merken. The Von Bondies staan ook anno 2009 nog steeds voor een vette mix van garage, indierock en blues, al klinkt het nieuwe materiaal een stuk poppyer dan gewend. Iets wat de band niet misstaat en de afwisseling ten goede komt. Het werk van het onlangs verschenen ‘Love, Hate And Then There’s You’ past prima tussen het materiaal van haar twee voorgangers en met ‘This Is Our Perfect Time’, ‘Pale Bride’ en ’21st Birthday’ heeft de band er zowaar weer drie puike live-klassiekers bij. Komende zaterdag staan de Bondies op Polsslag. Meer van hetzelfde maar dan zonder technische malheur. Ik heb er zin an!

Meer Von Bondies @ Cologne vind je bij Blog Party. De foto’s staan hier.

Night Bus to Camden

Hoog bovenaan mijn to visit lijst: The Camden Crawl. En wel hierom. En de ervaren Head Music-lezer zal inmiddels ook wel doorhebben dat wij straks in Londen deze "local boozer" zeker met een bezoek zullen vereren.

PS. Normaal gesproken zouden hier rond deze tijd de eerste Pukkelpop-voorpretblogs verschijnen maar de reeks namen die tot dusver op het affiche staat laat vooralsnog té veel te wensen over om de loftrompet af te stoffen. Chokri dat kan beter.

Holy Fuck / It Hugs Back (Doornroosje, Nijmegen 20-4-2009)

Ze komen uit Canada en doen aan zwaar zwevende en dito beukende electro waarbij ze weigeren gebruik te maken van de voor het genre gebruikelijke technieken. En dus zien we bij Holy Fuck in Doornroosje geen hippe MacBooks maar vier zich in het zweet werkende en improviserende muzikanten, horen we geen voorgeprogrammeerde loops en beats maar een hypnotiserende en soms opzwepende combinatie van drums, bas en een kleine vrachtwagen vol keyboards en analoge effectapparatuur. Het resultaat is zoals verwacht en wijkt weinig af van de optredens die de band in 2008 (o.a. op Polsslag) gaf. Het meest recente album is nog steeds ‘LP’ en het publiek reageert nog altijd het felst op de prijsnummers ‘Lovely Allen’ en ‘The Pulse’.
Zolang de klok op onversneden dance staat is het dan ook feest in de zaal maar zodra Holy Fuck kiest voor ingetogen passages, het experiment of een ongegeneerd stukje spacerock, schakelt de deels met huppelkippetjes en brallende lullo’s (werden er gratis tickets verspreid in corpsballenland, kennen ze allemaal iemand van de organisatie of was het de bandnaam die hen naar Doornroosje lokte?) gevulde zaal over op luidkeels ouwehoeren, schreeuwen, kakelen, zottigheden en alle andere symptomen van de Hollandse Ziekte. Ineens weet ik weer waarom ik het liefst de grens oversteek voor mijn portie live-muziek.

Gelukkig voor voorprogramma It Hugs Back bevindt het grootste deel van de ongeveer 250 aanwezigen zich tijdens haar set nog in de aangrenzende bar of rochelruimte want de The Thrills meets Velvet Underground-benadering zou geen schijn van kans hebben gehad voor een publiek als dit. Terwijl het optreden toch heel aardig te genieten is, met name tijdens de wat meer uitgesponnen en voorzichtig naar psychedelica riekende passages. Soms wat saai maar gezien de jeugdige leeftijd (de Engelse jochies spelen voor het eerst op vreemde bodem) hoe dan ook veelbelovend.

Anyway, ondanks mijn gezeur over het publiek was het een geslaagde avond. Lekkere muziek, heerlijke ouderwetse zaal. Napret hier. Nijmegen door de ogen van It Hugs Back hier.

Revolver

De meeste Beatle-fans hebben uiteraard het kolossale en salontafelfähige ‘Anthology’ in huis of op zijn minst dit nuttige boek van Mark Hertsgaard, maar het allerallerállerbeste album van de Fab Four verdient natuurlijk ook een eigen publicatie. En het mooie van ‘Abracadabra! The Complete Story Of The Beatles’ Revolver’ is dat het hier gratis te downloaden is. Ja ja, ik ben bijna drie jaar te laat maar ontdekte het zojuist pas via Twitter en pleur het hier gewoon nog eens neer wegens tijdloos en aangenaam leesvoer voor de zondagochtend. Uiteraard met de bijbehorende soundtrack op de achtergrond.

Parklife

Ziezo, het voorprogramma van Blur in the park is bekend. Niet de verwachte grote namen (o.a. Kaiser Chiefs bood zichzelf al aan) maar een select gezelschap van door Albarn en co persoonlijk uitgekozen smaakmakers mogen de menigte opwarmen in Manchester en Londen. Voor de dag dat Head Music u al twitterend op de hoogte zal houden van de gebeurtenissen in Hyde Park staan Florence And The Machine, Amadou & Mariam, Deerhoof en Vampire Weekend genoteerd. De eerste lijkt me vooralsnog niet meer dan Kate ‘theemuts’ Nash met gitaren, het Afrikaanse duo kennen we nog van de WK 2006, nummer drie is vooral chaotisch en raarrr en de laatste verblijdde ons afgelopen jaar met een puik album en staat sindsdien hoog op mijn to see lijst. Maar hey, who cares? Het gaat immers om één band die dag en het grote aftellen is nu officieel begonnen. Woohoo!

Pure Reason Revolution (The Rock Temple, Kerkrade)

Tja, wat moet ik twee weken na dit zeer overtuigende optreden nog schrijven over Pure Reason Revolution? Vervang Luxor door The Rock Temple en Keulen door Kerkrade et voilà. De opkomst is een stuk slechter (ik tel zo’n 80 bezoekers) en de sfeer in de zaal helaas minder uitbundig. Zo komen de beentjes nergens van de vloer, hetgeen natuurlijk niet verwonderlijk is in een met louter symfo- en hardrockliefhebbers gevulde zaal met zo’n naam. Muzikaal was er wederom niets aan te merken. De performance was overtuigend, de sound prima en de setlist afwisselend. De liefhebbers kunnen vanavond nog terecht in Zoetermeer, daarna is het hopen op een weerzien op één der zomerfestivals.

Dan The Rock Temple, een zaal waar ik tot de aankondiging van bovengenoemde gig nog nooit van had gehoord, terwijl ik er binnen een kwartier voor deur kan staan. De "tempel" is in dit geval niet veel meer dan een café dat momenteel wordt verbouwd tot een volwaardige concertzaal met ruimte voor zo’n 350 bezoekers. De aankleding doet een beetje unheimisch aan (om maar eens een goed Kerkraads woord te gebruiken) wegens een skihut-achtige aankleding maar het geluid is uitstekend en de medewerkers zijn uitermate vriendelijk. Een biertje doet er 1,80 er is Jägermeister van de tap en het rookverbod werd er gisteravond prima nageleefd. Het moet wel heel raar lopen wil ondergetekende er niet vaker terechtkomen. De concertagenda is opvallend goed gevuld met overwegend hardrock en er komen er geregeld namen van formaat voorbij. Binnenkort staan o.a. Wishbone Ash, John Olivia (Savatage) en Oliver/Dawson (Saxon) op de Kerkraadse planken maar mocht je The Rock Temple een keer willen bezoeken dan tipt Head Music vooral D.O.A. en The Perfect Tool. Check it out!