Heaven And Hell

Enkele maanden geleden luchtte ik mijn hart over een aantal halfbakken reünies maar dit gezelschap is natuurlijk gewoon Black Sabbath. En ja, dat kan ook heel goed zonder Ozzy. Het bewijs werd geleverd in de vroege jaren ’80 toen met ‘Heaven And Hell’ en ‘The Mob Rules’ twee van de beste Sabbath-albums ooit het daglicht zagen. Oké, tien jaar later ging het even goed fout maar anno 2009 is de tijd rijp voor een herkansing. Ik ben heel benieuwd waarmee de oudjes op de proppen komen. De songtitels zijn in ieder geval behoorlijk old-skool.

Uitgefeest

De feestneus is weer opgeborgen, de laatste confetti uit het haar geveegd, de hoempapa kan weer voor een jaar de kast in en dus gaan we over tot de orde van de dag. Blur gaat niet op de Greatest Hits toer maar komt straks zowaar met nieuw materiaal op de proppen. Precies op tijd weer bij elkaar om menige festivalkas leeg te trekken: Faith No More. Multimillionair en wereldreiziger Bono heeft het zwaar maar wil nog niet dood. Bestel nu je eigen Ozzy. Robert Smith slams Radiohead. De gemeente Sittard is straks een voetbalclub armer maar kan wel mooi pronken met Kurt Cobain’s zelfmoordzolder. Why bother with lyrics when everyone can hear you scream? Wat hebben we verder nog? Een geinig Abbey Road filmpje dat me heel bekend voorkomt, een foto van heel bijzonder optreden enkele uren geleden in Londen en de nieuwe single van Pete D die ik per draaibeurt aangenamer vind klinken. Ziezo, we zijn weer bij.

Limited Edition of 1

Toen ik in het voorjaar van 1991 in Paradiso de band Z aan het werk zag, viel me buiten de meestergitarist (die ik niet zal noemen omdat het vorige topic ook al over hem ging) en zijn hyperactieve broer vooral de jeugdige drummer van het gezelschap op. Als ik me niet vergis was hij 19 jaar oud en hij mepte er op indrukwekkende wijze op los. Het is dan ook niet vreemd dat Josh Freese later zou aanschuiven bij bands als A Perfect Circle, Guns N’ Roses, Nine Inch Nails, The Vandals, DEVO en nog een waslijst aan namen die ergens een belletje doen rinkelen. Gelukkig heeft Freese nog niets van zijn gevoel van humor (destijds een handelsmerk van Z) verloren, getuige de press release van zijn aanstaande solo-album.

Meer Freaky Freese vind je op zijn YouTube kanaal. Een sterk staaltje Z op het Eindhovense Dynamo festival (zonder Freese maar met Joe Travers) vind je hier. Gewoon, omdat het kan. Inclusief een antiek stukje Headbangers Ball featuring Vanessa Warwick. Het muzikale spektakel begint vanaf minuut 3.

En nu carnaval…

Zappa Plays Billy

De eerste kennismaking met Dweezil’s Zappa Plays Zappa-project was in Brussel, een dik jaar later overtrof het ensemble zichzelf in Tilburg en over drie maanden is tot mijn grote verrassing Eindhoven aan de beurt. De zalen worden in het kader van "You Can’t Fit On Stage Anymore" kleiner en dat betekent doorgaans dat de sfeer omgekeerd evenredig stijgt. Zeker als The Dweez tegen die tijd de Mothers-klassieker ‘Billy The Mountain‘ (mp3) nog niet van de verhernieuwde setlist heeft geschrapt. Alhoewel, Billy zonder Flo & Eddie? Als dat maar goed gaat. Immers "A Mountain is something you don’t wanna fuck with, you don’t wanna fuck with, don’t fuck around…" Hoe dan ook, ik wil het voor geen goud missen. De kaarten zijn uiteraard al binnen en ‘Just Another Band From LA‘ staat op mijn iPod. Can’t wait…

Suede (1)

Gitaargigant en topproducer Bernard Butler heeft gesproken en boort alle hoop op een Suede-reunie de grond in wegens "embarrassing" en "no relevance to what’s going on at the moment". En dat terwijl het dit jaar precies 20 jaar geleden is dat Brett Anderson, Justine Frischmann en Mat Osman de band oprichtten. Aldus resteert er voor de oude Suedeheads niets anders dan de solo-escapades van Anderson, een korte doch krachtige back catalogue en de fraaie herinneringen aan één van de beste live-bands ooit. En natuurlijk (ook omdat ik alweer veel te lang geen aandacht meer aan deze band heb geschonken en de naam van dit weblog toch eer aan moet doen) Head Music’s Suede top 5: Part 1 – The Butler Years.

1 The Asphalt World   
2 Metal Mickey    
3 Animal Nitrate    
4 The Drowners    
5 Killing of A Flash Boy    

Sleepless

Omdat huize Head Music het nog steeds moet stellen zonder afwasmachine wordt er in de vroege avond doorgaans wat quality time in de keuken doorgebracht, het ideale moment om via de gammele stereoset aldaar wat lukraak uit de kast geplukte cd’tjes te draaien (zo kwam daarstraks ineens zelfs dit zomerse werkje voorbij – het kan verkeren), met af en toe een aangename verassing als gevolg.
Zo stond ik zojuist weer ouderwets versteld van het frisse tijdloze geluid van King Crimson’s 25 jaar oude ‘Three Of A Perfect Pair’, en het nummer ‘Sleepless’ in het bijzonder. De typische eighties-sound is nog altijd populair, de wave-invloeden zijn niet van de lucht en het swingt op de koop toe als een tiet.
Tijd dus om deze vergeten klassieker hier nog eens onder de aandacht te brengen alvorens weer snel terug te keren naar 2009 met de mededeling dat eenieder die Bloc Party een warm hart toedraagt er morgenavond goed aan doet af te stemmen op ABTV voor een rechtstreekse uitzending van diens optreden in Brussel. Om 20.50 uur is dit the place to be. Enjoy!

Killing In The Name

De kracht van muziek. In 1994 zorgde Rage Against The Machine tijdens haar tweede Pinkpopoptreden voor een behoorlijke aardschok toen gaandeweg een vurige uitvoering van ‘Killing In The Name’ op de festivalwei de vlam in de pan sloeg.

Februari 2009. Op een steenworp afstand van het epicentrum van destijds wordt de voetbalwedstrijd Roda JC – Sparta gespeeld in een ambiance die gerust doods mag worden genoemd omdat de heren clubbestuurders ter meerdere eer en glorie van zichzelf de handen in elkaar hebben geslagen met overheid, voetbalbond en de aartsrivaal met 14.000 lamgeslagen en terneergeslagen supporters op de tribunes en een spelersgroep die door de grauwsluier die over de club is neergedaald en alle onzekerheden over haar toekomst nauwelijks nog in staat is om de ene voet voor de andere te zetten als direct gevolg.

Desondanks is de stemming verdacht rustig. Het publiek is lamgeslagen en kan het maar niet bevatten en de enige strijd die nog wordt gevoerd door de supportersverenigingen is een tot dusver volstrekt geweldloze en deels juridische. Roda JC is dood en de fans weten het. Er is zelfs geen politie (zichtbaar) op de been en ook in de kantine komt men in de rust gezapig bijeen.

Totdat de dienstdoende DJ in al zijn onwetendheid ‘Killing In The Name’ uit de speakers laat knallen en daarmee het startschot geeft voor een explosie van Pinkpopproporties. Alsof alle opgekropte frustratie, onmacht en woede in één klap bij iedereen tot ontlading komt, resulterend in één gigantische middelvinger tegen de stropdassen in de bestuurskamer, de skyboxen en het provinciehuis. Barkrukken vliegen door de lucht, fotolijsten verdwijnen van de muur, tafels verliezen hun oorspronkelijke functie… de chaos is compleet. Geen afgesproken werk, het gebeurt gewoon. Ineens en massaal komt het klootjesvolk in opstand tegen de baantjesjagers, achterkamertjes-regenten en geldwolven die het allemaal zoveel beter weten. Rodafans tegen FC Limburg. Voetballiefhebbers tegen het moderne voetbal dat de sport mondiaal om zeep heeft geholpen. You name it…

Ik ben de laatste om het gebruik van geweld goed te keuren, laat staan dat ik  zelf in staat ben om een stuk cafémeubilair te lanceren in een volgepakte ruimte, maar de manier waarop de impact van een stukje muziek van 5 minuten zich kan doen gelden vind ik indrukwekkend, en in dit geval zelfs mooi. Deels omdat ik het allemaal wel begrijp maar ook vanwege dat ene nummer dat 17 jaar na verschijning nog helemaal niets aan impact heeft ingeboet. Ik ben nooit een grote Rage Against The Machine-liefhebber geweest maar ‘Killing In The Name’ behoort sinds gisteren voor altijd tot mijn all time favourites. Fuck you I won’t do what you tell me! Al verwoordden Jacobse en Van Es het ooit nog veel mooier: "Aan onze pik komt ook een eind, daar kunnen ze niet op blijven trappen!"

Ziezo, en nu een stukje door de regen hardlopen om op andere gedachten te komen. Of toch maar liever een potje bamzaaien