Albums 2008

"Gracieus, meeslepend, groots… Briljant!" schreef ik in april na het beluisteren van het debuutalbum van The Last Shadow Puppets en ontelbare draaibeurten later kan ik diezelfde regel enkel herhalen. Omdat het album zelfs grijsgedraaid niets van haar glans heeft verloren en er sindsdien geen dag voorbij lijkt te zijn gegaan dat ik niet één van de twaalf prachtnummers liep te neuriën. Ondanks dat ie destijds door de internationale pers niet al te enthousiast werd ontvangen heeft The Age Of The Understatement zich meteen en tot op de dag van vandaag in mijn hart en hoofd genesteld zodat ik geen moment hoefde te twijfelen aan de eindklassering. Black Mountain volgt dan ook op zeer gepaste afstand doch als koploper van een behoorlijke subtop die tot en met The Fireman reikt. Op de plek van The Music had ook het laatste plaatmateriaal van The Datsuns of The Zutons kunnen staan maar ik ben zo blij met de wederopstanding van Leeds’ finest dat ik ze graag wil vermelden.

1. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
2. Black Mountain – In The Future
3. The Mars Volta – The Bedlam In Goliath
4. The Verve – Forth
5. These New Puritans – Beat Pyramid
6. Oasis – Dig Out Your Soul
7. The Fireman – Electric Arguments
8. Foals – Antidotes
9. The Rascals – Rascalize
10. MGMT – Oracular Spectacular
11. Cage The Elephant – Cage The Elephant
12. Bloc Party – Intimacy
13. Vampire Weekend – Vampire Weekend
14. Hadouken! – Music for an Accelerated Culture
15. The Music – Strength In Numbers

Recensies van bovenstaande albums lees je hier. Meer jaarlijstfestiviteiten, inclusief enkele bescheiden bijdragen van ondergetekende, vind je bij Apply Some Pressure.
Prettige jaarwisseling!

It's not over yet

Zo vlak voor het verschijnen van mijn Album Jaarlijst over 2008, vind ik het altijd geinig om te kijken hoe de Head Music vlag er twaalf maanden geleden bij hing en welke platen van destijds nu nog steeds tot mijn favorieten behoren nadat de waan van de dag is getemd en het hype-virus op nieuwe acts is overgeslagen.

Van de vijftien uitverkorenen staan er een jaar na dato nog vier op mijn antieke 2 Gb Nano: Klaxons, The View, LCD Soundsystem en The Twang, die stuk voor stuk nog vrijwel wekelijks voorbijkomen en niet alleen omdat ze het prima doen in de sportschool. The Coral, Fish en The Good The Bad & The Queen komen vanaf cd ook nog wel eens voorbij, net als de lekkerste tracks van Maxïmo Park en Arctic Monkeys, die beiden in de jaren daarvoor dermate overdonderend debuteerden dat ik toch steeds weer naar die eerste albums grijp, zoals ik ook telkens ‘White Blood Cells’ in de cd-lade leg als ik trek heb in The White Stripes, alle kwaliteiten van hun 2008 release ten spijt.

Conclusie: The Twang, Fish en The Good The Bad & The Queen hadden wat hoger gemogen, The Horrors en Fuck Me USA beduidend lager en Good Shoes wordt ingeruild voor Chrome Hoof. That’s all. Toch wel een aardig muziekjaar, 2007. Of dat voor 2008 ook geldt en de vijftien toppers van dit jaar net zo lang houdbaar blijven zal over twaalf maanden blijken.

Live 2008

Het besluit om het in 2008 iets rustiger aan te doen qua concerten leverde een aanzienlijk kortere shortlist op dan de voorgaande jaren. Een ander gevolg is dat er meer festivaloptredens dan ooit in mijn lijst staan, al kan ik me gezien het bescheiden aantal écht interessante nieuwe bands en een terugblik op de concertaganda’s niet voorstellen dat de lijst er zonder genoemd voornemen heel anders had uitgezien. Het kriebelde in 2008 maar zelden en op basis van wat ik links en rechts hoorde en las heb ik niet de indruk iets essentieels te hebben gemist. En áls dat al zo zou zijn had het nooit kunnen tippen aan de wervelende show die The Last Shadow Puppets in Brussel ten beste gaf. De chique theatrale setting, de met o.a. Beatles en Bowie aangevulde setlist, het 16-koppige orkest, de dampende band, het perfecte geluid, de sublieme muzikale uitvoering en natuurlijk de heren Kane en Turner zowel qua outfit, vocaal als op gitaar in absolute topvorm. Een concert waar in geen enkel opzicht iets op viel aan te merken behalve dat de popcorn niet te eten was. Ze zijn de korte broek amper ontgroeid maar ik buig diep en nederig en hoop ze volgend jaar weer aan het werk te kunnen zien.

1. The Last Shadow Puppets – Koninklijk Circus, Brussel
2. Roger Waters – Megaland, Landgraaf
3. Brett Anderson – Koninklijke Schouwburg, Den Haag
4. Maxïmo Park – Doornroosje, Nijmegen
5. The Von Bondies – Le Botanique, Brussel
6. The Verve – Pinkpop, Landgraaf
7. Holy Fuck – Polsslag, Hasselt
8. The Rascals – Pukkelpop, Hasselt
9. The Butthole Surfers – Kentish Town Forum, Londen
10. Chrome Hoof – Pukkelpop, Hasselt
11. Justice – Pinkpop, Landgraaf
12. Hadouken! – Pukkelpop, Hasselt
13. Foals – Pukkelpop, Hasselt
14. The Enemy – Gebaude 9, keulen
15. Porcupine Tree – Pinkpop, Landgraaf

Net buiten de boot maar te sterk om niet te vermelden: The Whip – Pukkelpop, Hasselt.

De verslagen van genoemde recensies vind je hier terug. Beelden van het winnende optreden zijn hier te bekijken.

Singles 2008

Kerstavond staat voor de deur en da’s een mooi moment om mijn eerste 2008 jaarlijst te publiceren. Zoals altijd bleek de selectie van mijn 15 favoriete singles weer het moeilijkst omdat er elk jaar meer leuke, vrolijke, lekkere en aanstekelijke plaatjes lijken uit te komen. iPod, iTunes en internet lijken de nadruk van de muziekliefhebber te hebben verlegd van het album naar de afzonderlijke tracks zodat ik nauwelijks twintig memorabele albums kan oplepelen maar moeiteloos een top 50 met toffe singles kan opsommen. Onderstaande is dan ook slechts het topje van de ijsberg. Met een afgetekende winnaar, dat dan weer wel, die voor het eerst in de Head Music geschiedenis níet uit het Verenigd Koninkrijk komt. Sterker nog; álle eremetaal gaat in 2008 naar de VS. Het moet toch niet veel gekker worden…

1. Kings Of Leon – Sex On Fire (clip)
2. Jack White & Alicia Keys – Another Way To Die (clip)
3. Cage The Elephant – In One Ear (clip)
4. The Whip – Trash (clip)
5. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement (clip)
6. Midnight Juggernauts – Into The Galaxy (clip)
7. Foals – Cassius (clip)
8. The Futureheads – The Beginning Of The Twist (clip)
9. The Rascals – Suspicious Wit (clip)
10. The Music – Strength In Numbers (clip)
11. MGMT – Time To Pretend (clip
12. The Coral – Being Somebody Else (clip)
13. Holy Fuck – Lovely Allen (clip)      
14. Duffy – Mercy (clip)    
15. Vampire Weekend – Oxford Comma (clip)    

Bang that head that doesn't bang

Heel lang geleden, toen mijn weelderige haardos nog tot over de schouders viel en bovenstaande leus op mijn schooltas stond gekalkt, mocht ik het in de juiste setting graag doen: headbangen. Het schijnt allemaal te zijn ontstaan tijdens een Led Zeppelinconcert in 1968 en is sindsdien niet meer weg te denken zodra in groepsverband de klok op rock gaat. Even een paar minuten de nekspieren testen met een duizelig dan wel zweverig gevoel als kortstondig gevolg. Een soort natural high. En zoals dat tegenwoordig gaat met alles dat leuk, spannend of lekker is gaan er ook nu weer stemmen op om ook deze onschuldige bezigheid te verbieden. Immers; headbangen is levensgevaarlijk! Althans volgens een of andere Australische Dokter Bibbert die gelukkig ook wat nuttige tips in huis heeft: "Reduce harm by wearing a protective brace or switching to slower tempo easy-listening artists, such as Enya and Celine Dion." En wat vinden de échte experts ervan? "I might be nearly 60 but there aren’t any plans to hire a chiropracter just yet." Aldus dokter Rossi. Head Music zegt: Metalconcerten zonder headbangen zijn als dancefeesten zonder drugs.

Electric Arguments

Ondanks al mijn respect voor de Beatle Paul McCartney, heb ik altijd weinig gehad met zijn post-Lennon/McCartney werk. Hoe onterecht dat soms ook mag zijn, maar zijnde opgegroeid in de jaren ’70 en ’80 hebben tenenkrommende draken als ‘Hope Of Deliverance’, ‘Mull Of Kintyre’, ‘The Girl Is Mine’, ‘Ebony And Ivory’, ‘Say Say Say’, ‘No More Lonely Nights’ en last but zeker not least die vreselijke plaat met die irritante kutkikkers er dusdanig ingehakt dat ik zelfs zijn meest recente, alom bejubelde solowerk links heb laten liggen. Totdat ik werd geattendeerd op de onlangs verschenen derde cd van The Fireman, Macca’s electro/ambientexperiment met producer Martin "Youth" Glover, dat na tien jaar weer eens werd afgestoft. En hoe! In tegenstelling tot de instrumentale electronica van de twee voorgangers zingt en schreeuwt McCartney zich op ‘Electric Arguments’ de longen bijkans uit het lijf binnen een muzikale omlijsting van zompige blues en Keltische folk. Riep daar iemand Led Zeppelin? Maar er is meer: Akoestische ballades, stampende pop, Beateleske koortjes, zweverige psychedelica, toeters en bellen uit de Phil Spectorcollectie, spannende geluidscollages en uiteindelijk toch nog een housebeat als troost voor de old-skool Fireman-adepten. Eclectisch, fris, experimenteel, verrassend, spontaan en gewoon mooi… Paul McCartney levert in de relatieve anonimiteit van The Fireman en zonder druk van platenmaatschappij en buitenwacht op 66 jarige leeftijd terloops een meesterwerk af waar geen enkele muziekliefhebber die in 1983 werd geteisterd door de ‘Pipes Of Peace’ ooit van had durven dromen. Gelukkig was mijn jaarlijst nog niet klaar.