Baalblog

Bah! Het wil de laatste tijd niet zo vlotten met bloggen. Geen inspiratie. Nauwelijks tijd. En op de momenten dat ik er wél even voor kan gaan zitten heb ik er soms helemaal geen zin in. En wat doe je dan als je alweer vier dagen droog staat? Dan gooi je er een linkdump tegenaan. The Guardian legt uit waarom we niet zonder Oasis kunnen. Wegens succes herhaald: full frontal nudity op Gigwise. Joepie, de nieuwe cd van The Datsuns komt eraan en de vooruitgeschoven single ‘Human Error’ klinkt alvast heel smakelijk. De Led Zeppelin reünie gaat wel, niet, misschien, wel, niet door. De Indie Band Survival Guide is nu ook beschikbaar op dode boom. Is er dan daadwerkelijk iemand gevonden die de nieuwe cd van Queen light kan waarderen? De Head Music TV tip voor vandaag: Later Live… met Kaiser Chiefs en TV On The Radio. Oh ja, en donderdagavond niet vergeten naar 3FM te luisteren want zo vaak komt Brett Anderson daar namelijk niet voorbij. Cheers!

Rock the house

Buma/Stemra is eruit. De muziekrechtenorganisatie heeft "het muziekgebruik op internet dichtgetimmerd in een licentiehuis met 15 kamers." Aldus Webwereld. En als Buma/Stemra eenmaal aan het timmeren slaat dan spijkert ze de zaak ook duchtig dicht. Bijvoorbeeld door voor sommige muziekjes dubbel te vangen. Ondanks dat er met sites als YouTube en Fabchannel licentieovereenkomsten worden gesloten moeten Nederlandse sites die van diens embedded players gebruik maken namelijk óók de poeplap trekken. Maar… "de particuliere blogger hoeft van het gebruik van ingebedde muziek en muziekvideo’s geen factuur op de mat te vrezen." De vraag is of men niet vergeten is het woord "vooralsnog" tussen te voegen. Je weet het immers maar nooit met dit soort gasten. Via.

Herfst

Lezers die hier al wat langer langskomen weten inmiddels dat ik een wintermens ben. Maar eerlijk gezegd is de herfst me net zo lief. De diversiteit aan kleuren in onze bossen, de frisse ochtenden en schemerige avonden, de zon laag aan de blauwe hemel, de wolken hoog in de kraakheldere lucht die een haarscherpe blik tot aan de horizon mogelijk maakt. Bergwetter heet dat in de Duitstalige Alpen en ik kan er geen genoeg van krijgen. Liefst op een vers getrotseerde bergtop, ver weg van de rest van de wereld maar dichter bij huis op de mountainbike racend door een dik bladerdek vind ik het ook prima. Zelfs en druilerig regenbuitje brengt me dan niet uit mijn humeur. Kortom, de Head Music Herfst Top 5.

1 Dead Leaves And The Dirty Ground – The White Stripes
2 October – U2
3 Autumn Almanac – The Kinks
4 Autumn Shade – The Vines
5 Forever Autumn – The Moody Blues

Loudnessica

Verschijnt er eindelijk weer eens een album van Metallica dat voor het eerst sinds 1988 weer het predicaat Metal verdient, is het nóg niet goed. Volgens de audiofielen onder de headbangers is er namelijk iets misgegaan achter de mengtafel. Iets met loudness of zo. Welnu, dat komt dan goed uit want ‘And Justice For All’ was twintig jaar geleden ook een productionele ramp en ‘Death Magnetic’ wordt in Metallica-kringen niet zelden als de opvolger van deze schijf gezien. Maar goed, de überklagers kunnen hun ongenoegen uiten middels een heuse petitie. Head Music laat ‘Death Magnetic’ echter na één draaibeurt op de Luisterpaal voor wat ie is en houdt het gewoon bij ‘Kill Em All’, ‘Ride The Lightning’ en ‘Master Of Puppets’, want hoe goed Metallica’s bedoelingen ook zijn en hoezeer ‘Death Magnetic’ een forse stap in de goede richting is, hij legt het toch op alle fronten af tegen genoemd supertrio en daar kan geen producer of geluidstechnicus ook maar iets aan veranderen.

Richard Wright (28/07/1943 – 15/09/2008)

Zojuist bereikte me vanuit Londen, via sms, het trieste bericht dat Pink Floyd toetsenist, zanger en songschrijver Richard Wright vandaag is overleden na een oneerlijke strijd tegen een verschrikkelijke ziekte. De man die middels zijn mysterieuze soms oosters aandoende orgelklanken een stevig stempel drukte op de Pink Floyd sound van de late jaren zestig en de vroege seventies. De man wiens zoetgevoosde stemgeluid menigeen wist te betoveren in ‘Echoes’. De man die op ‘The Dark Side Of The Moon’ van achter zijn piano op indrukwekkende wijze de hemel bestormde. De man die twee jaar geleden weer helemaal terug leek tijdens David Gilmour’s ‘On An Island’ Tour. Richard Wright is vijfenzestig jaar geworden. ‘The Great Gig In The Sky’ zal nooit meer hetzelfde klinken. Godverdomme!

Greatest gayest

Voor de die-hard lijstjesfreak die dacht dat het niet meer gekker kon, is er nu de  top 100 van greatest gayest albums of all time. Zoiets als de BNN Homo 100 maar dan zonder Gordon, Joling, Village People, Marianne Rosenberg en flauwe grappen. Nee, met een nummer 1 als deze kun je gerust voor de dag komen. De volledige lijst vind je hier en de hamvraag is de volgende: "What makes an album great? And perhaps even more critical for this list, what makes a great album gay?" Dat laatste zou ik niet weten maar het geeft me wel mooi een reden om jullie weer eens lastig te vallen met een antiek stukje Bowie.