De hele zomer lang

Er was en is deze zomer geen ontkomen aan, het zonnige succesnummer ‘All Summer Long‘ van Kid Rock, dat zowel via 3FM als Studio Brussel vrijwel elk uur de ether werd ingeslingerd. Aanvankelijk best aardig maar wat mij betreft een week later al hoogst irritant wegens veel te blij en glad volgens de Head Music maatstaven. Morgen is het september en nog steeds kunnen de radiomakers er geen genoeg van krijgen, waardoor het plaatje me dus behoorlijk de strot uit komt. Bovendien is het nummer natuurlijk niets meer dan een mash up van twee onversneden klassiekers die respectievelijk 34 en 30 jaar na dato wél nog steeds fier overeind staan en geen seconde vervelen. Kortom; vergeet the kid en laat de rock maar over aan  Lynyrd Skynyrd en Warren Zevon. Of ben ik gewoon een ouwe lul? Ach, oordeel zelf maar. Sweet Home Alabama en Werewolfs Of London. You can’t beat the real thing!

Ouwe leem

Ooit, hééél lang geleden kwam de jonge Head Music op het idee om, zonder ooit ook maar één noot muziek te hebben voortgebracht, een electrische gitaar aan te schaffen. Tot grote vreugde van zijn ouders en de buren, dat mag duidelijk zijn. Een maand later werd een eerste ‘bandje’ opgericht en nog datzelfde weekend een eerste demo-tape opgenomen. Gewoon op de slaapkamer, met behulp van dit boekje en aangespoord door een gammel cassettebandje van een band genaamd De Nato Partners. Die gasten stopten immers ook maar twee akkoorden in hun nummers en schaamden zich tenminste niet voor hun koelhollands; de voertaal in Heerlen en omstreken waar ook de Sufgerukte Wallies ooit furore mee maakten. Ons bandje rammelde nog een paar jaar voort zonder enige deining te veroorzaken buiten de eigen vrienden- en familiekring maar De Nato Partners werden The Partners en brachten een goed ontvangen hardcore-album uit alvorens van het toneel te verdwijnen. Tegen die tijd was ik de band al lang weer uit het oog en oor verloren maar het kwijtraken van dat eerste cassettebandje heb ik altijd betreurd. Totdat de Nato Partners onlangs ineens op Hyves opdoken, een reünie-optreden aankondigden en ter ondersteuning hun oude werk op het www plaatsten. Inclusief de twee plaatjes waar het voor mij destijds mee begon: ‘Heerlen’ en ‘Dood Aan De Ziekte – Junkie’. Jeugdsentiment van de buitencategorie. "Pas op, de woute kome…"

Music Is My Radar

Zoals eerder geschreven heb ik tijdens mijn laatste Londen-trip nogal wat Blur-gerelateerd materiaal aangeschaft. De back catalogue is nu dan ook nagenoeg op het gewenste niveau en al lezend in een zeer onderhoudende biografie van Damon Albarn heb ik ook ‘s avonds thuis steeds vaker zin in een stukje muziek van deze mede-grondleggers van de Britpop, al dan niet vergezeld van een mooie, grappige, kunstige doch altijd passende clip. Voor degenen die ‘The Best Of Blur’ niet in huis hebben, heeft Parlophone onlangs alle 22 video’s van deze dvd plus bovenstaande bonusclip op YouTube gekwakt. Mijn persoonlijke favoriet is en blijft deze, de gehele collectie vind je hier. Enjoy!

Intimacy

En toen was er ineens uit het niets een nieuw album van Bloc Party, de band waarvan ik na een weinig inspirerend middle of the road album en een minstens zo slap optreden in een Keulse galmbak definitief afscheid leek te hebben genomen tijdens Pukkelpop.
‘Intimacy’ werd twee dagen na de voltooiing van de opnames tegen betaling ter download aangeboden en zal over twee maanden pas in tastbare vorm verkrijgbaar zijn. Omdat ik weiger om twee keer te betalen voor hetzelfde product (een trendy vorm van geldklopperij die tegenwoordig ook wel een Radioheadje wordt genoemd) heb ik ‘Intimacy’ elders gratis van het web geplukt en gezien de kwaliteit van het gebodene weet ik nu al dat de officiële aanschaf in oktober zijn geld dubbel en dwars waard zal zijn.
Al vanaf de eerste tonen van openingstrack ‘Ares’ knallen Kele Okereke en zijn mannen uit de speakers alsof er nooit een ‘Weekend In The City’ heeft bestaan. Met een flinke dosis hiphop (denk aan MIA), een stevige beat (hallo Chemical Brothers) en een heerlijk scheurende gitaar ben ik meteen weer bij de les. De puike dancesingle ‘Mercury’ kende we natuurlijk al en slaat een passende brug naar het uptempo ‘Halo’, dat soms doet denken aan Queens Of The Stone Age maar tevens herinneringen oproept aan de onstuimige begindagen van de band. ‘Trojan Horse’ en ‘One Month Off’ hadden zo op het magistrale (en aangenaam onrustige) debuut kunnen staan, ware het niet dat de toegevoegde electronica het zaakje een tikkeltje eigentijdser doet klinken.
Dat de skip-toets dan al twee keer is ingezet omdat ik het doelloos voortkabbelende electronische geneuzel van ‘Biko’ en ‘Signs’ na één luisterbeurt wel gehoord had, kan de pret al niet meer drukken. Ook de eerste tonen van ‘Zepherus’ en ‘Better Than Heaven’ doen wat dat betreft het ergste vermoeden maar het eerste nummer weet naar het einde toe een bijzonder sfeertje op te roepen terwijl de tweede ontaardt in een portie duizelingwekkend pittige indierock zoals we dat ooit gewend waren. Toch weten beiden niet te verhullen dat de sterkste nummers zich op het eerste deel van ‘Intimacy bevinden’.
Afsluiter ‘Ion Square’ is een recht-toe-recht-aan popsong in een gedreven tempo met een hoog dansgehalte en een sublieme opbouw, dat het vooral live goed zal doen. Liefst in de kleine donkere en zweterige zaaltjes van het clubcircuit maar de kans daarop is nagenoeg nihil. Helaas.
En zo levert Bloc Party tegen al mijn verwachtingen in een album af waarop de grenzen weer worden afgetast en verlegd en dat qua intensiviteit soms doet terugdenken aan de mooie tijden van weleer. Tuurlijk, het is bij lange na geen nieuwe ‘Silent Alarm’ maar de band heeft er wél voor gezorgd dat ik tegenwoordig, als er een stukje Bloc Party door de kamer moet schallen, de keuze heb uit een EP en twée albums. Thanx mates!

London 2012

Hmmm, het was niet de bedoeling om na mijn stukje over Robert Plant alweer met Led Zeppelin op de proppen te komen maar al typend aan een stukje over de nieuwe Bloc Party hoorde ik, toen de muziek op mijn iMac even stilviel, vanuit de woonkamer een olympische verslaggever van de NOS praten: "[…] want Led Zeppelin is ooit begonnen als The New Yardbirds." Ja, dan heb je dus meteen mijn aandacht. Kort nadat ik voor de beeldbuis op de bank plaatsnam zag ik tijdens de slotceremonie na een mooi stukje Londenpromotie ineens Jimmy Page uit een dubbeldeksbus opduiken voor een huisvrouwvriendelijke versie van ‘Whole Lotta Love’, gezongen door Leona Lewis. Dat laatste is natuurlijk heiligschennis van de bovenste plank maar de aanwezigheid van Page geeft natuurlijk wel aan hoe Londen zich ook in olympisch opzicht wenst te presenteren. Met God zelf op gitaar. Mooie beelden van de oude vos. Tijdens het plaatsen van dit stukje nog niet op YouTube maar straks met de zoektermen Jimmy Page Beijing ongetwijfeld in veelvoud beschikbaar.

Celebration Day

Robert Anthony Plant uit West Bromwich, Staffordshire. Head Music’s all time favourite rockstrot stond op zijn negentiende aan de wieg van Led Zeppelin en doet het vandaag de dag, tot groot genoegen van publiek én pers, met Alison Kraus (zie boven). Vandaag viert "The Golden God" zijn zestigste verjaardag. Een mooi moment voor een reis door de tijd. Herinnert u zich deze nog? Dazed & Confused (1969), No Quarter (1973), Achilles Last Stand (1979), Sea Of Love (1984), Tall Cool One (1990), Gallows Pole (1994).

Pukkelpop (Kiewit, Hasselt 14 t/m 16-8-2008)

Ziezo, het zit er weer op. Drie dagen Pukkelpop. Vanwege het overvolle programma (met alweder rond de 180  maar liefst 212 acts) werd er op de acht podia tot diep in de nacht doorgespeeld zodat de 2008 editie vermoeiender was dan de voorgaande versies maar na wat schrapwerk in het persoonlijke spoorboekje en een paar extra rustmomenten was het allemaal nog net te doen, al was er een volledige zondag nodig om weer enigszins bij te komen…

Continue reading

Pukkelpop (7)

Nog één nachtje slapen en Headmusic gaat even een paar dagen on tour. En dan heb ik het uiteraard over Pukkelpop; hét festival van de Lage Landen, dat ook nu weer een overvol programma kent, inclusief een persoonlijk spoorboekje dat enig schrapwerk behoeft om niet drie dagen in overspannen toestand tussen de acht podia heen en weer te rennen. Maar toch zijn er een aantal bands die ik nog graag op het affiche had gezien.
De persoonlijke favoriet met een comeback album in de schappen bijvoorbeeld. En wat te denken van deze band die nú erg hot is terwijl geen mens weet of ze over een jaar nog als relevant wordt bestempeld, net als dit gezelschap overigens.
Maar eigenlijk is deze post gewoon een slap en inspiratieloos excuus om via een omweg de nieuwe prachtsingle van The Coral onder de aandacht te brengen. Velen gingen me voor maar ik kan het niet laten. Op 15 september verschijnt een verzamelaar van Liverpool’s finest, inclusief een bonusschijfje met B-kantjes, live-versies en onuitgebracht materiaal, hetgeen een plek in de club-tent had gerechtvaardigd. Edoch de programmaraad besliste anders.
Genoeg gezeurd, de grote voorpret kan beginnen. Klik, klik en klik en tot volgende week.

Brood en spelen

Wim Lex mocht glimmend van trots op een gong slaan, de criticasters zitten veilig achter slot en grendel in een cel, Erica Terpstra gooit het K-woord er nog eens tegenaan, Jantje Petertje mag straks weer met een harde plasser op de foto naast George W, de armoedzaaiers zitten veilig verstopt achter een betonnen muur, Google en YouTube gaan deels op zwart, Mart Smeets zit weer met een wijntje voor een oud kasteeltje en de handel in menselijke organen staat even op een laag pitje. Kortom; de Olympische Spelen in Peking zijn begonnen.
Niet dat ik er veel van zal zien. Deels omdat dit oogkleppen-event me niet zo aanstaat maar ook omdat de status van de gouden plak sinds de toevoeging van de kanoslalom, het beachvolleybal, de BMX-race en meer van zulk soort campingbezigheden aanzienlijk gedevalueerd is. Bovendien moet er ook nog zoiets als brood op de plank komen en dat strookt dan weer met het uitzendschema.
Anyway, hoog tijd voor de Head Music Beijing 2008 top 5.

1 Fool’s Gold – The Stone Roses
2 Seven Years In Tibet – David Bowie
3 The Torture Never Stops – Frank Zappa & Captain Beefheart
4 Mr Censor Man – John Mayall & The Bluesbreakers
5 Freedom Fighters – The Music

Jammin' Johns

Mijn leven als loonslaaf is weer in volle gang en dat valt niet mee. Op tijd naar bed, vroeg uit de veren, gependel in een benauwde trein (de idioot die ooit bedacht dat raampjes die open kunnen in een volle coupé niet nodig zijn verdient een nekschot) en goede voornemens om weer wat frequenter te gaan bloggen die meteen de prullenmand in kunnen. Tja, dan rest soms enkel nog het kleinste kamertje om even tot rust en inspiratie te komen. En laat Dr Henkenstein mij dáár nu net een geinige én muzikale link voor doorsturen: The Jammin’ Johns, Music To Your Rear! Helaas vooralsnog zonder puntige Slayer-versie.