The City Wakes

Komende maandag is het alweer twee jaar geleden dat Pink Floyd-oprichter en sixties-icoon (en één van mijn grootste muzikale helden) Syd Barrett overleed en dus zal het geen toeval zijn dat juist nu ‘s werelds eerste officiële Barrett tribute is aangekondigd. The City Wakes is een multimediaal evenement en "a celebration of Syd’s brilliant creative mind and focuses on Syd’s early life in Cambridge, providing a showcase for his remarkable artistic output and painting a picture of the explosive and vibrant early 1960s cultural scene in which he grew up." Voormalige vrienden als ontwerper Storm Thorgerson en fotograaf Mick Rock verlenen hun medewerking, net als Syd’s zus Rosemary. The City Wakes wordt mede georganiseerd door The Syd Barrett Trust in samenwerking met Escape Artists.
De tribute vindt plaats van 22 oktober t/m 1 november in zowel Cambridge als Londen en omvat onder meer optredens, exposities, muziekworkshops, discussies en videoproducties waarin zowel Barretts beeldende werk als de hausse aan avant-garde kunst in Cambridge in de jaren ‘60 in beeld wordt gebracht. En ik heb weer een mooie gelegenheid om hier wat fraaie beelden en geluiden uit de oude doos te trekken. Arnold Layne, Interstellar Overdrive en Jugband Blues bijvoorbeeld. Shine on!

Zappa played Zappa

Deze Zappaholic stond in 2006 uiteraard met zijn snuit vooraan, over de slangenlederen laarzen van Steve Vai te kwijlen, toen de Zappa Plays Zappa karavaan in Brussel een indrukwekkend muzikaal spektakelstuk presenteerde. Een jaar later in Tilburg was het zowaar nog een tikkie beter.
Sinds gisteren heb ik eindelijk het ultieme souvenir van deze live-ervaring in de kast staan, te weten de vorige week pas in Europa uitgebrachte Zappa Plays Zappa DVD. Helaas zónder materiaal van de 2007-tour (en dus ook zonder de onvolprezen Ray White), maar dat mag de pret geenszins drukken. Alleen al vanwege de waanzinnige performance van (cute little) spektakeldrummer Terry Bozzio, die ouderwets op dreef is. Voor de gitaarfetisjisten mag snarenactrobaat Vai zijn trucendoos volledig opentrekken en good old Napoleon Murphy Brock neemt het gros van de vocalen en saxpartijen voor zijn rekening. Ondanks de aanwezigheid van deze ex-Zappatista zijn het zoonlief Dweezil en zijn akelig perfect spelende begeleidingsband die de meeste lof verdienen. Het oude werk klinkt zoals het hoort. Qua techniek, qua geluid en qua feel.
Het grote verschil met het origineel is echter het gemis van de charismatische opper-Zappa, zijn scherpte én niet in de laatste plaats zijn typische humor (zowel tekstueel als muzikaal), die in de dagen dat de wijlen grootmeester zelf aan het roer stond vaak onverwacht de set binnensloop en de soms wat klinische muziek stevig met de beide voeten op de aarde plantte, maar in dit geval erg ingestudeerd overkomt.
De Zappa Plays Zappa DVD is daarom eigenlijk niet meer dan een goed verzorgde aanvulling op de reeds bestaande échte Zappa films en een mooi aandenken voor hen die er lijfelijk bij aanwezig waren. Conclusie: niet zo geniaal als het origineel maar wel bijna net zo indrukwekkend. Thumbs up for The Dweez!