Popscene

Time flies when you’re having fun. Zo blijkt ook een vijfdaags bezoek aan Londen veel te kort om te doen wat je allemaal had gepland. Al is de financiële grens dan zo langzamerhand wel bereikt. Niet dat het er zo duur is, die tijd ligt ver achter ons. Sterker nog; Londen is in vergelijking met de landen in de Eurozone steeds vaker opvallend cheap. Qua cd’s, boeken, kleding en schoeisel van welbekende merken als Dr Martens, Converse, Adidas, Puma en Fred Perry waarbij de verschillen kunnen oplopen tot wel 30 euro per paar. Aldus waren onze koffers op bij terugkomst wat steviger gevuld dan op de heenreis, mede dankzij wat vinyl en digitaal werk van van o.a. The Coral, The Datsuns, R.E.M., Pink Floyd, Hawkwind en Blur alsmede een stevige stapel boeken waaronder de bio’s van Damon Albarn en Alex James. De trip kende sowieso een hoog Blur-gehalte vanwege een kamer met uitzicht op The Good Mixer, dé place to be in de vroege jaren negentig maar tegenwoordig helaas een stuk minder relevant. Geen meet and greet met Graham Coxon derhalve maar wél het genoegen om tijdens het ontbijt in ons hotel te zien hoe the legendary Gibby Haynes een gebakken eitje naar binnen schoof, resulterend in een *euh* indrukwekkend avondje Butthole Surfers (waarover later meer). Kortom; het was weer genieten in Camden en omstreken.

Oh ja, mocht je deze zomer nog in London verzeild raken, vergeet dan niet de Mind Over Matter expo in de OXO Tower te bezoeken. Voor de originele Pink Floyd-prenten van fotograaf Storm Thorgerson en een chat met de bekende album-desiger Peter Curzon. De expo loopt nog tot 10 augustus en de entree is gratis.

Toonaangevend in 1989

Ooit was (Muziekkrant) OOR een toonaangevend tijdschrift. Dat is het anno 2008 allang niet meer (dode boom vs internet, dan weet je het wel) maar binnen ons taalgebied steekt het blad nog steeds met kop en schouders boven de ‘concurrentie’ uit. Daarom is het zo jammer dat OOR haar administratie zo slecht op orde heeft en het ze geen ene reet interesseert op welk tijdstip de tweemaandelijkse brok leesvoer bij haar immer schaarser wordende trouwe abonnees op de deurmat ploft. Topics hierover op het OOR-forum worden genegeerd of soms volledig verwijderd en mailtjes naar de abonnementenafdeling of het verzendbedrijf leiden nergens toe. Het gevolg is dat ondergetekende (negentien jaar lid maar al veel langer fanatiek lezer) zijn voormalige lijfblad doorgaans pas onder ogen krijgt als hij al twee tot drie weken in de kiosk ligt, terwijl menigeen het soms helemaal niet meer bezorgd krijgt. Net op het moment dat ik het zat was, werd de laatste editie hier een tijdje terug keurig op tijd naar binnen geschoven maar dat lijkt een uitzondering te zijn. Bovendien werd ik meteen gestraft door een abusievelijk (naar alle leden) verstuurde aanmaning. Kari-Anne Fygi is het inmiddels helemaal zat, getuige haar post op Molblog. En terecht. Zelf wacht ik dit kalenderjaar nog af omdat ik toch de twintig wil vol maken. Dat klinkt straks net even iets stoerder in mijn afscheidsmail.

Negentien jaar *zucht* dat drukt je weer met de neus op de feiten. Bij zo’n confrontatie vraag ik me altijd af waar ik destijds zoal naar luisterde. Een mooie gelegenheid om zo vlak voor de vakantie nog even een lijstje samen te stellen. Voilà, gratis en voor niks, Head Music’s 1989 Top 5:

1 Dirty Boulevard – Lou Reed
2 King Kong Five – Mano Negra
3 Monkey Gone To Heaven – The Pixies
4 Mr Cab Driver – Lenny Kravitz 
5 Fire Woman – The Cult

Zomerdump

Bloody hell, mijn laatste post is alweer vier dagen oud en ik heb eerlijk gezegd nog steeds weinig te melden. Is het omdat ik geen zin heb wegens vakantie of gebeurt er daadwerkelijk niets dat meer aandacht behoeft dan een ouderwetsche linkdump? Vooruit dan maar.
Hoezeer ik ook nog steeds geniet van de diverse punk-klassiekers van The Sex Pistols en het baanbrekende werk van PIL, John Lydon is en blijft een foute klootzak van de buitencategorie. The Music is een tijdje uit beeld geweest maar weet nog steeds hoe ze zich kan verzekeren van aandacht. Hoezee, vanaf vandaag is de nieuwe prachtsingle van Brett Anderson officieel downloadbaar via de bekende kanalen, het album volgt over acht dagen. En tenslotte in de categorie Pukkelpop-voorpret; de nieuwe van Midnight Juggernauts. Ai, vergeet ik bijna de Amy Winehouse Hospital Update. En zo kabbelen we rustig de zomer door…

Pukkelpop (6)

Kan een festival ten onder gaan aan zijn eigen succes? In het geval van Pukkelpop ben ik zo langzamerhand geneigd om ja te zeggen. Een blik op het kersverse blokkenschema doet me namelijk dusdanig duizelen dat ik de organisatoren haast zou willen smeken om in de toekomst flink wat gas terug te nemen, of om een vierdaagse uitvoering te overwegen. Zo zie ik op het eerste oog op de donderdag alleen al eenendertig (!) acts staan die ik heel graag zou willen zien, waarvan veertien bovendien in de categorie must see. De vrijdag oogt aanvankelijk wat relaxter maar ik tel op mijn printje inmiddels toch al negentien omcirkelde namen. Dat ik op zaterdag op zijn minst zesentwintig keer richting één van de acht podia wil lopen verbaast me dus niet meer, al kan ik maar moeilijk geloven dat ik op de slotdag wel héél veel topbands zal gaan missen wegens doubleures. Manic Street Preachers bijvoorbeeld, of Bloc Party. Maar ook Hercules And Love Affair, We Are Scientists, The Whip en een fors deel van MGMT, om er maar een paar op te noemen. En de tijd om mijn kuif in het vet laten zetten door de dames van Radio Modern zal ook wel ontbreken. Maar genoeg gezeurd. Als er niets te beleven valt is het ook maar een saaie bedoening en op vrijdag is er tussen 20.45 en 22.40 uur ruim de tijd om even plat te gaan en voor drie dagen te eten. Feit is bovendien dat we ons geen moment hoeven te vervelen op 14, 15 en 16 augustus en dat de zondag erna heerlijk kan worden uitgerust.
En wat heeft Chokri daar op te zeggen? "More names to be confirmed…" Help!

Botervlieg

Traditiegetrouw valt er weinig zinnigs te melden zo rond de zomervakantie. De poes van Pete, de elleboogstoot van Amy, de blaag van Anouk… van die dingen. Een kwestie van komkommers en zo. Maar gelukkig komt de inspiratie soms onverwachts en vanuit het niets aanfladderen. Lig je na een stevige fietstocht door, over en langs de heide uit te puffen in de tuin, krijg je ineens gezelschap van bovenstaande psychedelisch uitgedoste vliegebeest waarna dit heerlijke zweefnummer ineens niet meer uit je hoofd is weg te branden en je er meteen aan wordt herinnerd dat deze nieuwe single van dezelfde band beslist een blogje waard is.