The Age Of The Understatement

Hoe krijgt Alex Turner het voor elkaar? Na in 2006 én 2007 de Europese jaarlijsten te hebben gedomineerd met zijn Arctic Monkeys, stort de snotneus zich in 2008 zonder met zijn ogen te knipperen samen met leeftijdgenoot Miles Kane  (The Rascals) en met hulp van James Ford (Simian Mobile Disco) als The Last Shadow Puppets op de vandaag de dag überhippe sixtiesromantiek, om daarmee minstens zoveel opzien te baren. En terecht, want ‘The Age Of The Understatement’ is een plaat van formaat die Turner ook nu weer verzekert van een prominente plek in de komende jaaroverzichten. De hakkende gitaren en razende drums van de Monkeys zijn opgeofferd ten faveure van een orchestrale benadering die volgens de kenners vooral uit de Phil Spector en Scott Walker hoek schijnt te komen. Persoonlijk hoor ik in de twaalf stuk voor stuk indrukwekkende songs voornamelijk The Coral doorklinken. The Last Shadow Puppets voorzien hun veertig jaar oude Northern Soul echter van typische Alex Turner zanglijnen en dompelen haar geregeld onder in bombastische James Bond-achtige blaas- en strijkarangementen. Dat klinkt zwaar op de hand maar voorzien van voldoende jeugdig enthousiasme en scherp gitaarwerk met een rafelig randje resulteert één en ander in een album waaraan zowel liefhebbers van Arctic Monkeys, The Rascals en The Coral maar ook die van Scott Walker, Burt Bacharach of een croonende Bowie heel veel plezier kunnen beleven, waardoor ‘The Age Of The Understatement’ in ieder geval de boeken in zal gaan als één van de grootste verrassingen van 2008. Gracieus, meeslepend, groots… Briljant!

Cupkater

Als vervolg op mijn blogpost van gisteren een eenmalige gastbijdrage van Mario van der Ende.

"En wie van al die duizenden op de Coolsingel zal vanmiddag nog napraten over het grote geschenk dat de Rotterdammers gisteravond van Jack van Hulten kregen overhandigd? De arbiter, die de bekerfinale als een beloning voor zijn dit seizoen bovengemiddelde geleverde prestaties kreeg toebedeeld, zag in de negende minuut een ‘schoolvoorbeeld’ van een strafschop over het hoofd. Dat gebeurde toen Feyenoords’ André Luiz Bahia Roda JC-aanvaller Andres Oper – die zich in een duidelijke scoringspositie bevond — naar de grond trok. Ik denk niemand!
Maar hoe anders had de wedstrijd kunnen aflopen, als Roda JC via deze verdiende elf-meter trap (zou de 1-1 zijn geweest) had gescoord en 80 minuten lang met 11 tegen 10 (Bahia had rood verdiend) de wedstrijd had kunnen uitspelen?"

Maar goed, gelukkig hadden we dankzij jarenlange ervaring op het gebied van voor topclubs hoererende arbiters een vooruitziende blik en vierden wij ons eigen feestje in de uren vóór de wedstrijd. Rest mij tenslotte om het volgende plaatje op te dragen aan Jack van Hulten. Hooker With A Penis maar helaas zónder ballen.

free music

Cupkoorts

Ja, ja het is erg rustig hier. Een typisch geval van cupkoorts zullen we maar zeggen. Of bekerstress. Hoe dan ook, Head Music is vandaag On Tour richting Rotterdam in de hoop op een groot feest én een klein wonder. Oh ja, extra kudos en een virtuele schouderklop voor degene die ondergetekende in bovenstaand clipje weet te herkennen.

Zondagsrust

Ondanks alle onnozele geneuzel over ongeveer honderd burka’s, één enkele burkini en het al dan niet schudden van een hand meer of minder, komt de ware bedreiging voor ons welzijn zoals vanouds uit minder verre oorden. Terwijl Grijs 1 hard op weg is om alles dat leuk en lekker is te verbieden, doet ene Nelis Zondag (!) er nog eens een stevige schep bovenop. "Popmuziek heeft de intentie de mens los te maken van God. Vergeten wordt waartoe de mens op aarde is." En dus moet het verboden worden. Te beginnen met de subsidie van Doornroosje en Luxor. Uitgelachen? Enter Head Music’s Zondagse top 5.

1 Jesus Thinks You’re A Jerk – Frank Zappa
2 Jesus Christ Pose – Soundgarden
3 Dear God – XTC
4 God Hates Us All – Slayer
5 Jesus Built My Hotrod – Ministry

Pukkelpop (2)

Ook Pukkelpop indoor is niet volledig zonder fotoverslag van Rob Walbers (zie ook Go For Music), waarmee we Polsslag achter ons kunnen laten en de blik voorwaarts richten. Zeker nu opperpukkelpopper Chokri gisteren een eerste reeks namen bekend maakte die mij als liefhebber even deed duizelen. Gelukkig heeft Blog Party ze al mooi voor me op een rijtje gezet zodat ik daar enkel nog aan hoef toe te voegen dat het volgens Festivalnoise voornamelijk acts voor de donderdag betreft. Dat belooft dus wat voor de overige twee dagen. Boys Noize, The Wombats, Neurosis, Stereo MC’s, The Cribs, Hadouken!, Bob Mould, Does It Offend You, Yeah?, Yeasayer, Late Of The Pier, Black Kids, Holy Fuck, Los Campesinos!, Joe Lean and The Jing Jang Jong, The Heavy en The Ocean staan alvast op mijn to see lijst. Het aftellen is begonnen!

Polsslag (Grenslandhallen, Hasselt 19-4-2008)

Het interessante aan een festival als Polsslag, dat bol staat van de kersverse jonge en (voor mij) soms volstrekt onbekende bands, is dat je er hoe dan ook verrast wordt. Zowel in positieve als negatieve zin. Dat laatste gold zaterdag in de Hasseltse Grenslandhallen bijvoorbeeld voor Blonde Redhead, dat op haar meest recente album al moeilijk te behapstukken was maar door het ontbreken van de vette studiosound live niet verder kwam dan een slap aftreksel daarvan, dat ook nog eens voor een niet onbelangrijk deel aan een tape dan wel PC werd onttrokken.
The Ting Tings maakten het in dat opzicht echter nog veel bonter want hun niet onaardige compacte punky popsongs leken bijna vollédig uit het luchtledige te komen. Terwijl drummer Jules De Martino een eenvoudige basis neertzette en zangeres Katie White elk nummer heel charmant een akkoord op haar sexy omgehangen gitaar mocht aanslaan, knalde er zomaar een vijfkoppige band uit de PA. Pompende bassen, springerige gitaardeuntjes, vrolijke keyboards en een arsenaal aan percussie maakten er een gelikt geheel van maar als bezoeker voelde ik me zelden zo genaaid als tijdens deze soundmixshow. Aldus vielen de twee Ting Tings wel erg opzichtig door de mand.

Gelukkig was er verder voldoende live-muziek om de zaak recht te trekken. Niet dat ik een stuk vrolijker werd van iLiKETRAiNS. Daarvoor was diens deprimerende muziek (denk aan de oude Interpol op het laagst mogelijke toerental) te eentonig, iets dat leek te worden onderschreven door part-time toeteraar Ashley Dean die het gros van de speeltijd vulde met het vouwen van papiertjes. Vliegtuigjes, vogeltjes, Dean toonde zich een ware origami-specialist maar daarvoor waren we niet naar Hasselt gereisd.
Gelukkig ging het er bij Infadels een stuk vrolijker aan toe. Stuiterdwerg Bnann en co voerden hun inmiddels vertrouwde kunstje op waarbij het bekende werk van het debuut werd aangevuld met nieuw materiaal dat beduidend steviger van snit was. Meer rock en minder dance maar helaas ook minder sterk en aanstekelijk. Voor de aanstekelijke beats hadden eerder die dag Foxylane en Holy Fuck al op overdonderende wijze gezorgd dus deerde het niet heus dat Infadels vooral uitnodigde tot relaxt meewiegen.
Foxylane opereert duidelijk in de slipstream van Goose maar voegt daar soms een scheutje stevige rock aan toe zodat het geheel meer body krijgt zonder aan dansbaarheid in te leveren. Holy Fuck zit meer in de electro-hoek en komt dichter in de buurt van de onversneden techno zoals die even verderop in de Boiler Room non-stop over de hoofden van de massa werd uitgebraakt maar houdt ook de indie- en rockliefhebber bij de les door de toevoeging van stevige analoge drumpartijen, stotende bassen en een wild hakkende gitaar. Tijdens Polsslag stond dit viertal nerdy freaks té vroeg op de setlist om het dak er écht af te blazen maar ik ben ervan overtuigd dat het daar zeker toe in staat is. Foxylane en Holy Fuck smaakten beiden naar meer.

In de categorie schuchtere-Britten-die-zich-geen-houding-weten-te-geven-op-de-bühne strikte de organisatie met Foals (foto) de heetste band van het moment. Muzikaal stond de met Afrikaanse melodiëen opgeleukte dansbare indiepop als een huis en bleken met name indie hits als ‘Cassius’ en ‘Balloons’ aanleiding voor een vrolijk feestje in de zaal en daarom was het jammer dat de lange stiltes tussen de songs en het dronkemansgebral van een ADHD-roadie enig roet in het eten gooiden omdat band hierdoor nooit echt op stoom kon komen. Maar, de heren zijn jong en onervaren dus met een beetje geluk staat er met Foals over een aantal maanden een band van formaat. De nummers zijn er, nu het showmanship nog.
Niet dat er op het podium bij ISIS zo veel valt te beleven, want dit sober en serieus ogende vijftal uit Los Angeles laat de muziek voor zichzelf spreken, maar de intensiteit en de beleving waarmee één en ander werd gebracht hield de aandacht zaterdagavond stevig vast. ISIS staat voor breed uitgesponnen melodieuze krachtpatserij die soms wordt omschreven als art-metal of post-rock maar in de praktijk heel wat meer om het lijf heeft. De klank en kleurschakeringen van King Crimson, de psychedelica van Pink Floyd en de power van 65 Days Of Static en dat allemaal uitmondend in een met death grunts opgeleukte trance-metal waarbij Godflesh en Tool even door mijn hoofd schieten. En zo eindigde míjn Polsslag met een grootse verrassing die dus gewoon al een jaar of tien aan de weg blijkt te timmeren. Het kan verkeren.

Rest me tenslotte nog te melden dat we met gefronste wenkbrauwen hebben staan kijken naar de over the top presentatie van Mindless Self Indulgence (dat op papier het midden houdt tussen Enter Shikari en Faith No More maar zaterdag ter overstaan van een schare krijsende bakvisjes vooral op de lachspieren werkte), dat de zusjes van The Breeders ook anno 2008 nog net zo beschamend vals en onbeholpen klinken als tijdens hun *kuch* gloriedagen, dat de eerste editie van Polsslag een geslaagde was die navolging verdient (al blijkt het rondslenteren op een indoor festival tussen 12.000 medebezoekers vele malen vermoeiender dan tijdens de openluchtvariant, wegens geen ligplaatsen in de luwte noch frisse lucht) en dat van het afgekondigde rookverbod weinig terecht kwam. Waarmee eigenlijk de enige smet op de eerste aflevering van Polsslag is benoemd. Desondanks, Kudos voor Chokri!

Meer Polslag? Check Studio Brussel, Blog Party en t.z.t. Indindo.

Pukkelpop light

Voor iedereen die niet tot augustus kan wachten om die typische Pukkelpopsfeer te proeven en op de koop toe wil genieten van veel, goede én nieuwe muziek, is er morgen Polsslag. Inclusief de van Pukkelpop bekende Club, Marquee, Boiler Room en Dance Hall. Geheel overdekt, rookvrij en voortdenderend tot in de vroege ochtend. Het Head Music spoorboekje ziet er vooralsnog als volgt uit: Devastations, Foxylane, Holy Fuck, I Like Trains, Mindless Self Indulgence, The Ting Tings, Blonde Redhead, Foals, Infadels, ISISBoys Noize en Erol Alkan. Da’s bepaald geen kattenpis. Polsslag dreigt net als haar grote broer een fikse uitputtingsslag te worden dus de kans is groot dat er wat namen worden geschrapt want als ik ergens geen zin in heb is het Pukkelpopstress in april. Die Chill Out ruimte is er dan ook niet voor niets en bovendien moeten we ook aan onze eigen ‘Pulse’ denken.