Ons kijkt ons

Een avond met té veel mensen opeengeperst in een té kleine, té hete en zuurstofarme club om een glimp op te vangen van een favoriet bandje? Geen probleem. Een driedaagse survival of the fittest met 120 duizend mensen op een modderig festivalterrein? Lekker. Uren in de rij dringen voor de ingang van een concertzaal? Pfff. Maar het slagveld op de eerste zaterdag van V&D’s prijzencircus laat ik graag aan me voorbijgaan wegens de hel op aarde. Tenzij de families Vroom en Dreesmann de Koot & Biebliotheek voor een dumpprijs in hun brochure zetten. Elf DVD’s gevuld met het, naar mijn bescheiden mening, beste wat de vaderlandse TV ooit voortbracht. Geniale typetjes, hilarische sketches en het ultieme bewijs dat Kees van Kooten en Wim de Bie ooit heer en meester waren in het duiden van maatschappelijke ontwikkelingen, hypes, trends en de zere plekken van de maatschappij. Oók op muzikaal gebied. Zo zien we B & vooral W van de gemeente Juinen uit hun dak gaan met Doe Maar, blijken de Positivoos tot op de dag van vandaag actueel en wist mijn favoriete type Cor Van der Laak zich dertig jaar geleden, in tegenstelling tot zoon Ab, geen raad met het verschijnsel punk. Check deel 1 en deel 2. "Ab heeft geen enkele reden om punk te zijn mijnheer. Ab is nooit van de punk geweest. Ab is nu tot de punk gemaakt door de media!" Van die dingen, ja. ROFLOL!

Festivalitis (1)

Nadat de grote middle of the road-festivals elkaar hebben afgetroefd met een forse lading mega-acts, kunnen we traditiegetrouw de blik richten op de muzikale happenings waar we ons wél nog kunnen laten verrassen.
Van alle alternatieve festivals die zich (zoals altijd onder enig voorbehoud) op Head Music’s belangstelling kunnen verheugen, heeft Les Ardentes tot dusver de meeste namen opgehoest. Inclusief The Streets. MIA en Dizzee Rascal als grote trekkers maar met voor ondergetekende buiten een live set van Trentemøller, Goose en Spiritualized nog te weinig krenten in de pap, alhoewel de vrijwel volledige line-up voor de slotdag nog bekend moet worden gemaakt en er dus heel wat namen zullen volgen.
Het kleine broertje van Pukkelpop heet Polsslag, doet het indoors, beleeft zijn première en belooft nu al een doorslaand succes te worden, niet in de laatste plaats dankzij een klinkende en uiterst veelzijdige programmering waarvan Erol Alkan, MSTRKRFT, Blonde Redhead, Infadels (hallo, daar zijn we weer) maar bovenal Boys Noize, The Ting Tings, Foals en Holy Fuck mijn mondhoeken het verst omhoog doen krullen. Het échte Pukkelpop strooide tot dusver enkel wat klein grut in het rond maar daar zitten dus wel al mooi The Heavy en Hadouken tussen.
En zo duiken er links en rechts al veel acts op die ook op Metropolis niet zouden misstaan, naast het tot mijn grote vreugde reeds bevestigde spektakel genaamd Chrome Hoof. Dus, ondanks dat de lente nog even op zich laat wachten bespeur ik toch al de eerste symptomen van wat wel eens zou kunnen uitgroeien tot een ouderwetse festivalkoorts. Head Music houdt deze, deze en vooral ook deze uitstekende site in ieder geval goed in de gaten de komende weken.

Flitsscheiding

"Throw water on Paul and Fiona for a bigger setlement, but keep the judge dry."Oftewel; kruip in de huid van gold digger Heather Mills en trek Macca’s bankrekening leeg. Jammer dat er in dit geval geen 32,5 miljoen euro aan prijzengeld valt op te strijken. Via.

Lente

Normaal gesproken verschijnt hier rond deze tijd van het jaar steevast een stukje over de eerste warme zonnestralen, terrasbezoekjes, zonnebrillen en de hunkering naar het festivalseizoen. En dat alles onderstreept door een passende zomerse soundtrack. Het voorjaarsgevoel was vandaag na een heerlijke winterse ochtendwandeling door de Brunssummerheide echter verder weg dan ooit en de begeleidende muziek is deze keer dan ook van geheel andere aard. En eerlijk gezegd ben ik daar niet eens zo rouwig om. Eindelijk winter!

Quit Hiding

Hoera, mijn favoriete NYC punkfunkers laten weer van zich horen. Na een Radio 4-loos jaar komt er binnenkort een EP aan die straks gratis van het web kan worden geplukt. Als voorproefje wordt hier het kakelverse ‘Quit Hiding’ alvast aangeboden en dat is eerlijk gezegd best even wennen. Mijlenver verwijderd van een klassieke floorfiller als deze maar desondanks best lekker. Het maakt in ieder geval nieuwsgierig naar de rest van het nieuwe materiaal.

God save the Queen

De vrees van deze voormalige Queen-fan wordt werkelijkheid nu de drummer en gitarist van de Freddie Mercury band na hun Queen-light tour ook met een compleet nieuw album op de proppen zullen komen. Daar is in principe natuurlijk helemaal niets mis mee, ware het niet dat ze daar uit marketingtechnische overwegingen de merknaam Queen op gaan plakken. En dat terwijl de échte Queen aan het einde van de rit haar gezicht ternauwernood wist te redden door na een reeks zwakke tot ronduit slechte platen haar definitieve discografie af te sluiten met twee albums die eindelijk weer in de buurt kwamen van het niveau dat de band in de periode ’73-’77 wist te bereiken. What’s next? Paul McCartney en Ringo Starr die The Beatles weer uit het graf tillen? Met dit tenenkrommende voorproefje nog vers in het geheugen schakel ik alvast in de negeerstand en koester Queen zoals ik haar lang geleden heb leren kennen en graag in herinnering wil houden.

Let's Zep

De heren Zeppelin houden hun kaken stijf op elkaar als het T-woord valt maar terwijl de kaarten hier reeds worden aangeboden staan de support-acts blijkbaar ook al in de rij, nu na The Cult ook Velvet Revolver meldt dat de deal met Page, Plant, Jones & Bonham rond is. Who’s next? Wolfmother? Black Mountain? Opstellen in rijen van twee voor wie een half uurtje in de schaduw van de Zeppelin wil staan. Alsof daar straks ook maar één iemand in geïnteresseerd is. Daarentegen zou ik voor een afterparty met dit dubieuze gezelschap de laatste trein graag laten schieten.