Pinkpopmania (3)

Omdat ik normaal gesproken niet zo van megaconcerten hou en zelden in de pas loop met de muzikale smaak van het grote publiek, is het de afgelopen vijfentwintig jaar nog nooit voorgekomen dat ik voor een ticket in de rij heb moeten staan. Met deze happening als grote uitzondering, al betrof het toen een digitale variant.
Maar goed, gisterochtend was het dan zo ver toen ik bij het ophalen van mijn gereserveerde Pinkpop tickets met moeite de deur van mijn Sittardse voorverkoper open kreeg en daarna tot mijn grote verbazing strandde in een mensenmassa die ik daar nog nooit eerder aantrof. Toen ik de zaak een half uur later verliet kon de deur niet eens meer dicht. Later hoorde ik van een medewerker van een Heerlense concurrent dat deze op dezelfde dag niet minder dan 2.400 tickets over de toonbank zag vliegen. Maal een paar euro servicekosten. Het lijkt me een omzet die deze platenboer op een reguliere zaterdag al lang niet meer weet te behalen, waarmee de populaire programmering van Jan Smeets niet alléén onder de Zuid-limburgse muziekliefhebbers voor blije gezichten heeft gezorgd. Al zullen ze bij de internetprovider van Ticketservice andere gedachten hebben gehad want deze lag er wegens de enorme drukte zowaar enige tijd uit.
Alle discussies over de kwaliteit van het programma terzijde blijkt de line-up meer dan ooit een schot in de roos en hier in het zuiden, wáár je ook komt, hét gesprek van de dag. Deze Pinkpopveteraan (23 jaar geleden zette ik mijn eerste schreden in het Geleense Burgemeester Damenpark) heeft dan ook de indruk dat het festival nog nooit zo hot was als in 2008, iets dat me aan de ene kant tot vreugde stemt maar anderzijds ook al vooruit doet enken aan de immense drukte op de eerste twee festivaldagen die normaal gesproken heerlijk relaxt in relatieve rust konden worden doorgebracht, al dan niet liggend in het gras of pal voor een podium en zonder wachtrijen bij bierstand en toilet.

Voor het gebruikelijke gelummel en de ouderwetse festivalsfeer, zal ik daarom op 2e Pinksterdag toch naar Pinkpop Classic (1 podium, 7 bands) moeten, iets dat wel tot de mogelijkheden behoort omdat mijn grote held Fish daar mag doen wat Marillion vorig jaar verzuimde: het opwekken van een aangename portie magische progrocknostalgie. Hetgeen me toch weer brengt bij het fantastische laatste album van deze vriendelijke Schotse reus, dat hier weliswaar maanden geleden al de hemel werd ingeprezen maar op 12 februari officieel werd gereleased en dus nu pas voor iedereen beschikbaar is. En daarbij mag ik graag even uit OOR citeren: "Muzikale partner Steve Vantsis laat Fish onbekend terrein verkennen […] en zijn gitaarwerk is om van te watertanden. […] Een doorstart waarbij ook de rol van producer Calum Malcolm niet mag worden onderschat. Tel daarbij de eerlijke teksten, gekoppeld aan zijn met emotie geladen stem en je wordt toch weer meegetrokken in de altijd kommervolle wereld van Fish. Je moet wel een hart van steen hebben om niet geraakt te worden."

12 Mei, Megaland, Landgraaf. Maximaal 20.000 bezoekers, geen gedrang voor toilet of bier en volop kaarten verkrijgbaar. Grootste nadeel is meteen het grootste contrast met het échte Pinkpop: de dodelijk saaie headliner.

PS. Tijdens het wachten op mijn kaartjes kon ik het niet laten de Oasis-DVD dubbelaar ‘Lord Don’t Slow Me Down’  uit een rek te plukken en af te rekenen. Een aanrader van de hoogste orde van een band in absolute topvorm.

12 thoughts on “Pinkpopmania (3)

  1. pinkpop mag dan wel financieel/commercieel hot zijn, je kunt het hoe je ook wendt of keert niet van toepassing laten zijn op de programmering wanneer je het begrip ‘relevantie’ erop zou loslaten. (niet dat dat moet hoor, maar Pinkpop in casu Jan S. heeft/had wel die pretenties)
    Metallica, Cunting Crows, RATM (de zogenaamde grote namen)..wat hebben zij de afgelopen pak-em-beet 10 jaar aan interessant muzikaal plaatwerk op de markt gebracht? Horen zij niet gewoon thuis op een classicvariant? Overigens is dit geen typische pinkpop-kwaal, er lijkt überhaupt een sterke hang naar retro/herhaling gaande te zijn in festivalland (zie werchter).
    Tuurlijk zou ik sowieso voor de gezelligheid graag willen gaan, iig de zaterdag, maar daarvoor vind ik het toch wat te duur (heb nog een aantal andere dure concerten op stapel staan).

  2. Naar die dvd van Oasis ben ik ook nog wel érg benieuwd! Wat betreft Pinkpop, ik wacht nog even af. Misschien ga ik er wel als verslaggever heen ofzo, maar op dit moment zie ik nog niet direct de ontstuitbare noodzaak om al voor tickets in de rij te gaan liggen.

  3. @Mart: zou het niet zo kunnen zijn dat de generatie na de Foo Fighters en Radioheads geen mega-acts heeft afgeleverd zodat grote festivaldinosauriërs als Pinkpop en Werchter wel móeten teruggrijpen op deze of oudere headliners om de wei vol te trekken?

  4. @Marco: dat de laatste 10 jaar nauwelijks mega-acts hebben opgeleverd klopt idd, denk ik, jij hebt me aan het denken gezet en ik ben eens in mijn archief gedoken en de enige echte mega-act van de laatste 10 jaar is eigenlijk Coldplay, daarna kom je in een categorie met Tool, Muse, The Killers, The Chemical Brothers, Linkin Park, Robbie Williams, Faithless, The Prodigy, Marco Borsato, Shakira, Faithless, Anouk, Krezip, 3 Doors Down, Nickelback, The White Stripes, Evanescence, Franz Ferdinand, Keane, Kaiser Chiefs, Within Temptation, Limp Bizkit, Pink, Kane, of revivals van acts zoals de RHCP, Rammstein of Green Day.

    Sommige van deze namen zitten ook al tegen de grens van 10 jaar aan of zijn geeneens festivalacts of trekken alleen in Nederland semi-volle zalen, de Foo Fighters zou ik trouwens ook in dit rijtje scharen, omdat ze toch nog goed werk hebben uitgegeven in het laatste decennium.

    Maar laten we eerlijk zijn ook de Red Hot Chili Peppers waren nog geen headliners in hun beginjaren.

  5. Laatste toevoegingen voor Pinkpop:
    – Amy MacDonald uit Schotland (bekend van de Bubi Hittips op http://www.aowekino.nl)
    – Air Traffic uit Engeland (bekend van De Afrekening van Studio Brussel, muziek a la Coldplay)
    – Eagles of Death Metal uit de U.S. of A. (vriendjes van Queens of the Stone Age en vorig jaar nog gezien op Sziget, lekker, ruige garage-rock old-fashioned style)
    – Blood Red Shoes uit Engeland (ik ken ze niet, maar het schijnt een soort omgedraaide White Stripes te zijn, vrouwtje op gitaar, ventje op drums, indie punkrock).
    Alle nieuwkomers spelen trouwens op de zaterdag.

    Novastar heeft afgezegd en komt dus niet, misschien komt er nog een 40ste bandje bij in de tent op de vrijdag, volgens Jan Smeets.

    Overigens is Rock am Ring ondertussen helemaal uitverkocht (85.000 kaarten), jammer vooral omdat ze vandaag nog leuke namen als The Offspring en vooral de Manic Street Preachers bekend hebben gemaakt.

  6. Ok, dit gaat dus wat betreft bandjes een hele rustige Pinkpop worden maar want behalve Blood Red Shoes is er geen enkele van de toegevoegde namen die ik wil zien. Ik neem de picknick deken alvast mee :-/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s