The Enemy (Gebäude 9, Keulen 30-1-08)

De pauzemuziek vormde met plaatwerk van The Clash, The Jam, The Verve en Primal Scream al een mooie opmaat voor mijn eerste optreden van dit jaar dus toen de drie schoffies uit Coventry, die onder de naam The Enemy de UK aan hun voeten kregen, stipt op tijd en begeleid door de opzwepende klanken van stadsgenoot The Specials het podium van onze favoriete club betraden, was de stemming in de zaal al op en top. En dat zou drie kwartier zo blijven. Omdat The Enemy (voor de gelegenheid sporadisch bijgestaan door een toetsenist) middels een bloemlezing uit haar sterke debuutalbum en een handvol Britse hitsuccessen louter puike songs afleverde. Omdat de heren er zin in hadden en het tempo aangenaam opschroefden zonder ook maar één steekje te laten vallen. En omdat er met zanger/gitarist Tom Clarke een frontman van formaat op de planken stond, die weliswaar oogde als een hobbit met hooligan-neigingen maar maar klonk als Paul Weller in zijn beste jaren. The Enemy tikte af, raasde als een sneltreinvaart door haar repertoire en deed derhalve precies waarvoor de ongeveer 350 aanwezigen naar de industriële ruïnes van Köln-Ost waren getogen: een aanstekelijk en pittig potje rocken op zijn Engels. Niet meer maar zeker ook niet minder. Ik kan me een slechtere aftrap van het concertjaar voorstellen.

Meer over The Enemy in Keulen vind je bij Blogparty en (tzt) Indindo.

Epidemie

Na Take That, De Dolly Dots en The Spice Girls moet de gifbeker blijkbaar leeg tot op de bodem. What’s next? Aan de andere kant klinkt deze wederopstanding dan weer erg interessant wegens de beste Nederlandse metalband ooit. Althans naar mijn bescheiden mening. En wie me niet gelooft mag hier klikken voor het bewijs.

Stickie

Onlangs schreef ik nog over mijn allereerste vinyl-single. De eerste in een rij plaatjes die gaandeweg zou uitgroeien tot een bonte verzameling LP’s, EP’s, maxi-singles, cassettebandjes, bandrecorderspoelen, video’s, CD’s, DVD’s en minidiscs. Toch keek ik even raar op toen ik vanmiddag ineens de kek verpakte USB-stick van Hadouken naast de computer zag liggen. Panklaar voor de iTunes-generatie maar vooralsnog is het voor mij nog even wennen. Op dit moment vind ik het vooral een grappige gadget, maar wellicht weten we over een paar jaar niet anders meer. Ach, zolang er deuntjes van dit kaliber opstaan hoor je mij niet klagen.

Back in black

Na het succesvolle We Love(d) Donkiesjot festijn in Sittard hebben ook enkele voormalig medewerkers van het roemruchte Heerlense New Wave Café de koppen bij elkaar gestoken om de tijden van weleer te laten herleven.
Het New Wave Café vond in 1982 onderdak bij de jongerenvereniging Inpoet, die de Heerlense punks en wavers onder haar vleugels nam tot aan het faillissement in 1987. Toen vervolgens uitzetting dreigde werd het pand aan de Akerstraat door de medewerkers bezet, zodat de activiteiten onder een nieuwe overkoepelend orgaan (Stichting Zymose) doorgang konden vinden. In die periode steeg het aantal activiteiten en bezoekers aanzienlijk, totdat de gemeente de krakers beu was en het pand in 1992 verkocht. Op 27 maart van dat jaar werd er met een knallend feest afscheid genomen van het New Wave Café dat naast de gebruikelijke dansavonden ook concerten organiseerde en films vertoonde als Rude Boy, Breaking Glass en The Great Rock ‘n Roll Swindle.
In samenwerking met andere groeperingen en culturele instellingen is nog geprobeerd om middels een politieke partij de ingeslapen gemeente wakker te schudden maar ondanks de twee zetels die dat uiteindelijk opleverde hebben de meeste participanten daar niet tot nauwelijks van kunnen profiteren.
New Wave Café Heerlen stierf aldus een stille dood maar zal op 1 maart aanstaande voor één keer uit haar as herrijzen als DJ Kitty in De Nieuwe Nor haar oude vinyl-plaatjes afstoft en de hoofdstad van de Mijnstreek Oost ouderwets in een zwarte nevel zal hullen.
Chameleons, The Sound, Wolfgang Press, Sisters Of Mercy, Sonic Youth, Cabaret Voltaire, Joy Division, The Fuzztones, Nitzer Ebb, New Model Army, The Smiths, Bauhaus, Nick Cave, Big Black, Front 242, Klinik, Poesie Noire, Siouxsie And The Banshees, Christian Death, Virgin Prunes, Kraftwerk, T-Rex, The Stooges, Killing Joke… De liefhebbers weten dan genoeg en kunnen voor meer info en hun reservering hier terecht.

Single nostalgie

Dat komt ervan als je meest *kuch* progressieve radiostation dermate ver achter de muziek aanloopt dat de leukste plaatjes al weken zo niet maanden voordat Giel Beelen en co ze de ether in smijten door de liefhebber rechtstreeks vanuit de UK worden geïmporteerd.
Dat komt ervan als de nationale TV-stations stelselmatig elke vorm van nieuwe en spannende muziek negeren ten faveure van gladde dance, holle galm, inteelt urban, Hollands plagiaat en de waan van de vorige maand voor de mp3-Jugend.
Dat komt ervan als de prijzen dermate worden opschroefd dat een beetje muziekliefhebber op een stapel in Londen aangeschafte plaatjes voldoende geld bespaart om zijn vliegticket te betalen (terwijl hij de kosten van het hotel bijna gedekt ziet door de besparing op zijn aldaar aangeschafte Converse en Doc Martens, maar dit geheel terzijde).
Wat? Nou dit dus.
Hetgeen deze oudere jongere in een vlaag van nostalgie doet terugdenken aan het allereerste 7-inch plaatje dat op zijn oranje Lenco 811 haar vijfenveertig rondjes per minuut draaide. Let’s go to town, oh yeah / Down to the red light quarter / That part of town / Where there is no such thing as law and order. Niet slecht voor een zevenjarige, toch? Drieëndertig jaar later is het nog maar de vraag of zowel de single als de red light quarter het einde van het jaar halen. Zucht.