Rolled Gold +

Dat was vast even schrikken voor de mensen die mij een beetje kennen; een album van de Stones in de playlist?! Ondanks de liefde voor de klassieken heb ik mijn afkeer van genoemde band namelijk nooit onder stoelen of banken gestoken, waarbij ik wél steeds vermeldde dat deze niet zozeer is gevoed door de band zelf maar meer door de mondiale (muziek)pers en zogenaamde kenners die steeds met een harde plasser en zonder één woord van kritiek achter de rock & rollatorboys zijn blijven aanlopen en hun evangelie bleven prediken, óók in de vijfendertig jaar dat daar geen enkele aanleiding toe was. Maar ondertussen wél geregeld de vloer aanvegend met vrijwel alle overige rockdinosauriërs, waarvan enkelen mij na aan het hart lagen en liggen. The Beatles waren inventiever, The Yardbirds baanbrekender, The Doors poëtischer, The Pretty Things ruiger, The Who spectaculairder, The Pink Floyd experimenteler, Velvet Underground stoneder, Bowie sexyer, Led Zeppelin groter, The Kinks hadden betere liedjes en dan was daar ook nog ene Jimi Hendrix… Enfin, de Rolling Stones hadden en hebben blijkbaar vooral hun PR prima voor elkaar. Natuurlijk wist ik onderwijl ook wel dat Jagger en co in de tweede helft van de sixties de ene na de andere puike song op vinyl knalden, ik had ooit zelfs stiekem een verzameltape in de kast liggen en wachtte al geruime tijd op een voor mij op maat gesneden officiële compilatie. En die is middels ‘Rolled Gold +‘ eindelijk verschenen. Het beste van de Rolling Stones uit diens meest creatieve periode (de Decca jaren: 1964 – 1971) en eerlijk is eerlijk, da’s smullen geblazen. Of zoals NME het zo fraai uitdrukte: "It’s old Mick’n’Keef’s best ever Best Of in the world… ever! This celebrates the Decca years and ignores everything after. As it should." De Rolling Stones op de drempel naar 2008 voor het eerst in de Headmusic platenkast. De wonderen zijn zowaar de wereld nog niet uit.

7 thoughts on “Rolled Gold +

  1. Inderdaad een mooie verzamelaar, van de beste periode van The Stones. Toen waren ze nog goed. Laatst zag ik iets van ze op tv van hun laatste tournee. Dat was echt om te huilen zo slecht. Wanneer zien ze nou zelf eens in dat ze moeten stoppen?

  2. It takes a man to admit it.
    Wat de Stones betreft zitten wij helemaal op 1 lijn. Ik zal deze dus ook zeker een kans gaan geven (want ergens wist ik ook wel dat ze ooit, heeel lang geleden leuke plaatjes maakten, ik noem een she’s a rainbow, een let’s spend the night together. Helaas constateer ik dat het afgrijselijke I can’t get no satisfaction er ook opstaat, bah!)

  3. Ik vond het anders vorig jaar in de Arena (ondanks de Arena) wel enorm leuk. Dan wel uiteraard de oude hits.

    De beste verzamelaar van de Stones blijft toch de 3 cd box ‘Singles Collection – The London Years’ uit 2002. De beslaat de singles van 1963 (‘Come On’) tot 1967 (‘Sympathy For The Devil’).

  4. Helemaal met Harm eens, de beste verzamelaar is de London Years. (Niet dat ik alle cd’s/LP’s van de Stones heb, mijn collectie bestaat uit slechts 9 cd’s) Maar dat is echt een super verzamelaar! Maar het klopt inderdaad ook dat er een periode is geweest dat ze mindere muziek hebben gemaakt.

    Wie ze live meemaakt (en ik heb ze nu 4 maal live gezien en één keer vanaf het gras in de Goffert) ziet wel meteen waarom deze band altijd zo opgehemeld is. De toegangsprijzen zijn dan weer te belachelijk voor woorden, zodat ik echt geen kaartje zou kopen.

    En ach, het is natuurlijk ook allemaal lekker nostalgisch..

  5. Ik ben er nooit aan toegekomen een verzamelaar van The Stones te kopen maar toen ik de recensie las in NME had ik wel zoiets van: toch maar eens doen. Want het gaat om de periode toen ik ze de moeite waard vond. Ik heb wel wat losse singles en een enkele oude lp maar verder niets. Zit er geen DVD bij zit zoals tegenwoordig wel vaker met cd’s, reissues etc.?

  6. @Indindo: Er zijn verschillende versies uit, dus wellicht ook met een extra DVD. Mijn exemplaar bestaat uit twee cd’s. Geen beeld, enkel geluid.

  7. Het was het beste geweest als Mick Jagger en Keith Richards ergens begin jaren zeventig allebei een overdosis hadden genomen. Dan was de legendarische status van de groep nog een beetje terecht geweest. Toen dus deze verzamelaar uitkwam die tot 1971 loopt, dacht ik meteen ‘ah, eindelijk es een goeie compilatie die eindigt waar het bij de Stones misging.’ Ik ga ‘m dus nog zeker wel aanschaffen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s