Somewhere over the rainbow

Dapper, innovatief, een slimme marketingtruc of ordinair gegraai? De wijze waarop Radiohead de pot met goud aan het einde van de regenboog opgroef heeft veel stof doen opwaaien. Erwin Blom peilde afgelopen weekend tijdens London Calling de mening van de daar aanwezige bands en versterkte daarmee de gevoelens die ik zelf bij deze meesterzet had: "Radiohead heeft makkelijk praten, nieuw talent heeft een platenmaatschappij nodig!” Hoe dan ook, the times they are a-changin’ en Richard van den Boogaard zegt daar veel zinnigs over op Frank Watching. Oh ja, en wat mij betreft is er maar één échte Rainbow.

Ondergronds

Londen is mijn stad. Ik wil minimaal ééns per jaar worden ondergedompeld in de gezangen van een kolkend voetbalstadion, tussen tienduizenden fanatiekelingen op veel te krappe stoeltjes, zonder hekken, prikkeldraad en gewapende politie. Ik wil minimaal ééns per jaar genieten van toonaangevende kunst in imposante musea die, zoals het hoort, gratis te bezoeken zijn en bibliotheken van de buitencategorie. Ik wil minimaal ééns per jaar mijn ogen en oren de kost geven in Camden, geboorteplaats van ontelbare trends en hypes. Maar boven alles wil ik minimaal ééns per jaar rondstruinen in het epicentrum van de popmuziek, op zoek naar geluid- en beeldmateriaal, een stukje historie en als het kan een concert in een legendarische zaal met een groots verleden. Londen ademt popmuziek. Van de platenzaakjes in Soho, de luide rock in de kledingboutiques in Kensington, de alternatieve pauzemuziek in de sportarena’s tot de ondergrondse straatmuzikanten. Al krijgt die laatste groep er binnenkort ernstige concurrentie bij van een nieuwe digitale ruildienst voor muziekbestanden via een netwerk met een zeer toepasselijke naam. "Undersound is a new type of experience, an interface that is on your mobile phone and in the underground stations you pass through every day. It is part personal, part public and all about the tube. Undersound is a way of listening to, distributing and affecting the flow of music in the underground that goes beyond just the music itself." Ik hoop één en ander snel eens zelf te mogen uitproberen. Via.

Loser

Stel, je bent een financieel volstrekt onafhankelijk voormalig popidool dat al twintig jaar geen opzienbarend stukje muziek heeft weten uit te poepen, dan ga je natuurlijk heel goed om met je steeds schaarser wordende hondstrouwe fans. Toch?

Music Maps

Heb je ook altijd al willen weten welke artiest het meest online wordt beluisterd en gezocht in, pakembeet, Nieuw Zeeland, Nigeria of Noorwegen? Check dan Music Maps van Gracenote en concludeer dat The Beatles wereldwijd nog steeds de heetste band is en dat het niet de Generatie Einstein is die de toon aangeeft maar diens ouders en grootouders die online massaal op zoek lijken naar een stukje muzikale nostalgie; Pink Floyd, Queen, U2, Metallica… vul maar in. Tijdloze muziek gaat blijkbaar nooit verloren. En wij Nederlanders staan uiteraard weer aardig voor lul met Hazes en de onvermijdelijke Borsato. Nee, dan hebben onze oosterburen het qua nationaal product beduidend beter voor elkaar met Rammstein, Böhse Onkelz, Die Tote Hosen en op de eerste plaats Die Ärzte. Over nostalgie gesproken… Via.

Verrassing

Er was eens… heel lang geleden, een wereld zonder internet. Een tijd waarin je er via een fikse omweg soms per toeval achter kwam dat één van je favoriete bandjes op korte termijn met nieuw plaatwerk zou komen. Zo herinner ik me dat ik als puber na een berichtje van iemand van de Queen fanclub vanaf november 1983 mijn lokale platenboer vrijwel wekelijks bestookte met de vraag wanneer de nieuwe langverwachte single van deze band verkrijgbaar zou zijn. Het antwoord op die vraag kwam pas halverwege januari 1984 en toen ik op de 23e van die maand mijn kersverse maxi-single van ‘Radio Ga Ga’ voor het eerst en met het hart bonzend in de keel via mijn Schneider stereoset tot mij nam was dat voor het hardrockertje dat ik toen was een domper van de hoogste orde. Gelukkig was de b-kant meer naar mijn smaak.
Inmiddels vind ik Radio Ga Ga (vooral live) best een lekker plaatje en heeft de komst van het internet de muzikale wereld op zijn kop gezet. Wat mij betreft in positieve zin, al is de spanning van het wachten en het op de dag van de release beluisteren van iets volstrekt nieuws toch een ervaring die ik vandaag de dag wel eens mis. Vrijwel alles lekt voortijdig uit, singles worden weken voor de release in clipvorm voorgepubliceerd en wie geen zin heeft om in de overdaad aan informatie op zoek te gaan naar de aankomende releases van zijn of haar favoriete band maakt sinds kort gewoon een eigen RSS feed aan bij Music Alerts.
Desondanks word ik soms toch nog wel eens aangenaam verrast. Zoals in het geval van Fuck Me USA (een project van de Six By Seven leden Chris Olley en James Flower), dat ik door onoplettendheid ten tijde van de release had gemist en pas vorige week via via tot mij kwam. Aanvankelijk al vorig jaar online uitgebracht, in een beperkte oplage officieel de markt op geslingerd in april van dit jaar en in de herfst het meest gedraaide album van mijn iPod playlist. En zo kan het gebeuren dat deze energieke, indrukwekkend stampende mix van electrobeats, garage en moddervette psychedelische rock (Stooges, Sigue Sigue Sputnik, Velvet Underground, Underworld, Suicide in de blender en stuiteren maar) me al twee weken lang in een trance houdt tijdens mijn dagelijkse treinreis en wekelijkse bezoek aan de sportschool. Het titelloze album is inmiddels stijf uitverkocht, hetgeen de cult-status van dit project enkel zal versterken. Helaas zal ik het dan ook met een kopietje van het origineel moeten doen, al zal ik de bekende veilingsites goed in de gaten houden want een album dat zo hoog in mijn eindejaarslijst gaat eindigen hoort gewoon officieel in de kast te staan.

Breaking news

Het kan verkeren. Met dé reünie van het jaar voor de deur breekt Jimmy Page een vinger en mag hij van de dokter drie weken geen gitaar spelen. De Led Zeppelin comeback is dientengevolge verschoven naar 10 december en de eventueel ingeleverde kaarten worden verherloot onder de miljoenen liefhebbers die de eerste keer naast de meest begeerde tickets van 2007 grepen.

PS Wie voorlopig ook geen gitaar meer zal spelen is de eigenaar van dit peperdure exemplaar. Via.

Holy shit

Vroeger moesten we vooral smakelijk lachen om de gristenpoedels van Stryper en hadden we nooit kunnen bevroeden dat er een dikke twintig jaar later zoiets als een metalbijbel zou bestaan. Inclusief de blijde boodschap van born again jeugdheld Dave ‘Megadeth’ Mustaine en de godsvruchtbare drummer Nicko McBrain, die u allen kent van deze band. Neen, dan geef mij maar collegamepper Terry Bozzio, hoofdrolspeler in het evangelie van Zappa. "Blow it out your ass, motorcycle man! I am the Devil, do you understand?" Hallelujah!