Doe Maar De Kuip

Tja, wat moet je daar nu weer van zeggen? Dat Heintje Davids een waardige opvolger heeft gekregen? Uiteraard is het Doe Maar virus destijds ook niet aan mij voorbijgegaan maar 25 jaar na dato vind ik hun eerste album verreweg het leukst en ben ik vooral erg blij dat De Kuip weer in beeld is voor liveconcerten. Pophistorie, sfeer en prima geluid, kortom; alles wat de Arenanana niet heeft. Helaas denkt de firma Mojopolie daar, tegen beter weten in en als enige, nog steeds heel anders over.

We love(d) Donkiesjot

"Zaterdag 15 december 2007 is het precies twintig jaar geleden dat de roemruchte Sittardse Poptempel Donkiesjot door de M.E. op hardhandige wijze werd ontruimd. Het Donkiesjot waar jarenlang de alternatieve tieners, twintigers en dertigers hun wekelijkse uitgaansvertier haalden. Het Donkiesjot waar menig generatiegenoot nog met ontzag over praat. Het Donkiesjot waar bands als The Sex Pistols, U2, The Cure, The Simple Minds, Ultravox, Herman Brood en New Model Army de zaal vol trokken en levens voorgoed veranderden." Aldus het persbericht van Elitaire Subkultuur inzake een ouderwetsch feest op de plaats waar het twintig jaar geleden danig uit de hand liep. Inclusief films, dia’s, een verrassingsoptreden (riep daar iemand The Swampsurfers?) en de muzikale omlijsting van een tweetal DJ’s die plechtig hebben beloofd de floorfillers van destijds (Sisters of Mercy, The Specials, The Ramones, Dead Kennedys, Echo & The Bunnymen, Siouxsie & The Banshees, Joy Division,The Beat, TC Matic, The Exploited, UK Subs, Cocteau Twins, Patti Smith, Front 242 en vult u de rest zelf maar in) te mixen met diens navolgers uit de 21ste eeuw. Kortom, muzikaal vermaak voor jong en oud. Tegen die tijd toch even kijken of ik nog iets zwarts in mijn garderobe heb hangen.

Squeeeeeek

Wie had haar vroeger niet in de klas, zo’n meisje dat bij een bijzondere gelegenheid na een blokfluitduetje en of ballet-achtig dansje van haar klasgenootjes tot in de wijde omtrek het gehoor geselde met vals, dissonant en anderszins piepend en krijsend geknars, zoals geleerd tijdens drie weken vioolles in de lokale muziekschool. Leerkrachten en scholieren zullen na het lezen van dit bericht dan ook opgelucht adem halen. "It was likely the guitar would soon overtake the violin as the most widely taught instrument, with children being inspired by bands such as the White Stripes." Als diezelfde meiskes nu maar niet ineens allemaal gaan drummen als Meg White. Via.

Motörhead (Rodahal, Kerkrade 20/11/2007)

“We are Motörhead and we play rock and roll.” Lemmy laat er zoals gebruikelijk geen onduidelijkheid over bestaan dat de muzikale verwantschap met de traditionele metal van bijvoorbeeld voorprogramma Overkill veel minder groot is dan de pers ons wil doen geloven. Hetgeen in een met anderhalfduizend liefhebbers aardig gevulde Rodahal weer eens wordt bewezen.

De naar een Motörhead-song genoemde openingsact doet weliswaar haar stinkende best, weet een feest (van herkenning) te bouwen maar beweegt zich zelden tot nooit buiten de toch wat  beperkte grenzen van het genre dat (net als Overkill zelf) in jaren tachtig furore maakte, waardoor het allemaal erg gedateerd klinkt. Motörhead klinkt daarentegen na meer dan dertig jaar nog steeds tijdloos en zo fris als een hoentje. Al ziet de bijna 62 jarige Lemmy er bepaald niet zo uit.

Ondanks dat hij een vermoeide indruk maakt knalt opener ‘Doctor Rock’ meteen op volle kracht uit de speakers en gaandeweg het optreden krijgt de levende legende er zichtbaar meer en meer schik in. Staand in de voor hem karakteristieke pose beukt hij zich een weg door een aangename setlist, heeft hij tijd voor wat grappen en grollen en voorziet hij Motörhead’s snoeiharde mix van hardock, punk, garage en vuige rock & roll van zijn raspende vocalen. “Nog geen sleet op de stembanden” noteert een scribent naast mij lachend in zijn boekje. Al had hij net zo goed “nog geen sleet op Motörhead” kunnen neerpennen, want de band verkeert momenteel in een absolute topvorm.

Met de persoonlijke favorieten ‘Killed By Death’, ‘Metropolis’, ‘Just ‘Cos You Got The Power’ en een daverende cover van Thin Lizzy’s ‘Rosalie’ als absolute hoogtepunten dendert het powertrio over ons heen om tijdens de door een middels ‘Whorehouse Blues’ akoestisch (!) ingeluide toegift de definitieve genadeklap toe te dienen met het onvermijdelijke ‘Ace Of Spades’ en een waanzinnige extended versie van ‘Overkill’. Waarmee Motörhead de cirkel in dik anderhalf uur tijd mooi rond heeft gebreid en de aanwezigen moe maar voldaan en met een luide piep in hun oren de laatste drankpenningen kunnen verzilveren.

Lemmy komt, gromt en overwint en zelfs de meest verstokte aanwezige Kerkradenaar vergeeft hem zijn “thank you Maastricht” aan het einde van de set, iets dat op zich al een prestatie van formaat is. (Foto: Stan Novak)

Lemmy in Limbabwe

Week 47 stond in mijn agenda rood omcirkeld. Het begon met optredens van Interpol en The Enemy en al snel kwam daar Motörhead en The Coral bij. Omdat die laatste op dezelfde dag als Interpol deze kant op zou komen werden de kaarten voor de lachebekjes uit NYC snel verkocht zodat de teller weer op drie kwam te staan. Totdat The Enemy haar Keulse optreden verplaatste naar januari en The Coral wegens ziekte van haar gitarist één dag na deze blijde boodschap haar volledige Europese tournee afblies. En zo wordt nummer 47 toch nog een rustig weekje. Alhoewel dat in het geval van Motörhead een zeer ongelukkige woordkeuze is. Maar goed, op Lemmy kun je bouwen totdat hij definitief omkiept wegens Killed By Death. Maar voorlopig brullen we nog uit volle borst met hem mee: "If you squeeze my lizard, I’ll put my snake on you…" Vanavond is Ian Fraser Kilmister voor één avond burgemeester van Kerkrade en hertog van Limburg. Gelukkig liggen ze hier niet meer wakker van een aardbeving meer of minder.

Robot rock

In het begin van dit jaar verscheen de Fender VG Stratocaster in navolging van dit rare ding. Een als gitaar vermomde computer die je nooit meer hoeft te stemmen en die je desgewenst kunt laten klinken als bijvoorbeeld een Telecaster of een al dan niet twaalfsnarig akoestisch exemplaar. Stom van Fender want een échte gitarist wil natuurlijk zo veel mogelijk instrumenten aan zijn muur en een zo uitgebreid mogelijk effectenrek aan zijn voeten. Op 7 december aanstaande stelt aartsrivaal Gibson daar de Robot Guitar tegenover. Een Les Pauls zonder geïntegreerde gitaarsynthesizer maar mét een ingenieus stem-mechanisme. Über cool. Ik zal Sinterklaas eens extra lief aankijken dit jaar. Via.