Aaaaargh

Morgen is het Halloween en om in de juiste stemming te geraken presenteert Gigwise alvast een eregalerij van The Scariest People In Music. Ondergetekende heeft weinig met dit uit de VS overgewaaide pompoenenfeestje en moet bij het horen van de naam vooral denken aan een heerlijk stukje muzikaal jeugdsentiment. Vreselijk fout én akelig Duits op de koop toe, maar sinds mijn bijdrage aan dit topic ga ik wat dat betreft toch al gebrandmerkt door het leven. Auf wiedersehen!

Remember That Night

Als groot liefhebber van Pink Floyd prijs ik me gelukkig deze legendarische band tussen 1988 en 1994 drie keer aan het werk te hebben gezien. Weliswaar in de light-variant (lees: zonder Roger Waters en met één en de laatste keer zelfs twee matige nieuwe albums op zak) en twee keer in een veel te groot megastadion, maar ik had het voor geen goud willen missen. Daarna volgde in 2002 Roger Waters’ ‘In The Flesh’ spektakel en vier jaar later de ‘On An Island’ tournee van David Gilmour. De eerste twee werden hier al tot groot genoegen en met enige regelmaat via DVD herbeleefd en sinds kort is daar laatstgenoemde bijgekomen. ‘Remember That Night’ bevat een registratie van het optreden dat de voormalige Floyd-gitarist en zijn band (naast oud Floyd-collega Richard Wright onder anderen bestaand uit Roxy Music-gitarist Phil Manzanera, Dick Parry, die The Floyd al in de jaren ’70 van zijn karakteristieke saxofoonklanken voorzag, en John Carin, sinds 1987 in dienst van Watersloze Floyd én de Floydloze Waters) ten beste gaven in de Londense Royal Albert Hall. Naast Gilmour’s meest recente solo-album biedt ‘Remember That Night’ veel ruimte voor oud (en soms minder voor de hand liggend) Floyd-materiaal, dat ook zonder de gebruikelijke visuele krachtpatserij stevig overeind blijft. Sterker nog, de minder pompeuze aanpak die Gilmour hanteert zorgt er niet zelden voor dat  het kloppend hart van de songs bloot komt te liggen. Gilmour’s versie van ‘Shine On You Crazy Diamond’ is hiervan wellicht het beste voorbeeld: na het vertrouwde intro houdt de band zich op de vlakte zodat Gilmour de ultieme Syd Barrett ode op intieme wijze kan voortzetten. Puur op basis van zijn subtiele gitaarspel en emotionele zangpartij raakt hij de essentie op indrukwekkende wijze. Tegen het einde, als toeterkoning Parry zich bij de band heeft gevoegd, klinkt het nummer weer exact zoals het 32 jaar geleden bedoeld was. Andere hoogtepunten zijn wat mij betreft ‘Fat Old Sun‘, ‘Echoes’ en het op disk 2 als extra’s toegevoegde ‘Astronomy Domine’, ‘Wot’s… Uh The Deal‘ en de Syd Barrett cover ‘Dark Globe’. Als toetje komt ook nog ene David Bowie opdraven om na een ietwat tegenvallende versie van ‘Arnold Layne’ het prijsnummer ‘Comfortably Numb’ dusdanig naar zijn hand te zetten als was de song speciaal voor hem geschreven. Soft Machine’s Robert Wyatt trompettert een stukje mee en zorgt voor een extra stukje nostalgie, net als de aanwezigheid van David Crosby en Graham Nash, die zichtbaar plezier hebben in hun avondje Albert Hall. Tel daarbij nog de uitstekende tourdocu ‘Breaking Bread, Drinking Wine’ op alsmede een handvol overige extra’s en concludeer dat de aanschaf van ‘Remember That Night’ elke euro dubbel en dwars waard is. De Watersloze reünie van twintig jaar geleden óógde als Pink Floyd, ‘In The Flesh’ klónk als Pink Floyd maar de David Gilmour – Richard Wright combine van vorig jaar vóelde als Pink Floyd. Net als heel veel tracks op deze DVD. ‘Remember That Night’ is alleen al daarom een must voor elke Floyd-liefhebber.

Shotter's Nation

De Engelse knuffeljunk Pete Doherty doet eindelijk weer eens op muzikaal vlak van zich spreken en de langverwachte opvolger van het prima Babyshambles-debuut ‘Down In Albion’ (en de nog betere ‘The Blinding’ EP) kwam de laatste weken dan ook veelvuldig voorbij op mijn iPod. Tot wisselend genoegen en met een behoorlijk tweeslachtig gevoel als gevolg. Het duurde dan ook even voordat ik mijn mening over de schijf in woorden kon vatten maar juist op de dag dat ik er eens goed voor wilde gaan zitten kwam ik het stuk dat ik in mijn hoofd had tot mijn grote verbazing tegen in de recensierubriek van OOR. Omdat de muziekpolitie en ondergetekende het slechts zeer zelden volledig met elkaar eens zijn en ik geen zin heb om het wiel voor de tweede keer uit te vinden geef ik bij deze het woord aan Yorick Buwalda.

The Thaw Session

"The track is driven along by a Lalo Schifrin-esque bassline, with Nick McCabe’s atmospherics augmented by a single treated guitar note that hangs in the background throughout and Richard Ashcroft repeating the line "in the end/all I’ve got is love…", mantra-like, over the top. At 03.25, McCabe introduces an e-Bow guitar line, and the drums almost shift into waltz time, while at 11 minutes in there are backwards guitars, all the while underpinned by shuffling bass and drums that could almost have been culled from Miles Davis’ ‘Bitches Brew’…"
Kortom: The Verve is weer helemaal terug en de eerste veertien minuten van haar eerste studiosessie sinds 8,5 jaar zijn hier gratis te downloaden. "No rehearsal, no fine tuning, no limits: just Richard Ashcroft, Nick McCabe, Simon Jones and Pete Salisbury back together in a room, making music." Freak out!

Mijn streek

In mijn tijd bij SPL ergerde ik me geregeld groen en geel aan de eentonigheid van de regionale scene. Het was metal en hardcore-punk (twee genres die mij overigens wel konden en soms nog kunnen bekoren) wat de klok sloeg en bandjes met een frisser of eigentijdser geluid voelden zich al snel als een punker in een zaal met Di-Rect fans: verdwaald, onbegrepen en met de drang om zo snel mogelijk de pleiterik te maken. Vandaag de dag, zo’n dikke tien jaar later, is het niet veel anders maar nu ik niet meer direct betrokken ben bij de Zuid-Limburgse muziekscene kijk ik er op een andere wijze tegenaan. Een wijze die donderdagavond nog eens werd onderstreept door de documentaire ‘Tales From The Downside‘ die door de VPRO op Nederland 2 werd uitgezonden. De film van Patrick Bisschops bracht de link tussen de teloorgang van de Mijnstreek Oost en de bloeiende hardcore-scene op aangrijpende wijze in beeld. ‘Tales From The Downside’ zal nog worden herhaald op het digitale Holland Doc kanaal en is hier online te bekijken.

Kula Shaker (Prime Club, Keulen 17-10-2007)

De Keulse Prime Club mag dan tot onze favoriete intieme zaaltjes behoren, zodra er een band komt die eigenlijk één (of meerdere) maatje(s) te groot is, staat het gedeelte voor het podium dermate volgepropt dat bewegen nauwelijks tot de mogelijkheden behoort en het zicht vanaf de meeste plaatsen zo goed als nihil is. Als er dan ook nog eens een regionaal voorprogramma is opgetrommeld (de naam ben ik godzijdank vergeten) dat werkelijk tot het saaiste en slechtste behoort dat mijn oren ooit teisterde, lijkt het avondje Kula Shaker op een faliekante mislukking uit te draaien. Totdat het heropgerichte kwartet rond Crispian Mills het podium betreedt en de zaal tijdens de eerste klanken van ‘Sound Of Drums’ in beweging komt. Ineens is er zicht op het podium en gaandeweg kunnen we ongehinderd steeds dichter richting bühne schuifelen. Kula Shaker mag dan wel wat maatjes te groot zijn, ze vóelt zich in ieder geval niet zo en laat met de grootste schik een perfecte mix van haar drie studioalbums uit de PA knallen. Opvallend daarbij is dat het werk van het come-back album ‘Strange Folk’ geenszins misstaat tussen de krakers van weleer (‘Tattva’, ‘Hey Dude’, ‘Hush’, ‘Shower Your Love’, ‘303’… u kent ze wel) en dat het publiek ook het nieuwe werk enthousiast omarmt. Zoals gezegd heeft de band er zin in. Ze klinkt als vanouds; retro, licht psychedelisch met een hoofdrol voor een stomende Hammond en de soms heavy doch altijd melodieuze en soulvolle gitaarklanken van Mills, die ook nog eens uitstekend bij stem blijkt. Omdat de moegesprongen en schorgezongen aanwezigen er na de twee reguliere toegiften nog geen genoeg van hebben en dwars door de zaalmuziek heen het refrein van ‘Govinda’ aanheffen, komt de band nog terug voor (naar eigen zeggen) één extratje. Dat het er uiteindelijk twee worden zegt iets over de gemoedstoestand van Mills en co alsmede de heerlijke sfeer in het zaaltje dat we twee uur daarvoor nog uit het diepst van ons hart verwensten. Kula Shaker is terug. Gaat dat zien!

Unpughed

Inmiddels is duidelijk waarom ik onlangs de !!! date in de rubriek Next Stops heb moeten doorstrepen. Zanger/percussionist/danser John Pugh is er namelijk mee gekapt. Pugh doet het inmiddels met Free Blood terwijl zijn voormalige collega’s hun Amerikaanse tourdates gewoon lijken af te werken. Pugh’s vertrek zal waarschijnlijk niet het einde van de band betekenen maar de bebaarde blootvoetse weirdo zal vooral live node gemist worden en ondergetekende is dan ook erg blij dat hij !!! het afgelopen jaar nog twee keer aan het werk heeft mogen zien. Zoals het was zal het namelijk nooit meer worden. Jammer. Via.