An End Has A Start

Een strijkorkest, roffelende drums, een romantisch tokkelende Spaanse gitaar, een statig mannenkoor, een piano die vooral associaties oproept met Elton John’s ‘Candle In The Wind’, zinsnedes als "don’t drown in your tears baby / push your head toward the air / I will always be there" en dat alles gegoten in een portie überbombast waar zelfs Marco Borsato zich voor zou schamen. En dan heb ik het slechts over één nummer van ‘An End Has A Start’ het nieuwe album van Editors. Gelukkig maar dat de cd op het moment dat deze draak voorbij komt al dik over de helft is en dat er tussen het voorgaande materiaal heerlijke tracks staan die zo op het fabuleuze debuutalbum ‘The Back Room’ hadden gekund. Zoals het meteen vertrouwd klinkende titelnummer, het opzwepende ‘Bones’ en prijsnummer ‘The Racing Rats’, waarmee ook meteen het uptempo gedeelte van het album is benoemd. Tussendoor wordt er echter vooral breed en grotesk uitgewaaierd, iets wat in het zwaar aangezette ‘The Weight of The World’ nog best aardig uitpakt terwijl ook de hitsingle ‘Smokers Outside The Hospital Doors’ hier en daar zijn momenten heeft, maar wat mij op den duur behoorlijk gaat tegenstaan. Het reeds aangehaalde ‘Put Your Head Against The Air’ fungeert hierbij als keerpunt van het album omdat Editors vanaf dat moment dermate opzichtig tegen holle stadiongalm aanschurkt dat het pijn doet. Met de pianoballade ‘Well Worn Hand’ als absoluut dieptepunt. Editors stevent aldus netjes over het midden van de weg recht op de grote arena’s en het bijbehorende publiek af, alsof The Libertines en co de Britse indiescene nooit wakker hebben geschud nadat dodelijk saaie gladjakkers als Travis, Keane en Coldplay er met de erfenis van Oasis, Blur, Pulp en Suede vandoor gingen. En zo laat ‘An End Has A Start’ ondanks een aantal prima songs toch een nare nasmaak achter. Jammer.

6 thoughts on “An End Has A Start

  1. Nadat ik de cd vorige week vrijdag had geleden kocht, vroeg Danniëlle wat ik er van vond, en toen ontglipte mij ergens de naam Coldplay (die van hun 3e album helaas, niet van de 1e twee). Las vandaag in de trein de Oor recensie en daar werd Coldplay ook al genoemd, weliswaar met de toevoeging ‘noir’. En bij jou dus weer. Ik ben zelf ook niet erg enthousiast over de cd, na een paar draaibeurten weet ik zeker dat ‘ie niet mijn jaarlijstje gaat halen!

  2. ik hoop em vandaag of morgen aan te treffen in mijn brievenbus. Nadat zelfs de Volkskrant al bijzonder lovend was (na eerder ook enkel hosanna verhalen te hebben gelezen) en ik het album vluchtig op de luisterpaal heb geluisterd ben ik overstag gegaan. Maar heb er nog geen oordeel over. Colplay als referentie geldt voor mij niet per sé als negatieve kwalificatie, al zijn die met hun derde plaat duidelijk wel op het verkeerde effectbejagpad terecht gekomen. Hun tweede is daarentegen een regelrechte klassieker cq ijkpunt. Nog even afwachten tot ik em heb..en ik meld mij weer.

  3. Verdorie, ik heb hem nog steeds niet kunnen beluisteren. Ik ben zo nieuwsgierig!

    ff offtopic: De nieuwe Manic Street Preachers is trouwens best te doen.

  4. @Harm: de nieuwe Manics is méér dan ‘te doen’, die is bij vlagen supersterk. En in het bezit van de (duet)single van het jaar.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s