Michelangelo Antonioni

Vandaag werd bekend dat de cineast Michelangelo Antonioni gisteravond is overleden. De Italiaan Antonioni begon zijn loopbaan in 1943 en zou met ‘Blow Up’ pas in 1966 zijn eerste Engelstalige film produceren. De film trok vijftien jaar later vooral mijn aandacht vanwege deze beelden. Vier jaar na ‘Blow Up’ volgde ‘Zabriskie Point’ waarvan met name de imposante slotscène voor altijd op mijn netvlies staat, niet in de laatste plaats dankzij de perfecte soundtrack van Pink Floyd. Zijn laatste (korte) film dateert uit 2004. Michelangelo Antonioni is 94 jaar geworden.

Drie maal eremetaal

"My mind’s set on getting wankered / So I drink myself into a state / With a silly grin upon my face." Tijdens de eerste beluistering van ‘Love It When I Feel Like This’ schieten geregeld beelden van de hilarische TV-serie Shameless door mijn hoofd. The Twang mag dan wel uit Birmingham komen, muzikaal klinken er de nodige Northern baggy geluiden door. Toch hebben we zeker niet te maken met een ordinaire Stone Roses of Charlatans rip off, daarvoor klinkt de band te eigentijds, hetgeen deels te danken is aan de Streets-achtige en in volvette slang gescandeerde bijdragen van leading lad Phil Etheridge. De gitaren waaieren soms op U2-achtige wijze uit maar het zaakje blijft te allen tijde stevig op de grond, in tegenstelling tot de voeten van ondergetekende. Eigenlijk is vrijwel elke track een schot in de roos, waarmee The Twang wat mij betreft debuteert met één van de allerlekkerste albums van het jaar.
Die laatste stelling gaat ook op voor Good Shoes. Afkomstig uit het door Londen opgeslokte Morden en met ‘Think Before You Speak’ gekroond tot meester in het weglaten. Wegens het volledige gebrek aan productionele poespas klinkt het album dermate clean dat er werkelijk niets te verbergen valt en niets anders resteert dan de pure songs, zonder enige opsmuk. Er valt geen overbodige noot te bespeuren en elke toon staat precies op de juiste plaats, waarbij maar liefst dertien van de veertien tracks fier overeind blijven en de Bloc Party meets Futureheads indiepop ook nog eens met jeugdig enthousiasme uit de speakers knalt. Dat iets meer variatie af en toe wenselijk zou zijn is dan ook het enige kleine puntje van kritiek op een verder perfecte release.
De Amerikaanse thrashers van Megadeth vormen in dit gezelschap uiteraard de vreemde eend in de bijt maar het comeback-album ‘United Abominations’ doet de Headmusic-meters bijna net zo fors uitslaan als bovenstaande twee schijfjes. De band van Dave Mustaine doet namelijk een poging om terug te keren naar de dagen van meesterwerk ‘Rust In Peace’ en slaagt daar tot mijn grote verbazing bijzonder aardig in. Omringd door een uitermate kundig en Megadeth-waardig stel muzikanten vliegen de old skool killer riffs weer om je oren alsof het nooit anders is geweest. Waar voorganger ‘The System Has Failed’ nog klonk als de Dave Mustaine Band, is er tegenwoordig weer sprake van een hechte eenheid die haar herrie ook nog eens weet te verpakken in een stel puike songs die bol staan van de complexe doch pakkende riffs, spannende breaks en virtuoze soli, waarmee ‘United Abominations’ de boeken in kan als Megadeth’s beste album in 15 jaar. En daar kan zelfs een kitscherige en overbodige remake van ‘A Tout Le Monde’ niets aan veranderen. Zeker niet het beste album van 2007 maar waarschijnlijk wel het meest verrassende.

free music

Working Man

Damn! Mijn korte vakantie zit er alweer op. Morgenochtend bevind ik me weer tussen de collega-loonslaven in een immer vertraagde forenzentrein met enkel nog de herinnering aan een heerlijk relaxte week vol luieren en slenteren. Gelukkig houdt het vooruitzicht op Pukkelpop de moed er stevig in. Alhoewel aldaar géén sprake zal zijn van genoemde twee bezigheden. Met een persoonlijk spoorboekje dat maar liefst 54 acts telt vrees ik dat ik na afloop weer aan vakantie toe ben. Genoeg gemekkerd, tijd voor muziek!

Our Love To Admire

Tijdens de beluistering van openingsnummer ‘Pioneer To The Falls’ slaat me meteen de schrik om het hart. Heeft zelfs Interpol tegenwoordig een compleet schalmeiencorps nodig om haar punt te maken? Gelukkig pakt één en ander in dit geval prima uit en getuige het ijzersterke ‘No I In Threesome’, het aanvankelijk saaie doch zichzelf dankzij een groots scheurende gitaar revancherende ‘The Scale’ en de pakkende single ‘The Heinrich Maneuver’ heeft de band haar vertrouwde en zo geliefde sound niet helemaal uit het oog verloren en zoekt ze aansluiting bij voorganger ‘Antics’. Maar net als ik het idee heb dat Interpol het hoge niveau van haar eerste twee albums naar ‘Our Love To Admire’ heeft weten door te trekken, zakt het album dankzij het weinig tot de verbeelding sprekende recht-toe-recht-aan gebeuk van ‘Mammoth’ en het minstens zo fantasieloze ‘All Fired Up’–die gezamenlijk het niet onaardige en door een fabuleus zingende Paul Banks op de been gehouden ‘Pace Is The Trick’ in een verstikkende wurggreep houden–behoorlijk in. Maar als de nood het hoogst is zijn daar ineens het aangenaam huppelende en voor Interpol opvallend toegankelijke ‘Rest My Chemistry’ en het pittige ‘Who Do You Think’ waarin de heren eindelijk weer eens gas durven geven (iets dat mijns inziens veel te weinig gebeurt op deze plaat, waarop ook nog eens een fiks deel van de snedige gitaarpartijen blijkt ingeruild voor veel bravere pianoklanken), om de zaken weer recht te zetten en het album te redden. Ware het niet dat men het geheel meent te moeten afsluiten met twee totaal overbodige en strontvervelende tracks, waardoor de spreekwoordelijke nachtkaars weer uit de kast kan worden gehaald. ‘Wrecking Ball’ is bij vlagen nog te pruimen maar verzuipt uiteindelijk in koortjes en andere poespas, zonder ook maar één moment op gang te komen en sluit wat dat betreft naadloos aan op afsluiter ‘The Lighthouse’. Als dit soort pretentieuze eeuwig voortkabbelende geneuzel ergens toe leidt is het wel gapen en slapen. ‘Our Love To Admire’ is zodoende een tweeslachtige plaat die bij mij een dubbel gevoel achterlaat. Is het een album waarop de makers de vleugels proberen uit te slaan en in hun vernieuwingsdrift de plank een aantal keer jammerlijk mis slaan óf een typisch geval van de druk van een major platenlabel inclusief de bijbehorende overdaad aan studiotijd die zoals zo vaak erg goed van pas komt om hier en daar het gebrek aan daadwerkelijk goede ideeën te verdoezelen? Gezien de staat van dienst van de band, genoemde topsongs (en dat zijn er toch maar mooi zes in totaal) en de vorm waarin Banks steekt ga ik vooralsnog voor de eerste optie.

What comes around goes around

Bovenstaande muziekje wil ik bij deze graag opdragen aan Eric Boyer. Ploegleider van de Franse Cofidis wielerploeg en bekend van quotes als "Nu zien we pas wat een smeerlap Vinokourov is. Ik pleit ervoor dat de hele Astanaploeg zich per direct uit de sport terugtrekt!"  Sepultura verwoorde het eenvoudig doch doeltreffend: "What goes around comes around / You’re going down / Down!"

Puscifer

"Heavy rock is een zinkend schip, de muziekindustrie op sterven na dood." En dus gaan we komend najaar, na een sluimerend bestaan op internet en enkele bijdragen voor de Soundtracks van ‘Underworld’, ‘Saw II’ en ‘Underworld: Evolution’, eindelijk meer horen van Puscifer. Oftewel "Maynard James Keenan and a revolving door of talented people." Waaronder Primus-drummer Tim Alexander, Jonny Polonski en Satan zelf. "Welcome to my creative subconscious. Welcome to the party that goes on in my head 24 hours a day. Welcome to my island of misfit ideas who’ve found no home with Tool, A Perfect Circle, or Caduceus." Hoe dat kan klinken hoor je hier, hoe dat live kan uitpakken zie je hier. Wordt ongetwijfeld vervolgd. Via.