Houdoe en bedankt

"I wanted to send out this message to all of you to inform you that I have decided to leave The Gathering. After much consideration and some serious soul searching, I feel that it is time for me to change my direction in life and develop and search out new goals." Aldus mevrouw Huppel K, die ‘mijn‘ Gathering direct na haar aantreden richting Kaatsheuvel dirigeerde. Goed nieuws derhalve, dat schreeuwt om een traktatie uit de oude doos: wroaaarrrrrrrgh!

She is the new thing

Zou ik in alle drukte bijna vergeten om te schrijven over één van de meest opwindende albums van de afgelopen maanden: ‘Strange House’ van The Horrors. Twaalf sterke staaltjes Gothic Garage, inclusief de opzienbarende singles ‘Count In Fives’, ‘Gloves’, ‘Sheena Is A Parasite’, ‘Death At The Chapel’ en lijflied ‘Jack The Ripper’. Denk aan The Cramps en The Eighties Matchbox B-Line Disaster samen met Velvet Underground, Captain Beefheart, Bauhaus en Siouxsie Sioux in een aftands spookhuis. Het rammelt, het knarst, het hakt, het kraakt, het schreeuwt en wordt op wonderbaarlijke wijze bijeengehouden door een immer gierende Vox Continental. Oftewel: "Psychotic sounds for freaks and weirdo’s" zoals de ondertitel van het album luidt. En om het feest compleet te maken is mijn favoriete albumtrack tot single gebombardeerd: ‘She Is The New Thing’. "She’s a special girl you know, the kind I’d hope to see, hanging on a wall…" Bruut!

Kwartet (11)

De in 1974 opgerichtte Guildford Stranglers voorzagen hun Amerikaans klinkende pubrock na een vruchteloze start van een extra dosis energie, schrapten het voorvoegsel uit de naam, speelden in 1976 en 77 vrijwel elke Engelse zaal volledig aan gort, waren niet vies van een controverse en hadden hun PR prima voor elkaar. De eerste twee uitstekende albums en het hitsucces van ‘No More Heroes’ deden vervolgens de rest. En zo groeide de in zwart gehulde Stranglers in no time uit tot een band van formaat, die de aandacht jarenlang wist vast te houden door zichzelf muzikaal te blijven vernieuwen. Dit overigens meer tot genoegen van de pers dan de fans van het eerste uur, die gaandeweg de jaren tachtig, met behulp van een handvol hitsingles, meer en meer werden ingeruild voor het grote hitparadepubliek. Totdat zanger, gitarist en songschrijver Hugh Cornwell in 1990 opstapte en de zaak als een kaartenhuis instortte. Ik prijs me dan ook gelukkig de échte Stranglers in 1985 aan het werk te hebben gezien en hoewel ik acht jaar later ook live van de Cornwell-loze versie heb genoten (al was het maar vanwege de talloze klassiekers die de revue passeerden), mocht het geen moment in de schaduw staan van het origineel. The Stranglers Light doen tot op de dag van vandaag haar ding maar bij het horen van de roemruchte bandnaam dwalen mijn gedachten vooral af naar de zwarte tijden van weleer. En naar dit kwartet. Waarom zie en hoor je hier.