Lords of the backstage

Da’s nog eens een interessant kijkje achter de schermen; een online archief van backstage wensen. Drie keer raden welke duivelse shockrocker zich na de show terugtrekt met een zakje Haribo gummy bears. En check vooral de hilarische rider van Iggy Pop, die naast de gebruikelijke drank en etenswaar ook behoefte heeft aan "somebody dressed as Bob Hope, doing fantastic Bob Hope impersonations and telling all those hilarious Bob Hope jokes about golf and Hollywood and Bing Crosby." Hoezo no fun?

Flap flicker flicker flicker blam pow… pow

Eerst verscheen hij in mono, later in stereo. De één prefereerde de eerste, een ander prees de laatste en de geleerden zijn er nog steeds niet uit welke track in welke versie het meest optimale luistergenot verschaft. En dan is er nog altijd de vraag waarom de eerste drie puike singles niet op ‘The Piper At The Gates Of Dawn‘ stonden. Hoe dan ook, de heren Pink Floyd maken aan alle ergernissen en dilemma’s een einde met een re-release van hun legendarische debuutalbum uit 1967, want dat wordt dus gewoon een deluxe 3 CD anniversary set, inclusief de mono- én de stereoversie én de singles uit het betreffende tijdperk. En alsof dat nog niet genoeg is, krijg je er op de koop toe een lading b-kantjes en rariteiten bij en wordt de verpakking gestyled door Storm Thorgerson zelve. Een historisch document voor de liefhebbers of geldkopperij van het kaliber ‘oude wijn in nieuwe zakken’? Ondergetekende kijkt in ieder geval reikhalzend naar dit pretpakket uit. Via.

Kwartet (12)

Al snel na de grote Britse punkexplosie eind jaren ’70, ging vlaggenschip The Sex Pistols door het leven als de meest invloedrijke band van haar generatie. Nu, dertig jaar na dato, zijn het echter The Jam en vooral het uit London SS voortgekomen The Clash die een stevige stempel drukken op de sound van menige hippe indie-, britpop, punkfunk en rammelrockband. Hoewel begonnen als pure punkband, flirtte The Clash gaandeweg steeds meer met reggae, funk en jazz terwijl ook de muzikale vakkundigheid en politieke betrokkenheid in schril contrast stond met het nihilisme van de meeste collega’s. Mede daardoor wist de band rondom de twee frontmannen Joe Strummer en Mick Jones het van 1976 tot 1986 vol te houden, waarna de voormalige bandleden (met uitzondering van de geluidsbepalende drummer–en componist van The Clash’ grootste internationale hitsucces ‘Rock The Casbah’–Topper Headon, die jammerlijk ten onder ging aan een heroïneverslaving) ook  afzonderlijk in de picture bleven. Strummer ging solo, deed het nodige productie- en acteerwerk en was in 1991 zelfs even zanger van The Pogues. Hij overleed in 2002 als gevolg van een hartstoornis. Jones richtte het redelijk succesvolle Big Audio Dynamite op, speelt sinds 2005 met Tony James (Generation X, Sigue Sigue Sputnik) in Carbon/Silicon en werkte als producer met The Libertines en Babyshambles. Bassist Paul Simonon ontpopte zich na de split als kunstenaar en bast tegenwoordig bij The Good The Bad And The Queen. Drummer Terry Chimes, die de band maar liefst drie keer verliet, dook in 1987 op bij Black Sabbath en is tegenwoordig een succesvol chiropractor. Toch brandde het heilige vuur nooit meer zo heftig als tijdens de vele hoogtijdagen van de misschien wel belangrijkste Engelse punkband ooit. Ten tijde van dit kwartet klonk dat zo. Tijdloos!

Houdoe en bedankt

"I wanted to send out this message to all of you to inform you that I have decided to leave The Gathering. After much consideration and some serious soul searching, I feel that it is time for me to change my direction in life and develop and search out new goals." Aldus mevrouw Huppel K, die ‘mijn‘ Gathering direct na haar aantreden richting Kaatsheuvel dirigeerde. Goed nieuws derhalve, dat schreeuwt om een traktatie uit de oude doos: wroaaarrrrrrrgh!

She is the new thing

Zou ik in alle drukte bijna vergeten om te schrijven over één van de meest opwindende albums van de afgelopen maanden: ‘Strange House’ van The Horrors. Twaalf sterke staaltjes Gothic Garage, inclusief de opzienbarende singles ‘Count In Fives’, ‘Gloves’, ‘Sheena Is A Parasite’, ‘Death At The Chapel’ en lijflied ‘Jack The Ripper’. Denk aan The Cramps en The Eighties Matchbox B-Line Disaster samen met Velvet Underground, Captain Beefheart, Bauhaus en Siouxsie Sioux in een aftands spookhuis. Het rammelt, het knarst, het hakt, het kraakt, het schreeuwt en wordt op wonderbaarlijke wijze bijeengehouden door een immer gierende Vox Continental. Oftewel: "Psychotic sounds for freaks and weirdo’s" zoals de ondertitel van het album luidt. En om het feest compleet te maken is mijn favoriete albumtrack tot single gebombardeerd: ‘She Is The New Thing’. "She’s a special girl you know, the kind I’d hope to see, hanging on a wall…" Bruut!

Kwartet (11)

De in 1974 opgerichtte Guildford Stranglers voorzagen hun Amerikaans klinkende pubrock na een vruchteloze start van een extra dosis energie, schrapten het voorvoegsel uit de naam, speelden in 1976 en 77 vrijwel elke Engelse zaal volledig aan gort, waren niet vies van een controverse en hadden hun PR prima voor elkaar. De eerste twee uitstekende albums en het hitsucces van ‘No More Heroes’ deden vervolgens de rest. En zo groeide de in zwart gehulde Stranglers in no time uit tot een band van formaat, die de aandacht jarenlang wist vast te houden door zichzelf muzikaal te blijven vernieuwen. Dit overigens meer tot genoegen van de pers dan de fans van het eerste uur, die gaandeweg de jaren tachtig, met behulp van een handvol hitsingles, meer en meer werden ingeruild voor het grote hitparadepubliek. Totdat zanger, gitarist en songschrijver Hugh Cornwell in 1990 opstapte en de zaak als een kaartenhuis instortte. Ik prijs me dan ook gelukkig de échte Stranglers in 1985 aan het werk te hebben gezien en hoewel ik acht jaar later ook live van de Cornwell-loze versie heb genoten (al was het maar vanwege de talloze klassiekers die de revue passeerden), mocht het geen moment in de schaduw staan van het origineel. The Stranglers Light doen tot op de dag van vandaag haar ding maar bij het horen van de roemruchte bandnaam dwalen mijn gedachten vooral af naar de zwarte tijden van weleer. En naar dit kwartet. Waarom zie en hoor je hier.