Kwartet (11)

De in 1974 opgerichtte Guildford Stranglers voorzagen hun Amerikaans klinkende pubrock na een vruchteloze start van een extra dosis energie, schrapten het voorvoegsel uit de naam, speelden in 1976 en 77 vrijwel elke Engelse zaal volledig aan gort, waren niet vies van een controverse en hadden hun PR prima voor elkaar. De eerste twee uitstekende albums en het hitsucces van ‘No More Heroes’ deden vervolgens de rest. En zo groeide de in zwart gehulde Stranglers in no time uit tot een band van formaat, die de aandacht jarenlang wist vast te houden door zichzelf muzikaal te blijven vernieuwen. Dit overigens meer tot genoegen van de pers dan de fans van het eerste uur, die gaandeweg de jaren tachtig, met behulp van een handvol hitsingles, meer en meer werden ingeruild voor het grote hitparadepubliek. Totdat zanger, gitarist en songschrijver Hugh Cornwell in 1990 opstapte en de zaak als een kaartenhuis instortte. Ik prijs me dan ook gelukkig de échte Stranglers in 1985 aan het werk te hebben gezien en hoewel ik acht jaar later ook live van de Cornwell-loze versie heb genoten (al was het maar vanwege de talloze klassiekers die de revue passeerden), mocht het geen moment in de schaduw staan van het origineel. The Stranglers Light doen tot op de dag van vandaag haar ding maar bij het horen van de roemruchte bandnaam dwalen mijn gedachten vooral af naar de zwarte tijden van weleer. En naar dit kwartet. Waarom zie en hoor je hier.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s