Maxïmo Pïnkpop

Arctic Monkeys, Wolfmother, The Fratellis, The Kooks, The Magic Numbers, Five O’ Clock Heroes, 30 Seconds To Mars, Muse, Iggy & The Stooges, Razorlight, Goose, Marilyn Manson, Juliette & The Licks en… Maxïmo Park. Én een hele grote bos bloemen voor Jan Smeets! Het volledige programma vind je op pinkpop.nl en de voorpret start hier.

NME Awards Indie Rock Tour (Brixton Academy, Londen 23-2-2007)

Back home. Na alweer een zeer geslaagde oversteek richting Londen, alwaar het als vanouds heerlijk toeven was. En ook deze keer was de trip niet compleet zonder bezoek aan een spectaculaire pot voetbal, een stukje Engelse cultuur en een spetterend concert. Voor dat laatste leek de afsluitende avond van de NME Awards Indie Rock Tour uitermate geschikt en dus was de Carling Academy in het grimmige Brixton afgelopen vrijdagavond the place to be. Openingsact Mumm-Ra trapte stipt op tijd af en ontpopte zich al snel tot dé verrassing van de avond. Met slechts één track op mijn iPod wist ik nog niet helemaal wat te verwachten, maar de frisse Indie, folk en prog mix van dit jeugdige gezelschap smaakte naar meer. The Horrors tapten vervolgens uit een geheel ander vaatje maar hun op plaat prima te pruimen griezelgaragepunk leek in de enorme zaal ietwat misplaatst. Ondanks dat hun snoeiharde in het donker gepresenteerde met creepy 60’s orgelriedeltjes opgeleukte herrie vooral in een intiemere setting beter tot zijn recht zou zijn gekomen, zorgden de heren Joshua Von Grimm, Tomethy Furse, Spider Webb en Coffin Joe, aangevoerd door de in zwart gewaad getooide en wild met een tros gitzwarte ballonnen stoeiende frontman Faris Rotter wel voor het nodige spektakel, zodat het tot aan het einde toe op zijn minst amusant was. Dat heel veel mensen daar anders over dachten bleek uit de stoet (van veelal met glow in the dark prullaria versierde jongelui en dus niet echt des Horrors) die gaandeweg het optreden de uitgang opzocht. Dat was voor aanvang van het optreden van The View wel anders. De band is na het verschijnen van een aantal zeer sterke hitsingles en een heel leuk album mateloos populair in de UK en dat was te merken in Londen. Toch kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat het allemaal iets te snel is gegaan voor deze olijke knulletjes, want ondanks dat de ene na de andere prima song feilloos de zaal in werd geslingerd sloeg het vuur dat in de zaal oplaaide niet over naar de bühne. De pauze tussen de nummers waren aan de lange kant waardoor de zaak nooit echt op stoom kon komen en de uitvoering knalde niet zoals het hoort. Pas toen de band in de gaten kreeg dat door alle getreuzel de setlist dreigde te worden ingekort werd er plankgas gegeven en bereikte The View alsnog het, op basis van haar plaatwerk, verwachtte en gehoopte niveau. Een zaal van dit kaliber lijkt vooralsnog dus te hoog gegrepen en de band zou er goed aan doen eerst eens een jaartje intensief het clubcircuit uit te wonen vooraleer ze weer zo’n megabühne opstapt maar ik vrees dat het daarvoor reeds te laat is. En dat is jammer, want The View zelf kan er uiteraard weinig aan doen dat ze zo snel voor de leeuwen moet. Wat dat betreft was The Automatic dan ook de terechte afsluiter van deze package. Minder piep dan haar voorgangers, meer live-ervaring en muzikaal beter geschikt voor het grotere werk. Iets steviger, iets gelikter, iets dansbaarder. Vanaf de eerste tonen stond de band qua presentatie en sound als het spreekwoordelijke huis. In tegenstelling tot The View had The Automatic wél een aantal mindere songs op het repertoire maar het werd allemaal met veel meer overtuiging gebracht. En laten we wel wezen, met songs van het kaliber ‘Monster’, ‘Recover’ en ‘Raoul’ kun je je af en toe ook wel eens een misser permitteren. Conclusie: aardige bands, heerlijke uitbundige sfeer, top zaal en dientengevolge een happening van formaat. London rocks!

Andy Warhol

Vandaag is het twintig jaar geleden dat Andy Warhol op 58 jarige leeftijd aan een hartstilstand overleed. Warhol, ooit onderwerp van mijn afstudeerscriptie, was de verpersoonlijking van de pop-art. Hij maakte geen kunst, hij wás kunst. Én zijn tijd ver vooruit met zijn multimediale aanpak en uitspraken als deze. Dat hij daarnaast een stevige stempel op de popmuziek drukte mag alom bekend zijn. Uiteraard middels het door door Warhol zelf ontdekte Velvet Underground maar ook wegens het enorme scala aan artiesten waar hij mee werkte en die hij om zich heen verzamelde. Van John Lennon en de Rolling Stones tot Blondie en Duran Duran. Bob Dylan was een grote vriend en Warhol’s invloed op David Bowie is aanzienlijk. "Like to take a cement fix / Be a standing cinema / Dress my friends up just for show / See them as they really are / Put a peephole in my brain / Two New Pence to have a go / I’d like to be a gallery / Put you all inside my show." Aldus Bowie’s rake eerbetoon uit 1971. Wedden dat vanavond op veel plaatsen dit klassieke album nog eens uit de hoes wordt gehaald?

Recover

Ziezo, de carnaval zit er op. Zaterdag en maandag was het wat mij betreft weer heerlijk toeven tussen alle feestvierders en ja, met een paar pintjes achter de kiezen en in een juiste entourage kan mijnheer Headmusic zelfs de bijbehorende hoempapa heel goed verdragen. Het feit dat de bekende meezinger van The Fratellis dit jaar een plaatsje kreeg tussen de reguliere regionale en lokale beerkillers zal niemand meer verrassen. Ik heb dan ook altijd al gemeend dat het traditionele carnaval één en ander gemeen heeft met de rock ‘n’ roll. Een gezonde dosis rebellie bijvoorbeeld. Een hoog DIY gehalte, vrijheid blijheid, luide zelfgemaakte muziek en een dikke vinger naar iedere instantie die de boel probeert te beteugelen middels reglementen en andere beperkingen. Maar, genoeg is genoeg. Ik kan voorlopig geen polka’s, marsen en walsjes meer horen, dus alhier gaat de klok weer gewoon op rock. En dat is wel zo verstandig omdat de cultuurclash aanstaande vrijdag anders wel eens erg heftig zou kunnen uitvallen. Al zouden sommige van deze kapsels niet hebben misstaan de afgelopen dagen. Genoeg geluld… tijd om bij te komen van de afgelopen dagen, en vooruit te blikken op hetgeen ons te wachten staat, met een passend stukje muziek!

"We're Slade, I'm Noddy Holder"

"We’re finally up there with the Eurythmics, Sting and Bob Geldof.
I don’t think congratulations are in order, to be honest."

Oasis mag tijdens de Brits 2007 de Outstanding Contribution To Music Award in ontvangst nemen, maar of Noel Gallagher daar zo blij mee is? Het volledige typisch Gallaghiaanse interview lees je hier, en op YouTube vind je beeld en geluid van de show die de band na de uitreiking ten beste gaf. ‘Cigarettes & Alcohol‘, ‘The Meaning Of Soul‘, ‘Morning Glory‘, ‘Don’t Look Back In Anger‘ en ‘Rock ‘N’ Roll Star‘ smaken naar meer en het wordt dan ook tijd dat de band weer eens deze kant op komt.

We want more

Als ik in de dagen na een concert de songs van betreffende band maar niet uit mijn hoofd krijg en continu de neiging heb om de muziek van die avond door het huis te laten schallen, dan is dat een teken dat het optreden wel heel erg goed is geweest. Alsof het kwartje pas na één of twee dagen daadwerkelijk valt. Terwijl ik vanmiddag de carnaval inluidde in een kroeg die niet bepaald des Headmusics is, en de meest foute hoempapa je in deze contreien momenteel om de oren vliegt, zingt vooral Kasabian rond in mijn hoofd. Gelukkig was een medebezoeker zo vriendelijk om tijdens ‘Me Plus One’ zijn camera aan te zetten het het resultaat op YouTube te kwakken. Waarvoor dank. En nu weer over tot de orde van de dag. Kasabian Alaaf!