Sylvester

Volgens Maurice de Hond zit het overgrote deel van Nederland vanavond thuis voor de buis. En dat terwijl er juist rond de jaarwisseling zoveel leuks te doen is. Zo zoeken Headmusic en Blogparty straks hun heil op een heuse Floorshaker Inferno in ons geliefde Gebäude 9, voor "eine Party der Superklasse!" Speciaal voor "partyhungrige Gäste, die sich auf zwei Tanzflächen zu Musik der 50s, 60s, Beat, Northern Soul, 70 Grooves, Indiepop und British Poptunes so ordentlich austoben können." De thuisblijvers hebben daarentegen dan weer het voordeel dat ze via BBC 2 kunnen genieten van Jools Holland’s jaarlijkse Hootenanny, inclusief Paul Weller, The Kooks, Marc Almond, Lily Allen en The Zutons. Muzikaal vuurwerk alom dus. Hoe dan ook, have fun!

Albums 2006

Eigenlijk stond de nummer 1 van 2006 al bijna een jaar lang vast. Met een overdaad aan tromgeroffel gepresenteerd als het beste Britse debuut sinds Oasis’ ‘Definitely Maybe’ en vervolgens maken de snotapen het nog helemaal waar ook. Arctic Monkeys kwam schijnbaar uit het niets op de proppen met een album vol perfecte rauwe pop/rock plaatjes in een uitvoering die spettert en knalt en bovendien zijn voorzien van teksten die ook nog eens ergens over gaan. Uit gepaste eerbied had ik eigenlijk de nummers 2 en 3 blanco moeten laten want de kloof is groter dan uit dit lijstje kan blijken. En dat in een jaar dat de uitstekende albums weer rijkelijk de schappen in en uit vlogen. Zodoende is er in mijn top 10 geen plaats voor het verrassend sterke rehabilitatie-album van Radio 4 (‘Enemies Like This’), de meer dan overtuigende eerstelingen van The Kooks (‘Inside In/Inside Out’) en Infadels (‘We Are Not The Infadels’), de altijd lastige maar desondanks prima tweede van The Zutons (‘Tired Of Hanging Around’) en de onvermijdelijke doch uiterst spannende ongrijpbaarheid van The Mars Volta (‘Amputechture’). Bij deze allen eervol vermeld in de schaduw van de Monkeymania!

1. Whatever People Say We Are We’re Not – Arctic Monkeys
2. 10.000 Days – Tool
3. Pieces Of The People We Love – The Rapture
4. Love Travels At Illegal Speeds – Graham Coxon
5. Empire – Kasabian
6. Razorlight – Razorlight
7. Costello Music – The Fratellis
8. The Dark Third – Pure Reason Revolution
9. Raise The Alarm – The Sunshine Underground
10. No Love Lost – The Rifles

Live 2006

Wat zijn de criteria voor een topconcert? Is het de technische uitvoering, de presentatie, de setlist, de speelduur of het totaalplaatje? En hoe belangrijk is het randgebeuren? Een zaal die volledig uit zijn dak gaat en derhalve voor een uitbundige sfeer zorgt, een gedenkwaardige for– danwel afterparty, een ontmoeting met de band? David Gilmour en Tool waren beiden verantwoordelijk voor de meest intense en hoogstaande live-ervaringen van 2006. Gilmour wegens een adembenemend authentieke uitvoering van Pink Floyd’s ‘Echoes’ en Tool dankzij een bloedstollende uitvoering van haar hemelse tweedelige ‘Wings For Marie’ epos. Helaas stelde Gilmour daar ook wat minder spannende achtergrondmuziek van zijn recente album tegenover, waar Tool wegens haar gebruikelijke afstandelijkheid en de al te dominante aanwezigheid van de security me niet de volle twee uur lang in het hart wist te raken. Terugblikkend op 2006 werd ook weer duidelijk dat de sfeerteller steevast het verst uitsloeg in de kleine zaaltjes, waar de band nog contact heeft met het publiek. Op dat vlak hebben die kleinschalige optredens wat mij betreft altijd een streepje voor. Zeker als de vlam in de pan slaat zoals tijdens de memorabele dansfeestjes van Radio 4 en The Rapture. En het blijft bovendien sensationeel om bandjes die elders al een grote-zalenstatus hebben bereikt voor het eerst hun schuchtere schreden in de kleine Europese honken te zien zetten en daar, zoals Sunshine Underground, zichtbaar de grootste lol in hebben. Aan de andere kant biedt een grote zaal wel de ruimte voor een spectaculaire multimediashow van het kaliber Tool, of een rondtrekkende jukebox zoals Zappa Plays Zappa. Inclusief levende legendes als Napoleon Murphy Brock, Terry Bozzio en Steve Vai en een setlist om als Zappaholic je vingers bij af te likken. En maakt een potje ouwehoeren met Maxïmo Park hun concert beter? Was Radio 4 in Brussel echt niet beter dan in Keulen of prefereer ik die laatste omdat we na een avondje Botanique ineens op de Duitse gastenlijst belandden? Hoe dan ook,  2006 was weer een super concertjaar, zo super zelfs dat The Zutons (Pinkpop, Landgraaf) en Infadels (Perron 55, Venlo) buiten de boot vielen en het moeten doen met een eervolle vermelding. Uiteindelijk was er dit jaar één concert dat in alle opzichten hoog scoorde. De zaal, de entourage, de setlist, de speelduur, de muzikale kwaliteit, de spelvreugde, de levende legende en zowaar de meet and greet na afloop, maakten the King Of Camden voor één avond der Kaiser Von Köln. Op overtuigende afstand van de nummers 2 t/m 5, die trouwens dermate dicht tegen elkaar aanschurken dat ik een gedeelde tweede plaats heb overwogen. Terugdenkend aan de bewuste avonden is onderstaande voor mijn gevoel echter de juiste eindstand.

1. Graham Coxon (Prime Club, Keulen)
2. Tool (Arena, Oberhausen)
3. Radio 4 (Gebäude 9, Keulen)
4. David Gilmour (HMH, Amsterdam)
5. The Rapture (Botanique, Brussel)
6. Zappa Plays Zappa (Vorst National, Keulen)
7. The Sunshine Underground (MTC, Keulen)
8. Morrissey (Pinkpop, Landgraaf)
9. The Raconteurs (Pukkelpop, Hasselt)
10. Arctic Monkeys (Botanique, Brussel)

Het verslag van de nummer 1 kun je hier teruglezen, de overige concerten zijn in deze rubriek te vinden.

Singles 2006

Ook in 2006 werden we weer overspoeld met ontelbare aanstekelijke singles die zich na een paar luisterbeurten diep in het hoofd nestelden. Vooral in het Verenigd Koninkrijk kwam er wekelijks een stapel smakelijke plaatjes uit die naast de undergroundclubs ook de hitparades overspoelden. Waarmee de grens tussen mainstream en alternative de afgelopen maanden nog verder vervaagde. Chris Anderson schreef er al over in ‘The Long Tail‘ en de brievenrubriek in NME leverde het bewijs middels het aanhoudende geklaag over het poshy volk dat de laatste maanden bezit lijkt te hebben genomen van menige indie-tent. Maar hey, who cares? Ik in ieder geval niet, zolang één en ander zoveel overheerlijke liedjes oplevert dat een top 50 tot de mogelijkheden had behoord. Met daarin dus wél ruimte voor al het lekkers van The Raconteurs, The Sunshine Underground, Wolfmother, The Kooks, Razorlight, The View, Neils Children, The Zutons, Forward Russia, The KBC, The Cinematics, Infadels, Babyshambles, etcetera… Hetgeen dus veel zegt over de indruk die de onderstaande tien op mij hebben gemaakt.

1. Repeated Offender – The Rifles
2. Recover – The Automatic
3. Chelsea Dagger – The Fratellis
4. Leave Before the Lights Come On – Arctic Monkeys
5. Whoo! Alright Yeah… Uh Huh – The Rapture
6. Standing In The Way Of Control – The Gossip
7. British Mode – Goose
8. Atlantis To Interzone – Klaxons
9. Homo Sapiens – The Cooper Temple Clause
10. Smile – Lily Allen

Update: Video killed the radio stars: 1,2,3,4,5,6,7,8,9 en 10. Met dank aan Danniëlle en het onvermijdelijke YouTube.

Hells bells (2)

Lemme tell ya somethin’ / I’ll prove to you that I’m bad enough to go to hell / Because I have been through it! / I have seen it! / It has happened to me! Aldus Frank Zappa in het onnavolgbare ‘Titties & Beer‘. En damn, it happened to me too. Het allerergste van de Kerst zit er nl alweer op; het noodzakelijke bezoek aan de supermarkt. Als er iemand is die niet in de hel gelooft ,raad ik hem of haar aan vandaag nog een kijkje te gaan nemen in de lokale C1000 alhier. Honderden mensen proppen hun winkelwagens tot over de rand vol met blikvoer en alcohol wegens de geboorte van de heiland, terwijl men elkander het liefst de kop in slaat om het laatste exemplaar van deze verlichte kerstgezangen te kunnen bemachtigen. En net als je denkt dat je na het afrekenen alles hebt gehad, duikt er plots een niet door zijn ADHD gehinderde en in een Rotterdam Terror Corps gehulde koffieshop VMBO-er op, die luidkeels het refrein van ‘Chelsea Dagger’ begint te brullen! The Fratellis!! In mijn C1000!!! Dat betekent dus dat we ook dit frisse indiebandje tijdens haar eerste tour al moeten delen met drie rijen petjes en BrEEzaH-sletjes en dat een eventueel Pinkpopoptreden in het voorjaar niet verstoken zal blijven van het polonaisepubliek en hun carnavalsrituelen. Zoals daar zijn; het gooien met bier, het zo hard mogelijk ‘hoeren’ tussen de nummers door schreeuwen en uiteraard het luidkeels door de niet op 3FM gedraaide hitjes heen kletsen. Genoeg ergernissen. Tijd voor een verbroederend kerstliedje dat de C1000 nooit zal halen. Het woord is aan De Boegies!