Return To Childhood

When I hit the streets back in ’81 / Found a heart in the gutter and a poet’s crown / I felt barbed wire kisses and icicle tears / Where have I been for all these years? Eerst was er de indrukwekkende tour, later de net zo indrukwekkende dubbel cd en sinds de zomer is daar nog een DVD aan toegevoegd. Wegens andere muzikale prioriteiten belandde die laatste pas gisteren voor het eerst in de Headmusic DVD-speler. Veel te laat, zo bleek al snel, want naast de puike setlist geeft de in Paradiso opgenomen concertregistratie het Fish live-gevoel uitstekend weer. De immer miereneukende Marillionpuristen zullen wel weer vallen over de minieme zogenaamde muzikale onvolkomenheden maar dat is enkel om de puurheid en passie die Fish met zijn vertrek uit genoemde band heeft weggerukt te compenseren. Of om met Classic Rock Magazine te spreken: "live perfection isn’t necessary when Fish, as here in Amsterdam, is in full tormented poet mode." In tegenstelling tot de in Tilburg en Keulen opgenomen CD is er deze keer niet aan het geluid gesleuteld, met een eerlijke registratie als gevolg. 22 Fish en Marillion klassiekers waaronder een integrale uitvoering van de progrock mijlplaat ‘Misplaced Childhood‘ en drie nog oudere klassiekers: ‘Market Square Heroes’, ‘Fugazi’ en een ongekend sterke versie van ‘Incommunicado’, uitgevoerd door de in topvorm verkerende Fish die op welhaast aandoenlijke wijze geniet van de uitbundige publieksreactie. Volgend jaar ‘Clutching At Straws‘?

Klaxons/Men Women & Children (Gebäude 9, Keulen 23-11-2006)

Klaxons, vaandeldragers van de laatste Britse hype, New Rave genaamd, verlieten voor het eerst het Koninkrijk voor een handvol concerten die garant zouden staan voor een avondje ouderwets swingen op een indie-meets-acidhouse sound die de tijden van weleer zou doen herleven. Het plaatwerk van de band loste alle verwachtingen in ieder geval keurig in, zodat niets een onstuimig dansfestijn in de weg zou staan. Ware het niet dat de heren Klaxons live uit een geheel ander vaatje bleken te tappen. Op twee intro’s na was er geen acid te bekennen, net zo min als een aanstekelijke dan wel stampende beat. Als een op hol geslagen stoomlocomotief denderde de band in krap 40 minuten door haar setlist heen. Heftig, onstuimig en met bezieling, dat wel, maar met dance had het niets te maken. Niet dat het slecht was, het was gewoon niet wat ik er van had verwacht. Neen, dan had voorprogramma Men Women & Children het wat beter voor elkaar. Haar variant op hetzelfde thema kreeg de meute aardig in beweging omdat ze een forse dosis funk door haar indie-dance roerde. Waar de Klaxons er bovendien ietwat verdwaasd en zonder enige visuele ondersteuning bij stonden, schepte MW&C een typisch jaren ’80 sfeertje met behulp van wat neon-kleurige TL verlichting en een hyperactieve zanger, die al tijdens het tweede nummer het publiek in sprong voor een dansje en een singalong. Echt groots was het allemaal niet, daarvoor herbergde de setlist te veel matige nummers, maar wél uitermate amusant. De band probeerde er tenminste iets van te maken en bleek op de valreep ook nog een waanzinnige instant dansvloerklassieker op het repertoire te hebben: ‘Dance In My Blood‘. En dus gingen de voetjes wel degelijk van de vloer, al was dat tot ieders verrassing met name in het deel vóór de ombouwpauze en tijdens diezelfde break op de klanken van een gesjeesde Brit die in het café-gedeelte, geheel onverwacht, de DJ voorzag van een iBook vol kale technobeats, waarop hij springend en dansend op een tafel zijn vocale lusten mocht botvieren. Dichter bij een rave zouden we de rest van de avond helaas niet meer komen.

Meer Klaxons in Keulen bij Blogparty.

Election Day (2)

Alweer stemmen, en nu eens niet massaal op de SP of de Partij Voor De Waterstofperoxide, maar voor de Song Van Het Jaar. Klik hier op de vijf songs van jouw keuze. Headmusic tips: ‘Chelsea Dagger’ (The Fratellis),  ‘You & I’ (Graham Coxon),  ‘Monster’ (The Automatic), ‘Repeated Offender’ (The Rifles) en ‘Put You In Your Place’ (The Sunshine Underground). Of uiteraard Klaxons, dat tijdens haar trip van Atlantis naar Interzone vanavond een korte tussenlanding maakt . Headmusic zal aanwezig zijn om de stemming te peilen. De uitslag volgt morgen maar de prognose is in ieder geval veelbelovend.

Den Haag Vandaag

De verkiezingen naderen en dus is de politiek ineens geïnteresseerd in Popmuziek. Waar Den Haag het onze vaderlandse bandjes de laatste jaren zo moeilijk mogelijk heeft gemaakt middels een woud aan ondoordringbare regels en belastingellende, blijkt men ook in de hofstad het beste voor te hebben met dat werkschuw langharig tuig en hun pokkeherrie de posector. 3 Voor 12 peilde de meningen. De SP is de enige partij die in haar verkiezingsprogram daadwerkelijk aandacht besteedt aan popmuziek en pleit voor een speciaal fonds voor promotie, marketing en airplay. De PvdA blijkt pas bij navraag helemaal te geilen op "nieuwe mooie poptempels" en wil "kleine bandjes helpen". Groen Links heeft het, zoals in dit land gebruikelijk, liever over het algehele kunst- en podiumbeleid, al vind ze nu wel dat eenderde van het totaalbedrag naar de popsector hoort te gaan. CDA verbant de popmuziek naar het hoekje "kunst, cultuur en media" en wil vooral "de geschiedenis in kaart brengen en koesteren wat we al hebben." En "er moet nadrukkelijk aandacht zijn voor het gebied waar economie en cultuur samenkomen." Dat de dixieland fetisjisten van VVD "de vrije marktwerking als ijkpunt voor bands" zien "en daarbij geen rekening houden met de alternatieve popsector," zal niemand verbazen. Tot zover niets nieuws onder de politieke zon. De linkerflank schuift de popsector op één grote hoop met poëziezweverij, etnische dansfeestjes en natuurvriendelijk pottebakken waar rechts zich weer eens wentelt in onwetendheid en desinteresse. Alleen D66 getuigt als enige bij de tijd te zijn blijkens dit New Rave standpunt. Hoe dan ook, voor mij is het onderwerp absoluut geen politiek issue en van geen enkele invloed op mijn stemgedrag. Pop- en rockmuziek vormen een op zichzelf staand fenomeen dat vooral gebaat is bij doorzettingsvermogen, dwarsheid, rebellie en vooral heel veel passie, en dus zo weinig mogelijk bemoeienis van buitenaf. En in dat plaatje passen dus geen overgesubsidieerde van alle gemakken voorziene oefenpaleizen, opgelegde politiek correcte kruisbestuivingen met culturele poespas uit verre oorden, sfeerloze pretentieuze nieuwbouwzalen en oeverloze vergadersessies. Het enige dat wenselijk is zijn minder regels (belasting, geluidshinder, horeca). Een beetje gemotiveerde muzikant heeft aan een oude garagebox en een versleten achterafzaaltje meer dan voldoende. Het is niet voor niets dat er in de landen om ons heen op dit gebied zo veel meer spannende dingen gebeuren. Minder politiek, betere muziek!

Xpress

Op mijn werk word ik dermate veel geconfronteerd met Xpress 7  dat ik me daar na vijven verre van wil houden. Maar dat geldt niet voor voor Xpress 2. Diens meest recente en uiterst smakelijke single bevindt zich sinds kort in mijn platenkast én geregeld on the Headmusic stereo. En aangezien niemand minder dan Robert Harvey de vocalen voor zijn rekening neemt wordt en passant de pijn van het nog immer uitblijven van nieuw werk van The Music een beetje verzacht. Clipje.

Charmless man

Blur bassist Alex James verlangt tegenwoordig zo terug naar 1995 zijn hoogtijdagen, dat hij tussen huisje, boompje en ballenbak door nog tijd heeft weten vrij te maken om het stof van een oude vete af te blazen. Ach je moet toch wat als je er eindelijk achter bent gekomen dat ‘jouw’ band eigenlijk alleen maar draaide om de talentvolle charismatische zanger en geniale gitarist die beiden, net als je rivalen van destijds, wél nog steeds muzikaal aan de weg timmeren en lekker doen waar ze zin in hebben. Sterkte James, wellicht dat dit bericht je een beetje kan opvrolijken.