iSurprise

Soms komt er op je iPod tijdens de shuffle ineens zo’n nummer voorbij dat je eigenlijk al was vergeten. Soms vraag je je dan af waarom dat zo is. Vanochtend in de trein gebeurde dat met dit nummer. Go go dance, go go trance!

Fratelli music

Straks gaat de klok een uur terug. Dat betekent dat de winter eindelijk naderbij komt. Inclusief de heerlijk lange avonden, met daarin tijd om voorzichtig te gaan nadenken over de gebruikelijke eindejaarslijstjes. En het wordt dringen in de top 10. Zeker nu ‘Costello Music’ van The Fratellis is doorgedrongen tot de Headmusic stereo. Het ideale pop-album klinkt als een verzamelaar. Dat wil zeggen dat vrijwel elk nummer een potentiële hit zou kunnen zijn. Arctic Monkeys gaven begin dit jaar het goede voorbeeld, onlangs gevolgd door Razorlight. En nu dus The Fratellis uit Glasgow. Dertien nummers, de één nog smakelijker en feestelijker dan de ander, die een reisje maken door 40 jaar popgeschiedenis. Of om Kindamuzik maar weer eens te citeren: "Wie jammert over schaamteloos recyclen van 50s, 60s, 70s en 90s pop en rock wanneer dertien nummers lang geen zwakke broeder te bespeuren is?" Glamrock, indie, artrock, punk en britpop van de allerhoogste plank met een onweerstaanbare portie zomerse vrolijkheid om zelfs de grootste zwartkijker moeiteloos door de donkere dagen voor de kerst te loodsen. Franz met ballen, Monkeys met humor, Dirty Pretty Things met spelvreugde. Maar ook T-rex, Bowie, The Clash… Kortom: genieten met een hoofdletter G!

Heaven & Hell

Exit Ozzy, exit Black Sabbath, enter Heaven And Hell. Is dat erg? Neen! De Blizzard of Ozz hing de afgelopen jaren voornamelijk tot vervelens toe de pias uit in zijn eigen sitcom en wacht sinds ‘Ozzmosis’ uit 1995 tevergeefs op enige noemenswaardige muzikale inspiratie. Net als in 1979 wordt hij nu vervangen door de huisbard van het CDA. Destijds een gouden greep, dus wie weet… Ik ben in ieder geval heel benieuwd. De Sabbath 2.0 featuring Ronnie D was namelijk de eerste versie waar ik als jonge knaap kennis mee maakte en heeft dus altijd een streepje voor gehad op de Headmusic burelen. Those were the days. Kijk maar. Via.

Update: Mocht Dio ook opstappen dat weet ik nog wel een vervanger. Klik.

Milk it

Meen ik het maar of verdiende de minst getalenteerde van dit gezelschap de afgelopen twaalf maanden de meeste centen? Of beter gezegd; diens nog minder getalenteerde vrouw, die de muzikale erfenis van manlief doorspeelde aan een muziekuitgeverij. Maar het wijlen tieneridool hoeft nog niet al te rap rond te draaien in zijn graf: Gebruik van zijn zieleroerselen in reclamespots is NOG niet aan de orde. Via.

The Datsuns (Effenaar, Eindhoven 22-10-2006)

Wat moet het voor een band verschrikkelijk zijn om in de grote zaal van de nieuwe Effenaar te spelen. Weggestopt op een veel te groot podium over een nog bredere ondiepe zaal uitkijken op een betonnen muur die ook nog eens elke geproduceerde noot keihard terugkaatst. Als dan ook de publieksreactie uitblijft wegens het meest lamlendige zaalgeluid sinds jaren, de doodse sfeerloosheid van de nieuwbouw en de bekende gelatenheid van het Eindhovense publiek, speel je op voorhand een verloren wedstrijd. En als zelfs The Datsuns het klusje niet kunnen klaren is er toch iets goed mis. Dolf, Phil en Christian Datsun, aangevuld met een invaldrummer, schotelen als vanouds een stevige, vlammende en bovenal heavy set voor, waarin het beste van hun drie albums voorbij komt, inclusief alle publieksfavorieten. De lauwe reactie op de zich in het zweet werkende band doet pijn aan de ogen, zodat kompaan PeeWee en ondergetekende besluiten om in te grijpen. Aan het feit dat het volume van dien aard is dat je pal naast de PA zonder stemverheffen een gesprek kunt voeren en dat zowel de leadzang als de slaggitaar niet te horen zijn kunnen we niets veranderen, maar de boel voor het podium even wakker schudden mag toch geen probleem zijn. En zo wordt het tegen het einde van de reguliere set tijdens ‘Fink For The Man’ toch nog gezellig. Terwijl we ons nog zo hadden voorgenomen nu eens rustig in de luwte te genieten. Maar goed,  omdat ook (of is het juist?) in Eindhoven geldt dat er meer schaapjes volgen als de eerste over de dam zijn, ontstaat er zowaar iets dat lijkt op een euh moshpitje. Het kan dus wel, al zijn daar dus twee ‘ouwe lullen’ voor nodig om het even voor te doen. Als dank voor onze inzet komen de heren Datsun nog terug voor een handvol toegiften waaronder een cover van The Misfits (‘Where Eagles Dare’) en het meedogenloze ‘Freeze Sucker’. Meer zit er deze keer helaas niet in maar meer verdient dit publiek en deze zaal dan ook absoluut niet. Tja en dan kan ik het toch niet nalaten even te mijmeren over de tijden van weleer. Toen de Effenaar nog de Effenaar was.

Zie ook het verslag van Blogparty.

Baby you're a rich man

Het grootste gevaar voor het succesvolle en gefortuneerde pop idool is toch wel de nietsontziende graaiende geldwolf in schaapskleren.

Naschrift: Quote d’Oor: "Heather Mills weet wat het is om een poot uit gedraaid te worden, maarze laat geen mogelijkheid onbenut om bij haar toekomstige ex hetzelfde te doen." (klik)

Holy Thom

Tja, als multimiljonair heb je natuurlijk makkelijk lullen. Ik zou ook wel willen stoppen met werken al heb ik daar niet zo’n zwetsverhaal voor nodig. Of gaat deze verveelde (of was het vervelende?) wereldverbeteraar ook stoppen met het maken van cd’s zodra blijkt dat de meeste mensen met de auto naar de platenboer rijden om zijn via ernstig vervuilende transportmiddelen gedistribueerde neuzelplaatjes aan te schaffen. In dat geval: hiep hiep hoera!

The Sunshine Underground (MTC, Keulen 15-10-2006)

Gelukkig ze bestaan nog; de ouderwets intieme concertzaaltjes die nog niet zijn gepimpt door prestigieuze wethouders en kille architecten. De Keulse MTC club ligt in de vervaarlijk ogende stationsbuurt in Köln-Süd en is enkel bereikbaar via een onopvallend deurtje, gevolgd door een net zo smalle trap die uitmondt in een duistere krappe kelderbar. Een fikse toog, een klein extreem laag geïmproviseerd podium aan het uiteinde en wat bijeengescharreld cafémeubilair maken de aanblik compleet. De DJ heeft het zich gemakkelijk gemaakt middels een integrale draaibeurt van een The Smiths compilatie (die tot grote vreugde van onze eigen Charming Man Indindo, zo’n anderhalf keer voorbij komt), drank wordt gewoon geserveerd in glas en van security heeft nog nooit iemand gehoord. Kortom; gewoon zoals het hoort. Alsof het feest al niet compleet is krijgen we voor het eerst sinds hele lange tijd weer eens een noemenswaardig voorprogramma voorgeschoteld. Geen zenuwachtige of hyperenthousiaste local heroes maar gewoon drie jeugdige rockers uit North Yorkshire, England: Cardboard Radio. Een powertrio dat ooit besloot dat een voorliefde voor The Cream en Britse Indie prima samengaan en vol vuur een feestelijke, strakke, heavy set weggeeft. Desondanks stroomt de beperkte ruimte voor de bühne pas echt aangenaam vol op het moment dat de hoofdact het podium op springt om haar apparatuur te installeren. The Sunshine Underground uit Leeds mag in het thuisland dan in de slipstream van de New Rave Riot mee stuiteren richting de middelgrote zalen, aan deze kant van het water moeten ze zich eerst maar eens zien te bewijzen in de kleinste krochten van het clubcircuit en dat is voor ons wel zo prettig. En dus staan we bijkans op het podium als de band aftrapt voor een uiterst swingend en opvallend stevig optreden. Het beste van debuutalbum ‘Raise The Alarm’ en het smakelijk B-kantje ‘You Never Party’ roepen herinneringen op aan zowel The Music, als The (oude) Killers en The Rapture maar heeft voldoende eigen smoel. Gitarist Stuart Jones poogt middels een effectenrek ter grootte van een kleine keukentafel het publiek in hoger sferen te brengen, de ritmesectie houdt de groove ongenadig gaande, terwijl zanger/gitarist Craig Wellington als een echte northern lad rondbanjert en de korte stiltes tussen nummers volstrekt onverstaanbaar vol kletst. Toch is hij net niet cool genoeg om uiteindelijk niet het publiek in te springen om het ontstane feestje gezamenlijk tot een goed einde te brengen. Sunshine Underground heeft zich tot doel gesteld om de Indie terug te krijgen op de dansvloer en slaagt daar bijzonder goed in. Believe the hype!

Meer ondergrondse zonneschijn in Keulen bij Blogparty.