Iron Maiden

Een jaar of 25 geleden werd ik geregeld aangesproken als ik in mijn Iron Maiden sweater over het schoolplein liep. Heavy Metal was in mijn woonplaats destijds nog gewoon een undergroundcultuur en de liefhebbers redelijk schaars. En dat allemaal omdat men het doorgaans maar teringherrie vond, waarschijnlijk omdat het pleps geen weet had van het bestaan van een bandje als Venom. Hoe dan ook; na ‘Powerslave’ werd het allemaal veel minder interessant en na de aanschaf van ‘Seventh Son Of A Seventh Son’ (de laatste echte lp die ik ooit kocht) viel het doek wat mij betreft definitief. Inmiddels prefereer ik de line up met zanger Paul diAnno, al blijven ook de eerste drie albums met opvolger Bruce Dickinson zeer de moeite waard. Nu, in de zomerse herfst van 2006, luister ik naar ‘A Matter Of Life And Death’, het veertiende studio album van de band, met Dickinson nog steeds achter de microfoon en maar liefst drie gitaristen ter ondersteuning. Opener ‘Different World’ klinkt meteen zo vertrouwd dat ik me moet bedwingen niet naar de platenkast te lopen om ‘The Number Of The Beast’ op te zetten. Als vanouds dus, maar juist daar wringt hem de schoen. Drie nummers verder weet de band mijn aandacht nauwelijks nog vast te houden. Niet omdat het zo slecht is, maar omdat het allemaal té vertrouwd in de oren klinkt. ‘A Matter Of Life And Death’ is net als haar artwork ook muzikaal de zoveelste herhalingsoefening van een band die weliswaar nog steeds mijn sympathie heeft (jeugdsentiment!) en waarvoor ik veel respect kan opbrengen, maar die al twintig jaar niet meer in staat is om te verrassen of het niveau van haar oude materiaal te evenaren. En dus trek ik na beluistering weer gewoon een plaatje van vóór 1986 uit de kast. Even frons ik mijn wenkbrauwen als ik hoor dat er vandaag de dag enige Rainbow achtige melodieën in de Maiden sound opduiken, maar ook dan verlang ik eigenlijk meteen naar ‘Rainbow Rising‘ of ‘Long Live Rock & Roll‘, die vanavond zeker nog door huize Headmusic zullen gaan schallen. En denkend aan Rainbow schiet ook meteen Whitesnake door mijn hoofd. ‘Live In The Heart Of The City‘ komt straks dus ook nog aan de beurt, waarna een spetterend oudje van de Coverdale Hughes Deep Purple onafwendbaar lijkt. En zo eindigt een draaibeurt van de nieuwe Iron Maiden vooral in een avondje hardrocknostalgie. Waarvoor dank! Maar of dat nu de bedoeling is geweest van de Maidens…
‘A Matter Of Life And Death’ vind je hier als mp3 (uiteraard alleen maar om te luisteren en als ie bevalt aanschaffen bij de betere platenboer), hoe ijzersterk Maiden ooit was zie en hoor je hier en de vraag "whatever happened to Paul Di Anno" wordt hier beantwoord.

Naschrift: Met dank aan de ijzeren maagd kwam zelfs dit museumstuk nog eens in mijn cd-speler terecht. Het moet nu niet veel gekker gaan worden…

6 thoughts on “Iron Maiden

  1. IM, typisch zo’n band waarvan ik ooit nog eens wat meer van op de plank wil hebben maar waarvan het nooit komt wegens prioriteren. Heb wel 7th son, mijn enige IM cd. Vind ik erg sterk overigens. No Praying for the Dying op ouderwetse cassette, aardige plaat, maar zeker niet meer dan dat! Toen was de koek kennelijk echt op.

  2. Lang geleden, toen ik een jaar of 11 was hoorde ik Iron Maiden uit de slaapkamer van mijn grote zus schallen (ze had van een klasgenootje een geluidscassette gekregen). Het enige dat ik me nog kan herinneren was het dat ik het vreselijke muziek vond en vooral heel erg hard. Nu jaren later, vind ik het helemaal niet meer hard en vreselijk vind ik het ook niet meer alhoewel het nooit mijn favoriete muziek zal worden.

  3. Mijn vriendje uit de jaren 80 had posters van Iron Maiden op zijn kamer, en die vond ik altijd een beetje eng om naar te kijken.
    Whitesnake daarentegen vond ik midden jaren 80 wel goed, maar dat was zoetsappiger zoals; “Here I go again” en “Is this love”
    In het jaar dat ik in Los Angeles op vakantie was (ik kan me nu nog voor mijn kop slaan) waren we in The Rainbow ,een kroeg waar veel bekende over de vloer kwamen. Ik herkende daar de gitarist van Whitesnake, die een man of 3 verder aan de bar stond. Maar we waren zo in gesprek met de voormalig gitarist van Europe dat ik er verder geen aandacht aan besteedde.
    Later op de hotelkamer drong het ineens tot me door dat dat Ad van den Berg was! Dus ik had hem op z’n Nederlands heel vertrouwd aan kunnen spreken! DOM DOM DOM DOM!

  4. @Bojoura: Ik vind wel dat jij erg vaak bekende hardrockers tegen het lijf loopt 🙂
    Bij Whitesnake denk ik vooral aan de late jaren zeventig. Dus inclusief John Lord en Ian Paice van Deep Purple. Maar de tijd met Adje was ook mooi. Al was het maar uit chauvinistische overweging.

  5. @Daniëlle, haha de posters!

    @Marco, Dat was allemaal in hetzelfde jaar. Samen met een vriendin had ik er een rondreis California opzitten, en we verbleven nog 10 dgn. op Sunset Blvd. In West Hollywood, L.A.
    Net voor we op vakantie gingen hadden we in de clip van November Rain een kroeg gezien, die bleek op loopafstand van ons hotel.Dat is echt de thuishaven van de rockers.’s avonds was daar altijd een megarij om binnen te komen, maar nadat wij een keer vroeg daar waren gaan eten, vond die eigenaar ons als “dutch girls” het einde, en we konden steeds zo naar binnen. Hij heeft ons ook meegenomen naar The Roxy (die ernaast zat)en ons langs de lange rij naar binnen geloodsd en aan Lemmy voorgesteld.De eigenaar was trouwens helemaal geen rocker, meer zo’n onderdeurtje met een fout pak aan en altijd een vlinderdasje! (jak)
    Binnenkort foto’s op mijn log i.v.m. vakantiefoto’s.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s