Muziek, zon en baarden

Ken je die mop van Pete Doherty die naar Hasselt zou komen? Welnu, alleen zijn t-shirts kwamen. Afijn, gemist werd hij niet, daarvoor was er immers weer genoeg te beleven. Zoals het uiterst geestige Bataclan (een soort Carnivale, maar dan op zijn Vlaams, inclusief Armando der Lustige Lilliputer). Maar ook het bekende straattheater, de oosterse theetuin met een keur aan waterpijpen en hangmatten, het ouderwets heftige festivalvolume en een programmering die gewoon tot in de kleine uurtjes op volle sterkte doorbeukt (kom daar maar eens om in Nederland), de vriendelijke security (kom daar maar eens… enfin u snapt het al), de vriendelijke Vlaamse jeugd, de gemoedelijke en gastvrije sfeer in de nabije omgeving, de Belgische biertjes, de tot ieders verrassing aanwezige stralende zon, de comeback van de baard (een beetje band heeft er minimaal één in de gelederen) en natuurlijk een keur aan bands en artiesten van velerlei pluimage. Kortom: Pukkelpop 2006 was als vanouds op en top. Een verslag van de muzikale hoogte- en dieptepunten volgt later.

Babyrock

De nachtmerrie van elke muziekminnende ouder is toch dat zoon- of dochterlief ineens met een Sensation Black Edition cd’tje aan komt zetten. Babyrock Records heeft dan ook door dat je met de muzikale opvoeding van je kroost niet vroeg genoeg kunt te beginnen. "Forget Baby Einstein. What about Baby Maynard? This is brain food for a whole different breed of whiz kid." Via.

It's got a basket, a bell that rings and things to make it look good

In de lawine aan artikelen en beschouwingen over het onlangs overleden fenomeen Syd Barrett was er één In Memoriam dat met kop en schouders boven de rest uitstak. In OOR verhaalt Willem Bemboom over zijn zoektocht naar Syd, enkele maanden geleden waarbij hij de spijker driedubbel op zijn kop slaat. Hulde aan OOR, hulde aan mijnheer Bemboom!

Roger Barrett is niet gek. Het is waarschijnlijk de slimste persoon die ik ooit gekend heb. De wereld om hem heen, dáármee klopt iets niet. Roger Barrett bleek als tiener talent te hebben voor schilderen en muziek. Hij trok naar Londen om verder te gaan in de schilderkunst maar belandde per ongeluk in een bandje. Een hobby, iets voor ‘ernaast’. Maar al snel slokte dat bijbaantje zijn hele leven op. Er kwam roem, en daarmee een keurslijf. Dit móet je spelen, die derde hit móet je schrijven, morgen móet je naar Llandnudwo in Wales, tape loopt, camera loopt, spelen maar. Cut! Opnieuw! Drugs. Vrouwen. Veel vrienden. Valse vrienden. Moeheid. Stress. Een vrijgevochten, zelfstandige en wellicht wat fragiele geest als die van Roger Barrett moet daar wel tegen in opstand zijn gekomen. Wat de man zag, maakte hij, zij het ineen liedje of op een canvas. En als het af was ging hij verder. De muziekbusiness eiste een nieuwe Arnold Layne, of See Emily Play. Maar die bestonden toch al? Wat was het nu om constant hetzelfde te blijven doen?

Barretts verlangen zijn eigen weg te gaan had verstrekkende gevolgen, voor hemzelf en ook zijn omgeving. Hij liet zich leiden door zijn instinct en dat bracht hem na veel heen en weer gereis tussen Londen en Cambridge weer gewoon thuis. Daar was hij gelukkig, daar moest hij dus zijn. Tuinieren bij z’n moeder. Winkelen met z’n zus. Hij had die andere ontsnapping uit de rock & roll weten te vermijden: de dood. Hij moest alleen Syd om zeep helpen, maar daarna was hij weer gewoon Roger Barrett uit Cambridge. […] Wie is er nou gek? Syd misschien. Ik waarschijnlijk ook. Roger Barrett? Geen sprake van. Die heeft het ‘t best bekeken van allemaal.

Eerder keek ik altijd vol bewondering naar de foto’s van Syd en met medelijden naar die ene foto van Roger, op zijn fiets, met handschoenen aan en boodschappen in z’n mandje. De wereld is ineens omgedraaid. Ik heb voor het eerst medelijden met de succesvolle Syd en bewondering voor die wat verfrommelde oude man op zijn fiets…

Kindapukkelpop

Muzikale connaisseurs die óók een ongedwongen en überrelaxte festivalsfeer op prijs stellen (de alom bekende brallende ‘Ollanders verzieken in dat weekend de sfeer nl op Lowlands): Pukkelpop nadert en uiteraard blikt Kindamuzik vooruit middels een alleraardigst dossier. Waarin uiteraard aandacht voor deze band, die met deze release de verwachtingen alvast torenhoog heeft opgeschroeft. Nog zes nachtjes slapen…

Foei!

Ojee, Wijnand Dinand Woesthoff is boos. En terecht natuurlijk, want een aantal jongens en meisjes is tijdens een optreden van de band vergeten haar mobieltje uit te zetten en heeft de aldus geregistreerde holle galm nieuwe Kane-songs in haar digitale poesie-album geplakt. En dat mag natuurlijk niet want dat levert geen centjes op voor de getergde zanger. "Rap moven dus!" oftewel in goed Nederlands: "Stay away from the new songs!" En dat terwijl Dinand doorgaans toch altijd het beste voor heeft met zijn jonge fans. Maar ook Kane heeft blijkbaar haar grenzen. Tja, dit soort sublieme opnames zijn dan ook nauwelijks te onderscheiden van de officiële releases. Headmusic tip: Stay away from Kane!